All Chapters of Naglalagablab na Secrets and Revenge: Chapter 131 - Chapter 140

“HAYOP KA! Ikaw ang may gawa nito, 'di ba?! Kayo ng gigolo mo? Ilabas mo siya? Paghahaluin ko ang dugo niyong dalawa!” Tumigil ako sa paglalakad, may dalawang metrong distansya mula sa kaniya. Tinaasan ko siya ng kilay. Ibinaba ko nang bahagya ang sunglasses ko at tiningnan siya mula ulo hanggang paa. I looked at her like she was just a trash in front of me.Pinanatili kong kalmado at malamig ang boses ko.“Wala akong alam sa sinasabi mong video, Moira. At kung sakali mang kumalat 'yan sa buong internet, baka dahil 'yan sa sarili mong kababuyan. Ang lakas ng loob mong isisi sa’kin ang kawalang-hiyaan mo!” sagot ko nang may diin. “Sinungaling!” tili niya, pilit na inabot ang buhok ko pero mabilis na humarang ang mga guard. Nagwawala siya, sumisipa at nangangagat.“Ang lalaking iyon, I know ikaw ang nagpadala sa kan’ya! Ikaw ang nag-utos sa kan’ya! Kung hindi ko kayo makakasuhan papatayin ko kayong dalawa!” anito, nag-aapoy sa galit habang duro duro ako.Lalaki? Anong pinagsasabi niy

Pumikit ako nang mariin. Darken… ano bang ginawa mo?Sandali akong napadilat nang makarinig ng isang napakalakas at nakakabinging kalabog. Ang malalaking glass doors ng building ay marahas na bumukas, halos mabasag sa lakas ng pagkakatulak.Napalingon ang mga pulis. Napalingon ang mga security. Maging si Moira sa likuran ko ay natigilan at napatingin sa direksyon ng pinto.Sa gitna ng kaguluhan, pumasok ang isang bulto ng lalaki.Para siyang isang nagngangalit na bagyo na biglang pumasok sa loob ng isang tahimik na silid. Nakasuot siya ng itim na suit, gusot, ang necktie ay maluwag na nakasabit sa leeg niya.Hinihingal siya, ang malapad at matigas na dibdib ay mabilis na tumataas-baba.Pero ang pinakanakakatakot sa kaniya ay ang kaniyang mga mata.Naglalagablab. Nandidilim. Punong-puno ng isang purong, demonyong galit na kayang pumatay ng tao sa isang titig pa lang.Si Darken.“Sir, hanggang diyan lang po kayo! Delikado ang sitwasyon!” mabilis na harang ng dalawang armadong pulis, itin

“H’wag mo kong hamunin.”Sandali akong napangiwi nang bigla at marahas akong binitawan at halos ihagis ni Moira sa harap ni Darken dahilan para mawala ang tindig nito at agad akong sinalubong ng braso niya.Pero kasabay ng pagpakawala ni Moira sa akin, buong lakas niyang iwinasiwas ang kutsilyo pasulong, diretso sa katawan namin ni Darken.“DARKEN!” halos pasigaw kong saad. Masyadong nabigla sa naging galaw ni Moira. She’s fucking desperate! Wala na nga siya sa sarili!Nawalan ako ng balanse. Ang paningin ko ay umikot dahil sa sobrang lakas ng pagtulak niya sa akin. Pero bago pa man tuluyang sumadsad ang katawan ko sa malamig na sahig, naramdaman kong mabilis na pagyakap ni Darken sa akin, agad akong tinago sa malapad niyang likod.Si Darken! Hindi ako halos makahinga!Isang madiin, basa, at nakakasulasok na tunog ng bakal na sapilitang bumaon sa laman ang narinig ko. “Ugh!” Isang mabigat at malalim na ungol ang kumawala sa dibdib ni Darken. Kasunod niyon ay ang dalawang sun

Dinadama ko ang tibok ng puso niya.Sobrang hina. Parang anumang oras ay tuluyan na itong titigil. Namumutla na ang mga labi niya at ang kamay kong nakadiin sa sugat niya ay halos manhid na dahil sa dami ng dugong umaagos.“Sir!”Mabilis akong napalingon nang marinig ko ulit ang boses ni Clint. Halata din, ang pagkabigla sa mga mata nito. Hindi inasahan na bigla nalang mapupunta sa ganitong sitwasyon ang amo niya, pero kahit gano’n napapanatili niyang maging kalmado at nakakapagcommand ng hindi natataranta.Mabilis siyang naglakad papalapit sa amin kasama ang ilang matitipuno at nakaitim na kalalakihan, at isang sariling medical team na may bitbit na mga kagamitan.“Move! Secure the area! Ilayo niyo ang mga camera!” malakas at maawtoridad na utos ni Clint sa mga kasama niya.Sa isang iglap, parang naging pader ang mga nakaitim na lalaki. Walang-awang hinawi nila ang nakikiusyusong mga tao at hinarangan ang mga media na walang tigil sa pagkuha ng litrato.Nanginginig ang buong katawan k

“Tapos na po, Ma’am Angel. Subukan niyo pong huwag masyadong igalaw ang leeg niyo para hindi na po masyadong magdugo…”Narinig ko ang boses ng medic, pero tparang dumaan lang sa pandinig ko. Tumango lang ako bilang tugon, ni hindi ko maramdaman ang hapdi ng paglilinis niya ng sugat ko kanina.Ang buong atensyon ko, ang buong pandinig ko, ay nakatutok lang sa mabigat na pintong nasa harap ko.Ang pinto ng trauma room. Kung saan naroon si Darken.Ilang oras na ba akong nakaupo dito at naghihintay? Dalawa? Tatlo? Hindi ko na alam. Ang tanging alam ko lang ay ang pakiramdam ng sarili kong mga kamay na kanina ay basang-basa ng dugo niya, na ngayon ay malinis na dahil pinunasan ng mga medic, pero sa paningin ko… mapula pa rin.Click.Mabilis akong napalingon nang bumukas ang mabigat na pinto. Iniluwa niyon ang isang doktor na nakasuot ng scrub suit na may bahid ng dugo.Mabilis akong tumayo, halos matumba ako dahil sa pamamanhid ng mga binti ko pero hindi ko iyon ininda.“Doc… a-ano pong ba