Todos os capítulos de Naglalagablab na Lihim ng CEO!: Capítulo 71 - Capítulo 80

“Just say my name, Angel... and I’ll burn this place to the ground with him inside.” paos, malalim, at seryosong bulong niya, his voice doesn’t sound like a paid gigolo or an assistant. His tone screams like he was a savior ready to burn down the world if something happens to me.“I’ll break every bone in that bastard's body before he even sees the exit. Just say the word.”Napalunok ako. Ang puso ko ay nagwawala dahil sa kakaibang sensasyon.Tinitigan ko siya pabalik, tumatango nang dahan-dahan.Bago pa ako makapagsalita, inilapit niya nang tuluyan ang mukha niya. Pero hindi sa mga labi ko.Idinampi niya ang maiinit at malalambot niyang labi sa mismong noo ko.Isang madiin, matagal, at punong-puno ng pag-iingat na halik. Isang halik na hinding hindi ko nararamdaman sa asawa ko. “Showtime, Lady.”Huminga ako nang malalim. Bumalik ang kakaibang galit at excitement sa loob loob ko!This is it!Tinalikuran ko siya at naglakad patungo sa malaking double doors na kusang bumukas nang nasa

“Does your wife know you are gambling ninety million pesos on a woman who hides her face?” mapanukso kong dugtong. “Hindi ba siya nagagalit na ang asawa niya ay nakikipag-private dinner sa isang... wild temptation?” Sandali akong gumalaw, bahagyang yumukod da kan’ya para mas lalong ma-highlight sa paningin niya ang cle*vage ko. Umiling si Lukas kasabay ng marahan niyang paglunok. Kitang kita ko kung gaano siya kaapektado. Napapngiti ako sa likod ng tassel mask ko. He took a deep breathe bago muling nagsalita. “My wife...” panimula niya, ang boses ay puno ng pagkairita na pilit itinatago. “She’s a good woman. But she’s... simple. She stays at home. Wala siyang alam sa corporate world. Wala siyang alam sa mga risks na tinatahak ko araw-araw.” Napakuyom ang mga kamao ko sa ilalim ng lamesa. Ang mga kuko ko ay halos bumaon na sa sarili kong balat. “She’s safe,” patuloy ni Lukas, umiiling habang nakatitig sa wine glass niya. “But to be completely honest with you... she’s predictable.

“Queen… why did you stop?”Tiningnan ko siya, ang mga mata ko ay nananatiling malamig sa likod ng maskara. Dahan-dahan akong naglakad patungo sa upuan ko, muling umupo at yumukot. Ti-nap ang mismong brown envelope.“I told you, Lukas,” panimula ko, I change my tone from playful into a tone with authority. “You don’t touch me unless I allow you to. And right now... I need you to do something for me first before we proceed to your fantasies.”Kumunot ang noo ni Lukas. Tiningnan niya ang envelope, pagkatapos ay tumingin sa akin.“A contract?” mahina niyang tawa, ang kayabangan ay unti-unting bumabalik sa sistema niya. Halatang akala niya ay isa itong simpleng Non-Disclosure Agreement. Normal ito sa mga high-profile na kabit o sugar baby arrangements.“You want me to sign a confidentiality agreement? Queen, you don’t have to worry. I’m a very discreet man. I can keep a secret.”“Oh, I know you’re very good at keeping secrets, Mr. Mendoza,” makahulugan kong sagot, pinapanood ang bawat galaw

“Touch her again...” masyadong mababa at malamig ang boses niya, ang bawat salita ay nakakapanindig balahibo sa malamig na lugar na ito. “Touch her again, and I swear to God, I will tear you apart piece by piece until you beg for death.”Inangat niya si Lukas at marahas na inihampas ang likod nito sa gilid ng glass table. Nabasag ang natitirang wine glass at kumalat ang mamahaling red wine sa sahig, humalo sa dugong tumutulo mula sa ilong at bibig ni Lukas.“T-Tama na... please... f-fuck...” halos hindi na maidilat ang isang mata niya dahil sa tindi ng pamamaga. Ang kaninang makinis at perpektong mukha ng CEO ng Mendoza Holdings ay putok ang labi at sabog ang isang mata.Binitawan sandali ni Darken ang asawa ko. Tinitigan niya ang walang kalaban-laban at nagmamakaawang si Lukas na ngayon ay gumagapang sa sahig, umuubo ng dugo.Mabilis na lumapit si Darken sa akin, sandali pa akong napaatras dahil parin sa pagkabigla pero mabilis ding nakabawi. Hinubad niya ang itim na suit jacket niya

Angel Mendoza’s Point Of ViewTahimik.Walang sinuman sa aming dalawa ang nagtangkang basagin ang katahimikan simula nang makapasok kami sa loob ng elevator ng building niya.Nakasandal lang ang mabigat kong ulo sa matigas niyang dibdib. Oo, buhat-buhat niya pa rin ako.Mula sa basement parking hanggang dito sa loob ng elevator, hindi niya hinayaang sumadsad ang mga paa ko sa malamig na semento. Mahigpit ang mga braso niya na nakapulupot sa katawan ko, tila sinisigurong ligtas ako. Tila sinisigurong hindi ako bibigay.Dama ko rin kasi ang kakaibang pagod. Pagod na hindi lang pisikal. Ang utak ko, ang puso ko... parang na-drain ang lahat ng enerhiya ko dahil sa mga nangyari ngayong gabi.Ang bilis. Masyadong mabilis ang mga pangyayari.Parang kanina lang, nakaupo ako sa harap ng lalaking sumira sa limang taon ng buhay ko. Sa isang iglap, bugbog sarado siya ng lalaking bumubuhat sa akin ngayon.At ang divorce papers?Pirmado na. Tapos na. Ibig sabihin tapos na ang pagiging Angel Mendoza