All Chapters of Naglalagablab na Lihim ng CEO!: Chapter 181 - Chapter 190

“Wait... Lukas wanted to see this exact scene. I'll call him.” Inilabas niya ang cellphone niya at nag-dial. “Tumahimik ka, Allyza! Why the fuck are you doing this?!” Sumabog na ang boses ni Darken. Tila isa siyang leon na nasukol. Ang kaniyang mga mata ay nanlilisik habang nakatitig sa babae, handang pumatay anumang oras. “Hindi mo ba alam, Boss?” sagot ni Allyza, nag-iba ang tono niya. Nawala ang pang-aasar at napalitan ng matinding galit at hinanakit. “After Lukas was bankrupt... hindi sinasadyang mabisto niya na isa akong paid seductress. Nalaman niyang nilapitan ko lang siya dahil sa pera mo! I've been contacting you for help, Darken! Ilang beses akong tumawag sa'yo para humingi ng proteksyon, pero wala! Binalewala mo ako dahil nakuha mo na ang gusto mo!” Humakbang si Allyza papalapit, nakaduro ang daliri kay Darken. “Lukas almost killed me! Lalo na nung halos patayin mo rin siya sa pambugbog noon. Ginulpi niya ako, tinanong kung sino ang nagbayad sa akin. So, I told him who

“You were there, Darken... You were there, and I was fucking crying on your shoulder!” “Niyakap mo ako. Pinunasan mo ang mga luha ko. Sinabi mo sa aking may halaga ako...” Pilit kong pinipigilan na bumagsak ang mga tuhod ko, ang panghihina. Muli niyang inaabot ang mga kamay ko pero pilit ko itong nilayo. “Paano mo nakayang tingnan ako sa mata habang umiiyak ako, kahit ikaw mismo ang nagbayad sa babaeng para saktan ako!?” Tumingala ako sa kan'ya, ang puso ko ay tuluyan nang sumuko sa lahat ng nalaman ko. “Bakit? Bakit mo nagawa 'to sa akin?”“Angel, please... I was desperate!” nanginginig ang boses niya, ang mga mata ay namumula at nagmamakaawa. “I wanted you to see his true fucking color. I just love you so much that I made a fucking big mistake!”Big mistake? Umiling ako nang mariin, kasabay ng walang-tigil na pag-agos ng mga luha ko.Desperate? Kaya niya akong binasag para lang mabuo niya ako ulit? Ang pueong pagmamahal ko kanina sa kan’ya ay natabunan ng sakit… unti-unting

“Sabihin mo sa kan’ya…” sandali akong tumigil para punasan ang mga luhang muling kumawala sa mga mata ko, bagaman alam kong wala itong silbi dahil mabilis itong pinapalitan ng panibago.Tinitigan ko si Clint, idinidiin sa kaniya ang bawat salitang gusto kong iparating sa boss niya. “…baliw siya! Obsessed! Manipulator! Heartless!” Hindi na ako nag-aksaya pa ng oras. Tinalikuran ko si Clint.Wala akong pakialam kahit sumisigaw siya, tinatawag ang pangalan ko habang sinusundan ako ng payong. Nagbingi-bingihan ako.Binilisan ko ang paglalakad hanggang sa tumakbo ako, tinatahak ang madilim at basang kalsada. Umaambon. Ang malamig na patak ng ulan ay humahampas sa mukha at balat ko, tumatagos sa manipis kong gown, pero mas manhid ang pakiramdam ko. Naglakad ako nang hindi alam kung saan ako dadalhin ng mga paa ko. Mga paang nakayapak sa magaspang na semento, nakakaramdam ng mga matutulis na batong bumabaon sa talampakan ko, pero hindi ko iniinda. Mas matalim ang mga salitang nalaman ko

“I love you…” mahina at halos bulong niyang saad.Napalunok ako, napakagat ang ibabang labi ko. At sa isang biglaang galaw. Halos manlambot ang tuhod ko nang maramdaman ko ang mabilis na pagdampi ng labi ni Darken sa noo ko.Ilang segundo lang, ni hindi ko siya naitulak. Hindi ako nakapagsalita.Tumalikod siya. Wala ng sinabi.Ang tunog ng mga basang sapatos niya sa sahig ay tila mabibigat na martilyo na pumupukpok sa dibdib ko.Pinihit niya ang doorknob, at bago siya tuluyang lumabas, huminto siya ng isang segundo pero hindi siya lumingon. Pagkatapos, marahang sumara ang pinto. Tuluyan na siyang nawala sa paningin ko. At sa sandaling marinig ko ang paglapat ng pinto, tila pinutol din ang mga pisi na nagpapakatatag sa akin. Bumagsak ako sa sahig. Napahagulhol ako nang napakalakas. Wala na akong pakialam kung marinig man ako sa kabilang kwarto.Sumigaw ako sa sakit, sa galit, sa sobrang pagod na umuubos sa buong pagkatao ko. Nanginginig ang mga kamay ko habang idinadampi iyon

Lumipas ang mga linggo. Unti-unti kong ibinangon ang sarili ko. Hindi ako pwedeng magpakalugmok. Hindi ako pwedeng maging bitter at kaawaan ang sarili ko habambuhay. May buhay sa sinapupunan ko na kailangan kong panindigan.Kailangan kong maging praktikal. Kinuha ko ang laptop ko at tiningnan ang bank account ko.Mayroon akong malaking halaga—sobrang laki. Ito ang mga kinita ko mula sa lahat ng modeling contracts na pinaghirapan ko sa ilalim ng Saviano Empire.Dugo, pawis, at pagod ko ang puhunan dito. Hindi ko ito itatapon dahil lang galing ito sa kumpanya niya. Perang pinagtrabahuan ko ito, at gagamitin ko ito para sa anak ko. Nag-umpisa akong maghanap ng maliit na commercial space. Hindi kalakihan, hindi kasing-gara ng Saviano building, pero sapat na para makapagsimula ng bago. Isang buwan ang lumipas, pormal kong binuksan ang "Yamson Models." Isang maliit at independent na modeling company. Wala akong malalaking investor, wala akong backer. Ako ang may-ari, ako ang manage