บททั้งหมดของ Naglalagablab na Lihim ng CEO!: บทที่ 171 - บทที่ 180

“Tomorrow is something big you won't forget...” Nanlamig ang mga kamay ko sa ilalim ng kumot.Something big?Gustong idilat ng mga mata ko para silipin ang expression ng mukha niya habang sinasabi niya iyon, pero hindi ko ginawa.Nanatili akong nakapikit, pilit na pinapatulog ang sarili habang ang isip ko ay patuloy sa pag-ikot at pag-ooverthink. Halos hindi ako nakatulog ng maayos nang gabing iyon. Umaalis alis siya sa tabi ko at hindi ko alam kung anong ginagawa niya, natatakot akong imulat ang mga mata ko dahil paano kung pagmulat ko… nakatitig siya?Pagbalik niya, agad siyang yumakap sa akin mula sa likod at sinubsob ang mukha niya sa may batok k, bawat paghinga niya, nagdudulot ng kaba sa akin.Pakiramdam ko ay natutulog ako sa tabi ng isang lalaking hindi ko kilala. Isang lalaki na kilalang-kilala ang bawat hibla ng pagkatao ko, habang ako... wala akong alam sa kaniya.Masyado akong nahulog sa mga pinapakita niya… not knowing that was just the surface of him… that there’s som

Napalunok ako. Paano kung tama ang unang hinala ko na napapraning lang talaga ako dala ng hormones ng pagbubuntis ko? Na baka wala naman talagang katuturan ang mga pinagsasabi ng gagong si Lukas at ginagamit lang niya iyon para tuluyan akong masiraan ng bait? Gumaan ang dibdib ko... pero sandali lang. Dahil pumasok sa isip ko ang secret room. Ang kwartong puno ng pictures ko. Ang mga nakaw na kuha niya noong asawa pa ako ni Lukas. Ang candid photo ko four years ago. Paano niya ipapaliwanag iyon? Muli akong nanlamig. Ni hindi ako makasagot sa kan’ya. Nanatili lang akong nakatitig sa mga mata niya habang patuloy kami sa pagsayaw, hinahanap ang katotohanan sa likod ng mga titig niya. “Now...” dugtong niya, ang boses ay punong-puno ng sinseridad. “I will make sure you'll be the happiest woman in the world...” Natapos ang musika kasabay ng malakas na palakpakan ng mga tao. Hinawakan ni Darken ang kamay ko nang mahigpit, inalalayan ako na parang isa akong tunay na royalty. Saba

“Yes, Darken. I—”Tumigil muna ako. Punong-puno ng emosyon ang dibdib ko.Pakiramdam ko, nag-freeze ang lahat sa paligid ko.Nawala ang ingay ng mga tao, ang mga nakakapasong kislap ng camera, at ang mahinang music.Tanging ang malakas at sunod-sunod na tibok lang ng puso ko ang naririnig ko.Nakatitig lang ako sa mga mata niyang naghihintay... mga matang nagmamakaawa na tanggapin ko ang alok niya… ang maging bahagi ng mundo niya.Isang malalim at nanginginig na paghinga ang pinakawalan ko, napakagat-labi habang dahan-dahang pinoproseso ng isip ko ang lahat.Ang lahat ng bigat na dala-dala ko simula kagabi, ang mga nakakakilabot na tanong, ang takot na baka ang lalaking kaharap ko ay isang halimaw na nagbabalat-kayo, lahat iyon ay tuluyan nang natunaw habang tinititigan ko siyang nakaluhod sa harap ko.Nahihiya ako sa sarili ko… I was too scared na baka mas masahol pa si Darken kay Lukas. The trauma, the scar took over my mind. Na parang nakalimutan ko lahat ng ginawa ni Darken sa akin

“At doon kita nakita. Nakaupo ka sa isang bench sa ilalim ng puno. Suot ang simpleng white shirt at maong pants. May hawak na ice cream. You were smiling so beautifully... so innocently.”Nag-init ang mga mata ko, naglalamlam ang paningin ko, ilang saglit pa, kusang tumulo ang luha mula sa mata ko.Naalala ko ang mismong picture nakita ko sa dulo ng kwarto. He means about that.“I took a picture of you... and from that moment, my world stopped spinning aimlessly,” pagpapatuloy niya, ang boses ay basag sa emosyon.“You gave me a focal point, Angel. You became my subject, my muse, my reason.” Kumabog ng pagkalakas ang puso ko, tuloy tuloy na ang pag-agos ng mainit na luha sa pisngi ko.”“Sinearch kita. Nalaman kong nagmomodel ka. Gusto kitang lapitan, gusto kitang makilala, pero nang makita ko ang sarili ko sa salamin... na-realize kong wala akong maipagmamalaki sa'yo. I was just a boy with a camera and my father's money. Hindi ako karapat-dapat sa isang anghel na tulad mo.”Hinalikan ni

“Boss?” Ang kaisang-isang salitang iyon na lumabas sa mga pilyang labi ni Allyza ay tila isang malakas at nakakabinging kampana na umalingawngaw sa buong penthouse. Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Boss? Giving her what she wants? Mabilis pa sa alas-kwatro ang naging reaksyon ni Darken. Sa isang iglap, nawala ang malambot at mapagmahal na lalaking kaharap ko kanina.Umigting ang kaniyang panga, at ang kaniyang matipunong katawan ay awtomatikong humarang sa harapan ko, isang pader na naglalayong protektahan ako mula sa anumang panganib na dala ng babaeng nasa pinto. “Clint, get her out of here! Now!” umuugong ang boses ni Darken. Malamig, mabagsik, at punong-puno ng banta. Ang mga kamao niya ay nakayukom nang napakahigpit sa magkabilang gilid niya, halos pumutok na ang mga ugat sa kaniyang braso. Akmang lalapit na si Clint para hawakan si Allyza, ngunit tinaas lang ng babae ang isang kamay niya, nananatiling nakangisi. Walang kahit anong bahid ng takot sa mukha niya.