แก้แค้นกลับคืน

หยานอี้ซียืนนิ่ง มองลอดเข้าไปในห้องผู้ป่วยที่แง้มประตูไว้ เพียงครู่เดียวก็เห็นชายในชุดคนไข้ท่ามกลางกลุ่มคน

เฮ่อเยี่ยนฉือนอนพิงหัวเตียงอย่างสบาย ๆ ก้มหน้ากดโทรศัพท์ มีคนยืนบังใบหน้าเขาไว้เล็กน้อย แต่ยังเห็นสันจมูกโด่งกับโหนกคิ้วคมเข้มได้ชัด

สภาพแบบนั้นเหมือนคนบาดเจ็บสาหัสตรงไหน !

หยานอี้ซีกะพริบตา นึกว่าตัวเองเสียใจหนักจนตาฝาดไปเอง

“พวกนาย ลองนับดูหน่อย นี่มันครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะที่พวกเราเอาคืนยัยนั่น”

“ครั้งแรก หลอกเธอว่าสร้อยที่พี่ฉือจะให้หายไป เธอวิ่งออกไปหาท่ามกลางหิมะทั้งคืน ไข้ขึ้น 40 องศาก็ยังฝืนไม่ยอมพัก”

“ครั้งที่สอง หลอกว่าพี่ฉือโคม่าไม่ฟื้น เธอคุกเข่าขึ้นบันได 999 ขั้นทั้งคืนเพื่อขอเครื่องราง สุดท้ายเครื่องรางนั่นพี่ฉือก็โยนให้หมาไปแล้ว”

“ครั้งที่สาม ใส่ร้ายว่าเธอโกงข้อสอบ ทำให้เรียนไม่จบ ตอนที่เธอบ้าคลั่งพิสูจน์ตัวเอง ฉันยังจำได้จนถึงตอนนี้ ขำจะตาย”

“ครั้งนี้หลอกให้เธอบริจาคเลือดห้าถุง น่าจะครั้งที่ 96 แล้วมั้ง อีกสามครั้งก็ครบเกมแก้แค้นร้อยครั้งของเราแล้ว ไม่ง่ายเลยนะ พี่ฉืออดทนมาตั้งกี่ปี”

“ก็ใครใช้ให้เธอหน้ามืดตามัว แย่งแชมป์เต้นของซ่งเฟยเยว่ไป จนทำให้ซ่งเฟยเยว่ร้องไห้ทั้งคืน ซ่งเฟยเยว่คือรักแรกในใจของพี่ฉือนะ กล้าทำให้เธอร้องไห้ พี่ฉือจะปล่อยไปได้ยังไง จากนั้นเลยตัดสินใจคบกับเธอ แก้แค้นให้ครบ 99 ครั้ง เสียดาย พอจบเกมแล้วพี่ฉือก็จะทิ้งเธอ พวกเราก็หมดเรื่องสนุกกันพอดี”

……

ในหูของหยานอี้ซีอื้ออึง ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางศีรษะ

หัวใจเธอเหมือนถูกมีดกรีด มือกดแน่นที่หน้าอก ก้มตัวหอบหายใจแรง ๆ เจ็บจนแทบขาดใจ

เธอไม่อยากเชื่อสิ่งที่เพิ่งได้ยิน และยิ่งไม่อยากเชื่อว่าเฮ่อเยี่ยนฉือคบกับเธอเพียงเพื่อแก้แค้นงั้นเหรอ

ทั้งที่เขารู้ดีว่าเธอชอบเขามากแค่ไหน…

เฮ่อเยี่ยนฉือ คุณชายตระกูลดังแห่งเมืองหลวง ทั้งเรียนเก่ง ชาติตระกูลดี หน้าตาก็ดี สมัยนั้นมีคำพูดหนึ่งแพร่สะพัดขอแค่ผู้หญิงคนไหนได้พบเจอเขา ไม่มีใครไม่ตกหลุมรักแน่นอน

เธอก็เป็นหนึ่งในผู้หญิงนับไม่ถ้วนเหล่านั้น

เธอยอมทิ้งศักดิ์ศรีตามจีบเขาถึงสามปีเต็ม แต่เขาไม่เคยหวั่นไหว กระทั่งวันหนึ่ง เขากลับตอบรับคำสารภาพรักของเธออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เธอนึกว่าความปรารถนาสมหวังเสียที

ที่แท้ทั้งหมดเป็นเพียงการแก้แค้นอันโหดร้าย

ที่ก่อนหน้านี้เขาไม่รับรัก เพราะเขามีคนอื่นในใจอยู่แล้ว

ที่ภายหลังเขาตอบตกลง ก็เพราะเธอแย่งแชมป์ของซ่งเฟยเยว่ ทำให้ซ่งเฟยเยว่ร้องไห้

เพื่อแก้แค้น เขาจึงแสร้งคบกับเธอ ใช้คำลวง 99 ครั้งผลักเธอลงเหวลึก

น้ำตาของหยานอี้ซีไหลไม่หยุด ลำคอเหมือนถูกอะไรบางอย่างอุดตัน แม้แต่หายใจก็ยังลำบาก

เธอมองกลุ่มคนในห้องที่หัวเราะอย่างไร้ยางอาย พลางมองใบหน้าเย็นชาของเฮ่อเยี่ยนฉือ แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นแค่ตัวตลก

เธอประคองหัวใจทั้งดวงส่งให้เขา แต่เขากลับเหยียบย่ำจนแหลกสลาย แล้วโยนทิ้งลงกองขยะ ไร้ค่ากว่าหัวใจสัตว์เสียอีก

ในตอนนั้นเอง คนในห้องเหมือนจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง หันมาทางประตู

หยานอี้ซีรีบหมุนตัว เดินจากไปอย่างรวดเร็ว

ยิ่งเดินก็ยิ่งเร็ว สุดท้ายแทบจะวิ่ง

เธอไม่รู้จะไปไหน แค่อยากหนีไปจากที่นี่ หนีจากเฮ่อเยี่ยนฉือ หนีจากฝันร้ายอันเหลวไหลนี้

จนกระทั่งวิ่งต่อไม่ไหว เธอทรุดตัวลงยอง ๆ น้ำตาไหลทะลักราวเขื่อนแตก

เธอปิดหน้า เสียงสะอื้นอัดแน่นในลำคอ เหมือนอยากร้องไห้เอาความน้อยใจและความเจ็บปวดทั้งหมดออกมาให้หมด

น่าขันจริง ๆ หยานอี้ซี เธอมันโง่สิ้นดี

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร โทรศัพท์ในอ้อมแขนดังขึ้น

เธอสั่นเทาเล็กน้อยก่อนกดรับสาย เสียงของแม่ดังมาอย่างอ้อมค้อมจากปลายสาย

“อี้ซี พ่อกับแม่กำลังจะย้ายไปอยู่ต่างประเทศแล้วนะ ลูกไม่คิดจะไปกับพวกเราจริง ๆ เหรอ”

ไม่นานมานี้คำสั่งย้ายงานไปต่างประเทศของพ่อกับแม่เพิ่งออกมา เดิมทีตั้งใจจะย้ายกันทั้งครอบครัว แต่เธอตัดใจจากเฮ่อเยี่ยนฉือไม่ได้ จึงผัดผ่อนมาตลอด ถึงขั้นเคยคิดจะอยู่เมืองหลวงต่อเพื่อเขา

แต่ตอนนี้ เธอกลับรู้สึกว่ามันช่างน่าขันจริง ๆ

“ไม่” เธอเช็ดน้ำตาจนหมด สูดลมหายใจลึก เสียงแหบพร่าแต่หนักแน่น “พ่อ แม่ หนูจะไปด้วยค่ะ”