บททั้งหมดของ Naglalagablab na Lihim ng CEO!: บทที่ 161 - บทที่ 170

Mahaba at nakakapagod ang naging byahe namin pabalik ng Pilipinas.Buong flight, pilit kong itinatago ang kaba at mga tanong na naglalaro sa isip ko.Mahigpit ang hawak ni Darken sa kamay ko habang natutulog siya, pero sa bawat pagtibok ng puso niya na naririnig ko habang nakasandal ako sa dibdib niya, umaalingawngaw sa utak ko ang mga salitang binitawan niya sa Paris. Gustong gusto ko nalang magtanong, gusto kong malaman. Gusto kong masigurado na nagkakamali ako ng kutob. Pero urong ang dila ko, hindi ko magawang ibuka para tanungin siya. Nanatili akong tahimik at nag-iisip ng kung anoa no.Deep breathe Angel, baka nga surprise. Calm down.Pagdating sa Pilipinas, agad kaming sumakay sa naghihintay na marangyang sasakyan niya.Akala ko, ihahatid niya ako pabalik sa condo kung saan ako pansamantalang tumutuloy noon bago pa naging legal ang divorce namin ni Lukas.Pero nagtaka ako nang iba ang binaybay na ruta ng driver. “Darken... hindi tayo pabalik sa condo?” tanong ko habang naka

Bumukas ang pinto at pumasok ang isang may edad na doktora. May bitbit siyang puting folder at may malawak na ngiti sa labi. “Miss Yamson?” umupo siya sa tapat ko. “I have your results.” Napalunok ako. “A-ano po ang resulta, Doc?” Lumawak ang ngiti nito. “Congratulations. You are positively pregnant. Based on the tests, you're about six weeks along. Everything looks normal and healthy.” Para akong nabunutan ng isang milyong tinik sa dibdib. Totoo nga. Buntis ako. Magkakaroon kami ng anak ni Darken! Muling nangilid ang mga luha sa mga mata ko, pero ngayon, sigurado akong luha iyon ng purong kaligayahan. “Thank you, Doc... thank you,” nanginginig ang boses na sagot ko. “First time mom, I assume?” natatawang tanong niya habang nagsusulat ng reseta. “It's normal to feel overwhelmed. Expect some changes in your body. Morning sickness, fatigue, tender breasts... lahat iyan ay normal sa first trimester mo.” Habang nagpapaliwanag siya, may isang tanong na kanina pa naglalaro sa i

“Pero gagawin ko ang lahat para pare-pareho tayong lahat na malubog, Angel... now that I have nothing left, ganoon din dapat kayo. Hindi ako papayag na nanonood lang habang kayo nagpapakasaya… lalo kana!”“Tumahimik ka na! Bitawan mo ako!” pilit ko pa ring binabawi ang kamay ko.Sa gitna ng pagpupumilit kong makaalis sa kamay niya, mabilis kong kinapa ang cellphone ko sa bulsa ng dress ko gamit ang kabilang kamay. Memoryado ko ang number ni Darken. Pinilit kong i-dial iyon habang pilit na inilalayo ang sarili kay Lukas.Isang ring... dalawa...“The number you have dialed is either unattended or out of coverage area. Please try again later.”Nanlambot ang mga tuhod ko. Unattended. Bakit ngayon pa? Bakit ngayon pa siya hindi makasagot?Napansin ni Lukas ang ginagawa ko. Hinablot niya ang cellphone ko at tiningnan ang screen bago ito binitawan sa semento at inapakan.“Oh... he's busy right now, Angel,” nakakalokong bulong niya sa tainga ko. “Busy siya na kausapin ang dati kong secretary n

Nanlaki ang mga mata ko. Isang secret room?Isang secret door na nakatago sa mismong kwarto ni Darken.Napasinghap ako at napahawak muli sa dibdib ko. Sobrang nabigla ako.Ni hindi pumasok sa isip ko na may ganitong klaseng kwarto sa loob ng mansyon na ito, na may ganitong kwarto sa loob ng kwarto ni Darken.At nagalaw ko iyon nang hindi sinasadya! Madilim ang loob. Tila isa itong makipot na hallway. Akmang aatras na sana ako para tumakbo at magkunwaring walang nakita, pero... parang may kung anong pwersa na humihila sa akin papasok. Mas lalong nadagdagan ang tanong sa isip ko. Mas laong nadagdagan ang kaba at takot ko.Pakiramdam ko’y nanliliit ako sa sarili kong pagkakilala kay Darken. Na minahal ko siya nang hindi man lang alam ang lahat sa kan’ya.Dahan-dahan, sa kabila ng nanginginig na mga tuhod, humakbang ako papasok. Pagkatapak na pagkatapak ko sa loob, sunod-sunod na bumukas ang mga ilaw. Mga sensor lights na unti-unting nagbigay liwanag sa buong kwarto. Napapikit ako

At doon, sa gitna, naka-frame ng itim, ay ang mismong wedding photo namin ni Lukas. Isang perfect copy ng wedding photo naming ni Lukas.Pero hindi na ito buo. Ang bahagi ng litrato kung nasaan si Lukas ay sinadyang punitin. At hindi lang basta pinunit. Ang pagkaka-gisi ng papel ay magaspang, tila ginawa sa gitna ng matinding galit at pagkasuklam. Tanging ang kalahati ng litrato ang naiwan, ang nakangiti kong mukha habang nakasuot ng wedding gown. Napasabunot ako sa buhok ko. “My God... Darken... anong ibig sabihin nito?” Patuloy akong umatras, parang hinihigop ng sarili kong takot. Ang timeline ay umaatras pa! Mas marami pang photos... animo'y nakaayos mula sa pinakabago papunta sa pinakalumang kuha.Nakita ko ang mga litrato ko noong nagmomodel pa ako. Mga cover ng magazines na nandoon ang mukha ko. Mga behind-the-scenes ng mga photoshoot ko na imposibleng makunan ng kahit sino dahil exclusive iyon sa mga staff! Stalker ba siya? Obsessed ba siya sa akin? Bakit? Paano? Kailan