All Chapters of ยัยจ้าวอย่าซ่า!: Chapter 31 - Chapter 40

บทที่ 31ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มย่างก้าวเข้าไปยังห้องทำงานส่วนตัวของเถ้าแก่เฉิงผู้เป็นพ่อ แม้ว่าด้านในนั้นจะมีความสะดวกสบายที่ครบครันไม่เว้นแม้แต่บาร์แอลกอฮอล์ที่เตรียมไว้สำหรับการคลายเครียดของเถ้าแก่เฉิง แต่นั่นก็เป็นที่ต้องห้ามของนอกอยู่ดี รวมถึงบอดี้การ์ดที่ไม่ได้มีความสนิทสนมกันมานานหลายปีมาเก๊าทิ้งตัวนั่งลงที่โซฟาหน้าบาร์กว้าง ก่อนจะปลายสายตามองผู้เป็นพ่อที่กำลังนั่งอ่านเอกสารบางอย่างอยู่โต๊ะทำงานถึงเถ้าแก่เฉิงจะเป็นคนที่เรียกเขาเข้ามาในห้องทำงานนี้เอง แต่ก็ไม่ได้แปลว่าจะเป็นคนที่เอ่ยจุดประสงค์ของการเรียกมาพบก่อน“พ่อเรียกผมมามีอะไรหรือเปล่าครับ ไหนบอกว่าจะไม่รบกวนจนกว่าผมจะทำงานให้พ่อเสร็จ” มาเก๊าเอ่ยขึ้นเบา ๆเถ้าแก่เฉิงยกยิ้มพลางถอนหายใจ ก่อนจะทิ้งเอกสารนั้นลงราวกับไม่ใช่เรื่องสำคัญ“เรื่องที่แกไปบุกปล้นกาสิโนพวกนั้น มันยังไม่จบดีหรอกนะ” ผู้เป็นพ่อเอ่ยเรื่องในอดีตของเขาขึ้นมามาเก๊าชะงักไปชั่วขณะ เพราะคิดว่าเรื่องนี้ควรจะจบไปได้ตั้งนานแล้วด้วยซ้ำ เพราะการที่เขายอมไปอยู่ที่ประเทศไทยตามคำสั่งมันคือบทลงโทษขั้นสูงสุด และเถ้าแก่เฉิงก็ควรจะไปเจรจาเพื่อจบเรื่องทุกอย่างให้อย่างที่คว

บทที่ 33หลังจากที่มาเก๊าตกลงจะไม่เคลียร์ปัญหาที่เกิดขึ้นกับบริษัทของตระกูลแล้วเขาก็มีเวลาว่างมากขึ้น และแน่นอนว่าเขาเอาเวลาทั้งหมดมาเพื่อคุยกับจ้าวเพื่อชดเชยสองอาทิตย์ที่หายไปนานแต่เขาก็เลือกที่จะบอกกับเธอว่าระหว่างที่หายไปนั้นทำอะไรบ้าง และเกิดเรื่องวุ่นวายต่าง ๆ กับเขาเสมอตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาภายในบ้านหลังนี้ทั้งสองวิดีโอคลอหากันอยู่ตลอด ใบหน้าของเธอดูสดใสขึ้นมากกว่าเดิม อีกทั้งน้ำเสียงและความร่าเริงมันยังชัดเจนจนเขาก็อดยิ้มตามไม่ได้ จ้าวยังให้กำลังใจเขาอยู่เสมอและรอคอยวันที่มาเก๊าจะกลับไปหาเธอแม้ว่าเขาจะยังระบุวันเวลาให้ไม่ได้ก็ตาม“เมื่อวานเค้าไปบาร์กับเส้นด้ายมา ตั้งแต่ที่ตี๋ไม่อยู่ก็เหมือนร้านจะเงียบ ๆ ด้วย” เธอเอ่ยบอกเขาด้วยน้ำเสียงที่ร่าเริง“เหรอ แล้วพนักงานคนอื่นดูแลจ้าวดีหรือเปล่า”“ก็ดีนะ แต่ใครจะไปดีเท่าตี๋ของเค้าได้อีก” จ้าวเบะปากทำท่าทางราวกับจะร้องไห้“ใครบริการก็เหมือนกันนั่นแหละ” เขาแค่นหัวเราะเบา ๆ“โน เค้าไม่คิดแบบนั้นหรอกนะ” จ้าวลอบถอนหายใจ “แล้วนี่ไม่ต้องเคลียร์เรื่องบริษัทแล้ว ตอนนี้ตี๋ยังต้องอยู่ทำอะไรอีกเหรอ”คำถามของจ้าวทำให้มาเก๊านิ่งไปชั่วขณะ เขาก็ยังหาค

บทที่ 35หลังจากที่มาเก๊าลงเครื่องเขาก็มุ่งตรงไปยังหน้าบ้านของจ้าวทันที แม้จะเป็นช่วงเวลาดึกดื่นแล้วแต่เขารู้วิธีการทำงานของพวกนั้นดีว่ามันจะต้องมาซุ่มดูความเคลื่อนไหวของจ้าวอยู่แถว ๆ นี้และแน่นอนว่าเขาไม่มีทางปลอดภัยพวกมันรอดพ้นสายตาไปได้เด็ดขาดในยามค่ำคืนที่เงียบสงบมาเก๊าแฝงตัวอยู่ในที่มือเพื่อรอดูความผิดปกติ แต่กระนั้นเขาก็เตรียมความพร้อมเอาไว้เพื่อรักษาความปลอดภัยอีกขั้น โดยการให้บอดี้การ์ดปิดล้อมรอบ ๆ บริเวณนั้นไว้เสียก่อน หากเกิดอะไรขึ้นจะได้แก้ไขได้ทันที“ตอนนี้ยังไม่มีความเคลื่อนไหวครับนายน้อย”เสียงของบอดี้การ์ดส่งผ่านหูฟังขนาดเล็กที่เขาเตรียมการไว้อย่างดี“อืม กูดูอยู่ อย่าเพิ่งออกไปแสดงตัวเดี๋ยวพวกมันจะสงสัย”แม้ไม่รู้ว่าคนที่พวกเขากำลังตาจับตามองอยู่คือใคร ทว่าคนเหล่านั้นมันมักจะแสดงตัวออกมาอย่างชัดเจนอยู่แล้ว และมาเก๊าก็จับสังเกตพิรุธได้ไม่ยาก เพียงแค่ใครมาทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ หน้าบ้านเธอในเวลานี้ ก็ถูกตกเป็นผู้ต้องสงสัยทั้งหมดและเพียงไม่นานกลุ่มของชายฉกรรจ์ประมาณสามถึงสี่คนก็มาจอดรถอยู่ห่างจากบ้านของเธอไปแค่นิดเดียว คนพวกนั้นราวกับจะวางแผนกันมานานแล้วเพราะต่างคนก็ต่างเข้าป

บทที่ 37มาเก๊าใช้เวลาตลอดทั้งสัปดาห์เพื่ออยู่กับจ้าวและเคลียร์เรื่องโปรเจกต์ทั้งหมดที่ติดค้างกับเพื่อน พวกเขากลับมารวมตัวกันอีกครั้งโดยที่มาเก๊าเปิดใจจะเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ทุกคนได้ฟัง อีกทั้งยังเปิดตัวเกี่ยวกับความสัมพันธ์ครั้งใหม่กับจ้าว ในฐานะที่ทั้งสองคนได้เป็นมากกว่าเพื่อนอย่างสมใจแล้ว…“โอ๊ย ไม่รู้จะตกใจดีไหม ที่ผ่านมาก็เหมือนคนเป็นแฟนกันอยู่แล้วปะ?” เส้นด้ายเอ่ยแซว แม้จะว่าอย่างนั้นแต่สายตาก็เต็มไปด้วยความปลื้มปริ่มและยินดี“นี่ถ้าพวกมึงสองคนไม่ได้คบกัน กูจะเอาอะไรไปเชื่อในความรักอีก” อาชิพรูลมหายใจออกมาเบา ๆ ความคิดของเขาก็คือถ้าหากใครสักคนปฏิเสธในสิ่งที่ทำมาทั้งหมด ความเสียใจก็ไม่ได้ตกอยู่กับสองคนนั้นอย่างแน่นอนเพื่อน ๆ ที่รอฟังข่าวดีก็คงจะไม่ต่างกันทว่าจ้าวและมาเก๊าไม่ยอมให้ใครต้องรู้สึกอย่างนั้น ทั้งสองคนเองก็เช่นกัน“มึงก็พูดไป” จ้าวกระแอมกระไอเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย“แหม ซึมเป็นหมาไปเกือบทั้งเดือนไม่ต้องมาพูดดีเลย” ผิงผิงรีบเอ่ยขึ้น“ก็กูเสียใจนี่นา” จ้าวบุ้ยปากเล็กน้อย“แต่ต่อไปนี้จ้าวจะไม่เสียใจแล้วนะ เราไม่มีทางไปไหนแน่นอน” มาเก๊ายืนยันเสียงแน่น พยานเป็

บทที่ 39รุ่งเช้าวันถัดมาจ้าวขอตามมาส่งมาเก๊าถึงที่สนามบินเพราะอยากใช้ทุกวินาทีในการอยู่ด้วยกันให้คุ้มค่ามากที่สุด เธอไม่รู้เลยว่าหลังจากที่มาเก๊าลงเครื่องที่ประเทศจีนแล้วจะได้ติดต่อกลับมาหาเธอหรือไหม เรื่องตระกูลของเขามันสำคัญมากจนต้องจัดการในทันทีซึ่งเธอเองก็เข้าใจเป็นอย่างมากจึงเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอร้องให้เขากลับไปช่วยเพราะอย่างไรนั่นก็คือครอบครัว หากต้องสูญเสียใครสักคนไป จ้าวเชื่อว่ามาเก๊าก็ต้องรู้สึกผิดกับตัวเองที่ไม่ยอมกลับไปช่วยตั้งแต่แรก เธอไม่อยากให้เขาต้องมาแบกรับเรื่องนั้นในตอนที่สายไป“เราไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงพวกนั้นจะยอมเจรจาด้วย” มาเก๊าพรูลมหายใจพลางหลบสายตาหญิงสาวมือเรียวแตะที่ใบหน้าของเขาเบา ๆ ก่อนจะส่งรอยยิ้มกว้างให้“เค้ารู้ เค้าจะรอตี๋อยู่ที่นี่ จะคอยส่งกำลังใจให้วันจนกว่าตี๋จะกลับมาอย่างปลอดดภัย”“ปลอดภัยเหรอ?”ตระกูลหมิงเก่งกาจไม่ต่างจากตระกูลหาน แต่ถ้าหากเขาต้องไปประชันฝีมือกับหยวนแน่นอนว่าเขาคงต้องแพ้อย่างราบคาบ เขาอายุน้อยกว่าอีกฝ่ายหลายปีประสบการณ์ด้านการต่อสู้ก็มีน้อยกว่า แม้แต่เรื่องการพูดคุยเขาก็ไม่รู้ว่าจะโดนเหลี่ยมอะไรจากอีกฝ่ายบ้างแต่เมื่อสถานก