جميع فصول : الفصل -الفصل 470

Oo, dahil sa vest! Hindi dahil sa nagseselos ako! Wala akong pakialam sa kaniya! May Tristan ako!Pilit kong iniwas ang tingin ko, pilit na pinapakalma ang nagwawalang sikmura ko dahil sa halo-halong amoy ng mamahaling alak at pabango.Ngunit kahit anong pilit kong magpanggap na pader, hindi nakaligtas sa matalim na paningin ni Hunter ang pagtalim ng mga mata ko sa kamay ng modelong nakapatong sa dibdib niya.Isang pilyo at nakakalokong ngisi ang sumilay sa mga labi ni Hunter.Sa isang banayad ngunit malamig na galaw, hinawakan niya ang pulso ng modelo at dahan-dahang inalis ito mula sa kaniyang vest. Parang napaso ang babae sa lamig ng tingin niya.“I appreciate the offer, sweetheart,” malalim at paos na sagot ni Hunter, ang boses ay nag-uumapaw sa awtoridad at kayabangan na kayang magpaluhod sa kahit sinong babae. “But I don’t need any private relaxation. I already have my hands full.”Kumunot ang noo ng modelo, halatang napahiya. Maging si Mr. Petrov at ang iba pang mga bilyonaryo a

“Y-Yes, Mr. Saviano! Understood po!” halos maiyak na sagot ng pit boss, nakayuko nang halos umabot sa sahig.Napalunok ako nang mariin sa likuran niya. Nanginginig ang mga daliri kong nakakapit sa black folder.Bakit pakiramdam ko… sobrang bigat ng aura ng lalaking kasama ko ngayon.Diyos ko... ito ang ama ng batang nasa sinapupunan ko, umiiyak na bulong ko sa sarili ko. Kapag nalaman niya ito, ano ang gagawin niya sa akin? Papatayin niya ba ako? Kukunin niya ba ang bata at itatapon ako sa Manila Bay?!Mas lalong sumama ang pakiramdam ko. Ang amoy ng usok ng cigar, ang matatapang na alak, at ang walang-tigil na pag-ikot ng mga roleta ay nagpapasikip ng dibdib ko. Parang gusto ko na lang mahimatay.“Stop trailing behind like a lost puppy. Walk beside me,” utos ni Hunter nang hindi man lang lumilingon, halatang nararamdaman ang pagbagal ng mga hakbang ko.Pilit kong binilisan ang lakad ko hanggang sa makapantay ko siya. Nagpatuloy kami sa pag-iinspeksyon. Mula sa mga slot machines, patun

Halos walang imikan sa buong byahe pabalik sa apartment. Hindi narin ako nakatanggi nang nag-insist si Hunter na ihatid ako.Nakasandal lang ang ulo ko sa malamig na bintana ng Bugatti ni Hunter, nakatingin sa mga dumadaang ilaw ng siyudad ngunit blangko ang isip.“Are you going to be sick in my car?” basag ni Hunter sa katahimikan. Ang boses niya ay walang emosyon, nakatutok lang ang paningin sa kalsada.“H-Hindi po,” mahinang sagot ko. “M-Medyo okay na po ako.”“Good. Because if you ruin this leather, you're working for me for the rest of your miserable life without pay.”Kahit gusto kong mainis sa kayabangan niya, wala akong maramdamang lakas. Wala akong ganang makipagtalo. Parang naubos ang lahat ng enerhiya ko sa VIP Lounge na iyon.Nang makarating kami sa tapat ng apartment building ko, mabilis akong bumaba. Hindi ko na siya tiningnan. “S-Salamat po, Sir Hunter.”Hindi na siya sumagot. Narinig ko na lang ang malakas na pag-arangkada ng makina niya palayo.Umakyat ako sa apartment

Nakatulala pa rin ako sa cellphone ko kahit matagal nang naputol ang tawag.“Miss Rye? Sakay na po kayo,” nakangiting pakiusap ng driver habang nakahawak pa rin sa nakabukas na p***o ng magara at makintab na sasakyan.Wala na akong nagawa. Para akong naglalakad sa ulap nang sumakay ako sa likod. Ang amoy ng mamahaling leather at interior ng sasakyan ay halos kapareho ng Bugatti ni Hunter.Habang umaandar ang sasakyan sa gitna ng liwanag ng gabi sa Maynila, hindi mathimik ang isip ko.Company order? Private car dahil on-call stylist ako?Alam kong napakalaking kasinungalingan niyon. Wala sa rules ng agency na may hiwalay na car service ang isang stylist, kahit pa VVIP Head Stylist ka pa. Si Hunter ang may gawa nito. Alam ko. Pero bakit? Bakit kailangan niyang mag-abala nang ganito para sa akin?Pilit kong ipinikit ang mga mata ko. Ang imahe ni Tristan sa casino—tumatawa, naghahagis ng daan-daang libong chips habang nakahawak sa hita ng ibang babae—ay muling sumaksak sa utak ko. Kasabay

Isang simpleng ngiti… na biglang nagpabaliw sa tibok ng dibdib ko.God! What is this?Pilit kong iniwas ang tingin ko sa kaniya at itinuon ang buong atensyon ko sa pagkain.Rinig na rinig ko ang sarili kong paglunok sa gitna ng nakakabinging katahimikan ng malawak na suite. Ang salmon na pilit kong nginunguya ay parang nagiging buhangin sa lalamunan ko sa tuwing mararamdaman ko ang mabigat at nakakapasong titig ni Hunter.Hindi ko maintindihan. Bakit siya ganito? Ang Hunter Saviano na kilala ko ay walang ibang ginawa kundi asarin ako, sigawan ako kapag may nagagawa akong palpak, at ipamukha sa akin kung gaano ako ka-clumsy.Ngunit ngayon... pinapanood niya akong kumain. Ang bilyonaryong nagmamay-ari ng casino kung saan nagpapakasasa ang lalaking akala ko ay mahal parin ako—ay nakasandal lang sa mesa, matiyagang hinihintay na maubos ko ang pagkain ko.Isang matalim na kirot ang muling sumaksak sa dibdib ko nang maalala ko si Tristan.‘Babe, pagod ako sa site ngayon...’Kasinungalingan.