جميع فصول : الفصل -الفصل 20

บทที่ 10มาเก๊าได้รู้ว่าคำพูดของตัวเองนั้นไม่ค่อยมีค่าเสียเท่าไหร่ เมื่อจ้าวยังคงเข้ามาวุ่นวายอยู่ในชีวิตของเขาหลังจากที่ได้พูดความในใจออกไปจนหมด เธอทำเหมือนคำพูดของเขาไม่ได้อยู่ในหัว เป็นเพียงแค่ลมที่พัดผ่านหรือไม่ก็อาจจะเป็นเพียงแค่ความฝันกลางวันของเธอเพียงเท่านั้นเขาเองก็หมดหนทางที่จะต่อสู้กับเธอแล้วเหมือนกัน ในตอนที่เธอเข้ามาหยอดคำหวาน หรือพยายามเข้ามาชิดใกล้ มาเก๊าก็เลือกที่จะทำไปมองไม่เห็น ไม่รู้ไม่ชี้อะไรทั้งนั้น เพื่อปกป้องความรู้สึกที่จะเกินเลยไปของตัวเองทว่าวันนี้เขากลับทำเหมือนวันก่อน ๆ ไม่ได้แล้ว และไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนเธอถึงจะออกไปจากชีวิตของเขาเพราะจู่ ๆ ไอ้ไนท์เพื่อนตัวดีก็เอาข่าวที่เขาไม่อยากฟังมาบอกจนได้..."เออพวกมึง กูไปคุยกับกลุ่มไอ้จ้าวมาแล้วนะ มันตกลงจะทำงานกับพวกเรา" เหมือนโลกของมาเก๊าสลาย เหมือนคำขอร้องของเขาถูกปฏิเสธ และเหมือนว่าคนอื่น ๆ ที่เหลือจะมองข้ามกลุ่มของเขาไปกันหมด ทั้งที่มีหัวกะทิสมองดีอยู่ตรงนี้ทั้งคน แต่กลับไปตัวซีเคร็ทที่เขาไม่ได้ต้องการมาเสียอย่างนั้น และในตอนนี้เขาก็เลือกอะไรไม่ได้แล้วด้วย "บันเทิง" อาชิหัวเราะเบา ๆ "แน่ใจนะว่าไม่มีคนอื่

บทที่ 12งานโปรเจกต์ถูกแบ่งหน้าที่กันอย่างชัดเจนและเนื้องานคืบหน้าไปได้ประมาณยี่สิบเปอร์เซนต์แล้ว อาจจะดูไม่เยอะมากเท่าไหร่แต่ในระยะเวลาเพียงแค่ไม่ถึงสองวัน ก็ถือว่ากลุ่มของพวกเขาทำได้เร็วมากกว่ากลุ่มอื่น ๆนั่นจึงทำให้จ้าวได้มีเวลาออกมาเดินเที่ยวเล่นกับผิงผิงได้อย่างสบายใจ และเธอก็ยังติดพ่วงมาเก๊าให้มาด้วยจนได้ แต่ก็เพราะอีกฝ่ายรับปากเอาไว้ก่อนแล้ว“จริง ๆ มึงมากันสองคนก็ได้นะ“ ผิงผิงกระซิบ เพราะตั้งแต่ทั้งสามคนมาถึงที่ตลาดเดินกิน ก็ไม่เห็นว่าจ้าวจะห่างจากมาเก๊าสักนิด ”ไม่ได้หรอก เดี๋ยวมันจะดูไม่ดี“ จ้าวจีบปากจีบคอ ผิงผิงถึงกลับต้องเบ้ปาก“มึงเดินตัวติดกันขนาดนั้น ยังจะดูดีอยู่เหรอยะ” “อะไร นาน ๆ ทีตี๋จะมาอยู่กับกูนะ“ เธอย้อน”เขามาก็เพราะรับปากกับมึงไว้ ไม่อยากเสียมารยาทหรือเปล่า“ ผิงผิงหรี่ตามองจ้าวหันขวับไปทางมาเก๊าที่กำลังยืนเลือกของกินอยู่”ตี๋ยอมมากับเค้าก็เพราะที่สัญญาเอาไว้ หรือแค่มาตามมารยาท“ “ก็ทั้งสองอะ” มาเก๊าตอบโดยไม่มองหน้าอีกฝ่าย“ไม่ ตี๋ต้องบอกว่ามากับเค้าเพราะสัญญาไว้ แล้วก็เต็มใจมาก ๆ ด้วย” เธอกดเสียงต่ำ พยายามกดดันอีกฝ่าย มาเก๊าที่ซื้อของเสร็จพอดีก็หันมามองหน้

บทที่ 14หลังจากวันนั้นจ้าวก็ไม่ค่อยได้ไปทำงานกับมาเก๊าที่ห้องสมุดเท่าไหร่นัก เพราะเขาให้เหตุผลว่าที่บาร์ขาดพนักงานเขาจึงต้องเอาเวลาไปช่วยตรงนั้นมากขึ้น ส่วนงานโปรเจกต์เขาก็เลือกเอามาทำตอนเลิกงานของทุกวัน กว่าจะได้พักผ่อนก็เกือบเช้าเข้าไปแล้ว ทำให้เวลาพักผ่อนของมาเก๊าน้อยลงไปทุกทีตัวเขาเองก็รับรู้ได้ถึงประสิทธิภาพการทำงานที่ลดน้อยลงอย่างน่าใจหาย แต่นั่นก็เลือกอะไรไม่ได้ เพราะการที่เขามาทำงานแทนพนักงานที่ขาดหายไปก็ได้รับเงินเพิ่มขึ้น นั่นจึงเป็นสิ่งที่ทำให้ไม่อาจปฏิเสธงานนี้จนมาถึงวันที่ร่างกายของเขาประท้วงหนัก ความหนาวร้อนภายในทำให้เขาทำงานไม่เต็มที่ ปวดหัวเหมือนมีมือหนัก ๆ มาคอยกดเอาไว้ ต่อให้ทานยาเพื่อระงับอาการแต่ก็ดูเหมือนจะไม่ดีขึ้นสักนิด"ไอ้มาเก๊า มึงไหวปะวะสีหน้ามึงดูไม่ได้เลย" เพื่อนร่วมงานเข้ามาทักหลังจากที่เขาเดินมาหลังบาร์ เขาส่ายหน้าเบา ๆ "กูไม่ไหวว่ะ แต่กูก็ไม่ได้อยากพัก" "ไม่ได้ดิวะ เดี๋ยวกูบอกเจ๊ให้ คนขาดก็ไม่เป็นไรพวกกูทำไหววันนี้ลูกค้าน้อย" เพื่อนตบไหล่เขาเบา ๆ มาเก๊ามองเข้าไปในบาร์ วันนี้ลูกค้าดูบางตากว่าวันก่อน ๆ แต่เขาก็ไม่สบายใจอยู่ดีถ้าหากต้องทิ้งภาระของตั

บทที่ 16อาการป่วยของมาเก๊าเริ่มดีขึ้นเรื่อย ๆ ส่วนหนึ่งก็เพราะการดูแลอย่างดีของจ้าว ที่ไม่เคยขาดตกบกพร่องเรื่องใดเลย เธอจัดหาทุกอย่างให้เขาเพื่อหวังว่าจะทำให้มาเก๊ากลับมาเหมือนเดิมเร็วที่สุด และความตั้งใจของเธอนั้นก็ไม่เสียเปล่า มาเก๊ากลับมาทำงานได้ตามปกติ เพื่อนร่วมงานต่างก็ถามไถ่ถึงเรื่องอาการป่วย เพราะมาเก๊าหายเร็วกว่าที่ควร แต่ในเมื่อเขาเลือกที่จะกลับไปทำงานนั่นก็ถือว่าเป็นเรื่องดี แต่จ้าวกลับไม่ได้คิดแบบนั้น เพราะต่อให้เขาจะดีขึ้นมากแค่ไหนอาการไข้บางอย่างมันต้องทานยาตามอยู่เสมอ และมันก็ทำให้เธอเลี่ยงอะไรไม่ได้ ถึงพาตัวเองมานั่งสังเกตอาการของมาเก๊าถึงที่คลับ แต่ก็เลือกเป็นมุมเล็ก ๆ ที่ไม่ค่อยมีคนเดินผ่านมานัก ก็เพื่อไม่อยากเป็นการรบกวนลูกค้าคนอื่น หรือแม้กระทั่งพนักงานในร้านเองเธอทำเหมือนว่าอยากได้พื้นที่ส่วนตัว ทั้งที่ความจริงแล้วก็แค่เป็นห่วงมาเก๊าเท่านั้น ซึ่งมาเก๊าก็รับรู้เรื่องนั้นเป็นอย่างดี แม้ว่าเขาจะเตือนเธอแล้วก็ตาม...เขาคอยแวะเวียนมาดูแลเธอในตอนที่ลูกค้าไม่เยอะนัก แต่ไม่ว่าจะมากี่ครั้งจ้าวก็ไม่ได้อยากได้ มีเพียงแค่ความเป็นห่วงที่เขาได้รับกลับมาแทน"นี่ ไม่มีอาการอ

บทที่ 18"ตี๋เข้าบ่อยจนพี่พนักงานจำได้แล้วเหรอเนี่ย" เธอเอ่ยแซวขณะที่มาเก๊ากำลังไขประตูห้องเข้าไป เขาแอบยกยิ้มเล็กน้อยเมื่อโดนจับได้ว่าสนิทกับพนักงานร้านสะดวกซื้อที่เข้างานกะกลางคืน แต่นั่นก็เป็นเรื่องปกติเขาเลิกงานดึกมากขนาดนี้ ลูกค้าเพียงคนเดียวของที่ร้านก็ไม่มีคนอื่นนอกจากเขาอยู่แล้ว "อืม รู้จักพี่เขาตั้งแต่เริ่มทำงานที่บาร์แรก ๆ "ทั้งสองเดินเข้ามาภายในห้อง จ้าวทิ้งตัวลงที่เก้าอี้ตัวหนึ่งแม้มันจะไม่ค่อยสบายเหมือนของที่บ้านเธอ ทว่าเพียงแค่ได้อยู่กับคนที่แอบชอบมันก็รู้สึกดีมากแล้ว"ถ้าเค้ามาบ่อย ๆ แบบนี้จะสนิทบ้างหรือเปล่า" จ้าวถามออกไปอย่างหยอกล้อ ไม่ได้จริงจังเพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายต้องเครียดกับเรื่องที่เพิ่งเจอมาแต่เหมือนว่านั่นจะไปทำให้มาเก๊ายิ่งไม่พอใจหนักไปกว่าเดิม สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปก่อนจะพรูลมหายใจออกมาจนเธอรู้สึกได้ "จะสนิทกับคนอื่นไปทำไม" เขาถามเสียงเข้ม หญิงสาวค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมามองด้วยความแปลกใจนี่เธอพูดอะไรผิดอย่างนั้นเหรอ..."แค่พูดเล่นเองน่า ตี๋หึงเค้าเหรอ" เธอทำเสียงอ่อนเสียงหวานถามเขาออกไป มาเก๊าหยุดชะงักทันทีก่อนจะค่อย ๆ หันมามองที่เธอ "สนิทไปทั่ว ไว้ใจได้ท