All Chapters of แก้แค้นกลับคืน: Chapter 1 - Chapter 10

หยานอี้ซียืนนิ่ง มองลอดเข้าไปในห้องผู้ป่วยที่แง้มประตูไว้ เพียงครู่เดียวก็เห็นชายในชุดคนไข้ท่ามกลางกลุ่มคนเฮ่อเยี่ยนฉือนอนพิงหัวเตียงอย่างสบาย ๆ ก้มหน้ากดโทรศัพท์ มีคนยืนบังใบหน้าเขาไว้เล็กน้อย แต่ยังเห็นสันจมูกโด่งกับโหนกคิ้วคมเข้มได้ชัดสภาพแบบนั้นเหมือนคนบาดเจ็บสาหัสตรงไหน !หยานอี้ซีกะพริบตา นึกว่าตัวเองเสียใจหนักจนตาฝาดไปเอง“พวกนาย ลองนับดูหน่อย นี่มันครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะที่พวกเราเอาคืนยัยนั่น”“ครั้งแรก หลอกเธอว่าสร้อยที่พี่ฉือจะให้หายไป เธอวิ่งออกไปหาท่ามกลางหิมะทั้งคืน ไข้ขึ้น 40 องศาก็ยังฝืนไม่ยอมพัก”“ครั้งที่สอง หลอกว่าพี่ฉือโคม่าไม่ฟื้น เธอคุกเข่าขึ้นบันได 999 ขั้นทั้งคืนเพื่อขอเครื่องราง สุดท้ายเครื่องรางนั่นพี่ฉือก็โยนให้หมาไปแล้ว”“ครั้งที่สาม ใส่ร้ายว่าเธอโกงข้อสอบ ทำให้เรียนไม่จบ ตอนที่เธอบ้าคลั่งพิสูจน์ตัวเอง ฉันยังจำได้จนถึงตอนนี้ ขำจะตาย”“ครั้งนี้หลอกให้เธอบริจาคเลือดห้าถุง น่าจะครั้งที่ 96 แล้วมั้ง อีกสามครั้งก็ครบเกมแก้แค้นร้อยครั้งของเราแล้ว ไม่ง่ายเลยนะ พี่ฉืออดทนมาตั้งกี่ปี”“ก็ใครใช้ให้เธอหน้ามืดตามัว แย่งแชมป์เต้นของซ่งเฟยเยว่ไป จนทำให้ซ่งเฟยเยว

หยานอี้ซียังไม่ทันได้ปฏิเสธ เฮ่อเยี่ยนฉือก็จับมือเธอพาขึ้นรถเสียแล้วรถไปจอดหน้าคลับหรูแห่งหนึ่ง จากนั้นเขาก็ลงจากรถ แล้วเดินอ้อมมาเปิดประตูให้เธอหยานอี้ซีมองเขาแวบหนึ่ง ไม่พูดอะไร แล้วลงจากรถเงียบ ๆทันทีที่ก้าวเข้าไปในคลับ สายตาเธอก็สะดุดกับร่างที่คุ้นตาซ่งเฟยเยว่เธอสวมเดรสสีขาว ผมยาวสลวยปล่อยสบาย รอยยิ้มอ่อนหวาน ยืนอยู่กลางวงสนทนา พูดคุยหัวเราะกับเพื่อนอย่างสดใสซ่งเฟยเยว่เป็นเพื่อนสมัยเด็กของเฮ่อเยี่ยนฉือ โตมาด้วยกันตั้งแต่เล็ก แต่ตลอดหลายปีที่หยานอี้ซีคบกับเขา ทั้งสองคนแทบไม่มีการคบหากันเลยเธอจึงไม่เคยคิดมาก่อนว่า คนที่เฮ่อเยี่ยนฉือชอบจะเป็นซ่งเฟยเยว่และเมื่อซ่งเฟยเยว่เห็นพวกเขาจูงมือเดินเข้ามา แววตาที่เหมือนยิ้มไม่ยิ้มของอีกฝ่าย ก็ราวกับบอกชัดว่า การแก้แค้น 99 ครั้งนั้น เธอก็รู้เห็นด้วยหยานอี้ซีรู้สึกเหมือนหายใจไม่ทั่วท้องเฮ่อเยี่ยนฉือเองก็คงเห็นซ่งเฟยเยว่เช่นกัน นิ้วมือเขาชะงักเล็กน้อย ก่อนจะปล่อยมือเธอเขาเอียงตัวมากระซิบเบา ๆ “ฉันออกไปโทรศัพท์ก่อน เธอสนุกไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันกลับมา”หยานอี้ซียืนอยู่ที่เดิม มองแผ่นหลังเขาที่เดินจากไป ความเย็นเยียบแผ่ซ่านในอกยั

ในห้องผู้ป่วยเงียบกริบ ราวกับอากาศแข็งตัวเฮ่อเยี่ยนฉือที่เพิ่งเดือดดาลใส่ต้นเหตุเมื่อครู่ ชะงักค้างอยู่กับที่ ประโยคนั้นดังก้องในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า“อย่าบอกนะว่าหลายปีมานี้ แกล้งทำเป็นคบ แต่ดันรักเธอเข้าจริง ๆ แล้วน่ะ”รักหยานอี้ซีงั้นเหรอ เป็นไปไม่ได้หรอก !เขาปฏิเสธความคิดนั้นแทบจะในทันที ราวกับยิ่งปฏิเสธเร็วเท่าไร จะยิ่งลบความรู้สึกแปลกประหลาดที่ผุดขึ้นในใจได้หมดสิ้นคนที่เขาชอบมาตลอดคือซ่งเฟยเยว่ หยานอี้ซีเป็นอะไรงั้นเหรอ ก็แค่เครื่องมือที่เขาใช้แก้แค้นเท่านั้นแต่ถ้าไม่มีความรู้สึกเลย แล้วทำไมตอนเห็นไอ้พวกนั้นทับร่างเธออยู่ เขาถึงโกรธจนแทบคลั่งต่อให้ตอนซ่งเฟยเยว่ถูกผู้ชายคนอื่นเข้ามาจีบ เขายังไม่เคยเสียอาการถึงขนาดนี้ !คำพูดของเขาทำให้ห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้งเพื่อน ๆ มองหน้ากัน คล้ายถอนหายใจโล่งอกหนึ่งในนั้นตบบ่าเขา น้ำเสียงผ่อนคลาย “ก็พูดแบบนี้ตั้งแต่แรกสิ ทำเอาพวกเราตกใจหมด นึกว่านายเล่นเกมแก้แค้นแล้วดันเอาตัวเองไปติดกับซะอีก แบบนั้นไม่คุ้มเลยนะ ถ้าเฟยเยว่รู้เข้า มีหวังร้องไห้ตาย”เฮ่อเยี่ยนฉือไม่ตอบ เพียงกดความรู้สึกวุ่นวายในใจไว้แน่น แล้วพูดเสียงเย็น “ทั้งช

“อะไรอีกล่ะพี่ฉือ ทำไมไม่เห็นด้วยอีก นายก็อยากจบเกมแก้แค้นนี่เร็ว ๆ ไม่ใช่เหรอ? พวกเรารับรอง ไม่ถึงตายหรอก! เดี๋ยวตอนที่เธอใกล้ขาดใจจริง ๆ ค่อยเปิดประตูให้ก็ได้”เสียงเฮ่อเยี่ยนฉือยังคงแข็งกร้าว “ไม่ได้ มันเสี่ยง เธอห้ามเป็นอะไร”ปลายสายมีคนพูดอย่างไม่เข้าใจ “อะไรนะพี่ฉือ วันนี้ฉันยังได้ยินมาว่านายทิ้งเฟยเยว่แล้ววิ่งตามหยานอี้ซีออกไป เฟยเยว่ร้องไห้ทั้งคืน นายต้องปลอบตั้งนานกว่าจะหาย เพื่อไม่ให้เธอคิดมาก นายถึงรีบมาคุยเรื่องแผนครั้งที่ 99 กับพวกเราไม่ใช่เหรอ? ทำไมอันนี้ก็ไม่ได้ อันนั้นก็ไม่ได้ นายยังจำได้ไหมว่าคนที่นายชอบจริง ๆ คือใครกันแน่ รีบเลิกกับหยานอี้ซี แล้วกลับไปหาเฟยเยว่ นั่นไม่ใช่สิ่งที่นายอยากทำมาตลอดหรือไง”ลมหายใจของเฮ่อเยี่ยนฉือถี่ขึ้นทันที เหมือนอยากจะโต้แย้งแต่จังหวะนั้นเอง เสียงของซ่งเฟยเยว่ก็ดังขึ้นจากปลายสาย“เยี่ยนฉือ เมื่อกี้ที่พวกคุณคุยกัน ฉันได้ยินหมดแล้ว ตอนนี้ฉันถามแค่อย่างเดียว ถ้าฉันยืนยันจะใช้วิธีนี้แก้แค้นหยานอี้ซี นายจะยอมหรือไม่ยอม”เฮ่อเยี่ยนฉือเงียบไปเสียงของซ่งเฟยเยว่สั่นเครือเหมือนจะร้องไห้ “นายเคยบอกว่าจะทำทุกอย่างเพื่อฉันไม่ใช่เหรอ!”ในที่ส

มือของเฮ่อเยี่ยนฉือชะงักค้าง เขายืนมองร่างผอมบางนั้นอยู่นาน เขานิ่งเงียบไม่ไหวติงเขายืนอยู่ตรงนั้น ราวกับรูปปั้นไร้ชีวิตไกลออกไป เจ้าหน้าที่กู้ภัยหามร่างของหยานอี้ซีเดินเข้ามาอย่างหนักอึ้งแล้วค่อย ๆ วางเปลสนามลงตรงหน้าเขา“คุณเฮ่อ…ขอแสดงความเสียใจด้วยครับ”สายฝนเริ่มตกหนักขึ้น ทำให้ภาพตรงหน้าเขาพร่ามัวเขาทรุดลงคุกเข่ากับพื้น ดวงตาแดงก่ำมือที่เขายื่นออกไปสั่นเทา หลายครั้งที่พยายามจะอุ้มร่างตรงหน้า แต่กลับไม่มีแรงพอสุดท้ายต้องให้เจ้าหน้าที่ช่วย เขาถึงได้กอดร่างของหยานอี้ซีไว้แน่นเมื่อครึ่งวันก่อน เธอยังนั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับ ยิ้มมุมปาก ดวงตาเป็นประกาย บอกเขาว่าเธอชอบเขาแค่ไหนอยู่แท้ ๆแต่ตอนนี้ เธอนิ่งสนิท ไร้ลมหายใจ นอนอยู่ในอ้อมแขนของเขาความเย็นเยียบจากร่างเธอแผ่ซ่านเข้าสู่ร่างเขา ราวกับหัวใจทั้งดวงถูกน้ำแข็งห่อหุ้ม“หยานอี้ซี อย่าล้อเล่นกับฉันอีกเลย ตื่นขึ้นมาได้ไหม”เขาเรียกชื่อเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่คนในอ้อมแขนกลับเงียบงัน ราวกับกำลังงอนเขา ไม่ยอมตอบสักคำเฮ่อเยี่ยนฉือไม่สนใจ เขาแนบใบหน้าลงกับแก้มเธอ เหมือนเวลาที่เคยอ้อนเธอในอดีตเลือดและเขม่าควันบนใบหน้าเธอเปื