All Chapters of Naglalagablab na Lihim ng CEO!: Chapter 111 - Chapter 120

“Stay. Away. From. Me.”Pagkasabi ko noon ay mabilis akong tumalikod, mabilis na inabot ang doorknob, at padabog na binuksan ang pinto. Hindi ako lumingon. Hindi ko gustong makita pa ang pagmumukha niya dahil ayaw kong maalala kung paano niya ako pinagmukhang tanga.Paglabas ko ng opisina, halos bumangga ako kay Clint na nakatayo lang sa gilid ng hamba ng pinto. Napalunok si Clint nang makita ako. Ang mga mata niya ay nagpalipat-lipat mula sa akin patungo sa nakabukas pang pinto ng opisina kung saan naroon ang boss niyang parang sasabog na bulkan anumang oras. Pawis na pawis si Clint. Halatang narinig niya ang sigawan namin. Halatang naramdaman niya ang tensyon na umaalingawngaw palabas ng kwarto. Akmang lalagpasan ko na sana siya para dumiretso sa elevator nang biglang may pumasok sa isip ko. Huminto ako. Dahan-dahan akong lumingon sa kaniya. “Clint,” I called him. Halatang napatalon siya sa kinatatayuan niya. “M-Miss Angel...” utal niyang sagot, panay ang lunok.“May mg

“We take pride in our... assets. We make sure they are well-protected and handled only by the best. And we certainly don't let anyone...”“...touch them without my permission.” anito habang ang mga tingin ay sandali at malamig na binaling sa akin.Nanlaki ang mga mata ko. Bakit pakiramdam ko may ibang ibig sabihin ang sinabi niya. Ramdam ko ang kakaibang tension sa lalamunan ko! Parang sandali akong tinanggalan ng hangin.Napansin ko ang paglunok si Loui, dahil na rin siguro sa higpit ng pakikipagkamay nila. Pilit niyang binawi ang kamay niya at bahagyang ngumiti nang alanganin. “Of course. Professionalism is key,” sagot ni Loui, iniiwas na ang tingin kay Darken at bumaling muli sa akin. “Shall we proceed to the studio, Miss Yamson? I want to see the concepts we're working on.” “Sure, Loui. This way,” mabilis kong sagot para putulin ang nakakasakal na tensyon. Naglakad kami ni Loui patungo sa executive elevator. Rinig na rinig ko ang mabibigat na hakbang ni Darken na nakasunod

“I tried!” bulyaw niya, dahilan para mapatalon ako sa gulat.Umalingawngaw ang boses niyang iyon sa buong tahimik na driveway ng building. Ang dibdib niya ay mabilis at mabigat na tumataas-baba, maging ang adam’s apple niya.Natigilan ako. Ang matatalim at madidilim niyang mga mata ay biglang nabalot ng isang emosyong hindi ko inaasahang makikita sa isang Darken Saviano.Frustration. Desperation. Pain.“Two fucking days, Angel,” paos at nanginginig niyang dugtong. Humakbang siya palapit sa akin, at sa pagkakataong ito, hindi ako nakaramdam ng takot, kundi ng isang matinding kaba na pilit kong pinipigilan.“Dalawang araw kong pinilit na huwag kang tignan. Dalawang araw kong pinigilan ang sarili ko na kausapin ka, na hawakan ka. God knows I tried to give you the distance you asked for!”Napalunok ako, pilit na pinapanatili ang malamig na ekspresyon sa mukha ko kahit na pakiramdam ko ay pinipiga ang puso ko sa bawat salitang binibitawan niya.Iniangat niya ang dalawang kamay niya bago mar

DARKEN SAVIANO’S POINT OF VIEWMadilim ang buong opisina ko. Tanging ang malaking flat-screen monitor sa harap ng desk ko ang nagbibigay ng liwanag sa loob. Nakaupo ako sa swivel chair, ang dalawang siko ay nakapatong sa mesa, at ang mga daliri ay mahigpit na nakadaop habang matalim na nakatitig sa screen.Sa monitor, kitang-kita ang live feed mula sa mismong private studio kung saan ginagawa ang shoot ni Angel at ng putanginang French photographer na 'yon.Sa tainga ko, nakasuot ang isang earpiece na konektado sa hidden mini-mic na palihim kong ipinakabit kay Clint sa mismong set. Rinig na rinig ko ang bawat paghinga, bawat kilos, at bawat salitang binibitawan sa loob.I promised to give her space. I promised to act like a fucking professional boss from afar. Kahit na parang sinusunog nang buhay ang buong pagkatao ko habang pinapanood siyang nasa iisang kwarto kasama ang lalaking iyon, pinilit kong manatili sa upuan ko.Pero habang tumatagal ang shoot, unti-unting nauubos ang pagtitim

“You’re safe now… I won’t let anyone disrespect you…”Ang pamilyar at kalmadong boses ni Darken ay parang humaplos sa nanginginig kong pagkatao.Nakatayo lang ako roon, naninigas. Nakasubsob ang mukha ko sa matigas at malapad niyang dibdib. Rinig na rinig ko ang mabilis at mabigat na pagkabog ng puso niya. Ang bawat pagtaas-baba ng dibdib niya ay nagpapadama sa akin ng isang matinding emosyon na pilit kong tinatakasan nitong mga nakaraang araw.He feels so warm. Pakiramdam ko parang ligtas ako sa bisig niya. Kahit pa isang kasinungalingan ang lahat ng pinagsamahan namin.Pero bakit ba ganito?Dapat itulak ko siya. Dapat magalit ako dahil nangingialam na naman siya. Dapat ipaalala ko sa kaniya na wala siyang karapatang yakapin ako nang ganito dahil boss ko lang siya.Pero traydor ang sarili kong katawan. Hindi ko man lang namalayan, kusang gumalaw ang nanginginig kong mga kamay. Dahan-dahan, parang may sariling isip ang mga braso ko, at gumapang iyon palupot sa matipuno niyang baywang.