บททั้งหมดของ ยัยจ้าวอย่าซ่า!: บทที่ 1 - บทที่ 10

บทที่ 1เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นจากโทรศัพท์ส่วนตัวภายในห้องเช่าขนาดไม่ใหญ่มากเหมาะสำหรับการอยู่เพียงแค่คนเดียว มาเก๊าลืมตาขึ้นช้า ๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปกดปิดเสียงนั้นอย่างเคยชิน เพดานห้องสีขาวหม่นมีรอยร้าวพาดผ่านยาวเหมือนรอยแผล พัดลมตั้งพื้นเก่า ๆ หมุนครืดคราดส่งเสียงดังสม่ำเสมอเขานอนนิ่งอยู่บนเตียงเหล็กครู่หนึ่งปล่อยให้สติค่อย ๆ กลับมา ทว่าวันนี้มันต่างไปจากวันอื่น ๆ เพราะมันเป็นวันที่เขาต้องเข้าไปเรียนในมหาวิทยาลัยครั้งแรกมาเก๊าลุกขึ้นนั่ง มองรอบ ๆ ห้องที่เริ่มคุ้นตา ที่นี่ไม่เหมือนห้องนอนเก่าของเขา ไม่มีความสะดวกสบาย ไม่มีคนคอยปรนนิบัติรับใช้ มีเพียงแค่ตัวของเขาที่ต้องทำเองทุกอย่างแม้ว่าจะไม่เคยทำ…แต่เขาก็จำยอม เพราะกำลังรับโทษในสิ่งที่ตัวเองได้ทำเขาไปอาบน้ำในห้องน้ำแคบ ๆ กระจกเงาขึ้นเป็นฝ้า ใบหน้าสะท้อนกลับมาไม่ได้ดูเหมือนลูกชายมาเฟียผู้ทรงอำนาจเหมือนเมื่อก่อนการแต่งตัวของเขามีเพียงแค่ เสื้อยืดสีเทาเรียบ ๆ กางเกงยีนส์ตัวใหม่ราคาถูก รองเท้าผ้าใบคู่เดิมที่ใส่มาจากประเทศจีน ทั้งหมดไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากได้ แต่มันเป็นของจำเป็นที่ต้องมี…มาเก๊าหยิบเอกสารการลงทะเบียนเรียนขึ้นมาเช็กอีกครั้

บทที่ 3กลางดึกของคืนนั้นภายในซอยแคบ ๆ ทอดยาวเข้าไปด้านในเงียบสงบต่างจากช่วงเช้าราวฟ้าเหว ไฟถนนสีส้มสลัว ๆ เผยให้เห็นกำแพงของบ้านเช่าที่เรียงรายกันอยู่สองข้างทาง ทว่าร้านสะดวกซื้อหน้าปากซอยยังเปิดให้บริการอยู่ยี่สิบสี่ชั่วโมง และเป็นจุดเดียวที่ดูมีชีวิตชีวามากกว่าที่อื่น ๆ ประตูอัตโนมัติเลื่อนออกเสียงต้อนรับที่คุ้นหูดังขึ้นเบา ๆ มาเก๊าก้าวเข้าไปภายในร้าน ไหล่ของเขาลู่ลงเล็กน้อยจากความเหนื่อยล้า เพราะเพิ่งเลิกงานจากบาร์ที่ตั้งอยู่ด้านหลังมหาวิทยาลัย กลิ่นควันบุหรี่และแอลกอฮอล์ยังติดอยู่ที่ปลายจมูกแม้การแต่งตัวจะดูดีกว่าการใช้ชีวิตวันอื่น ๆ แต่เขาก็เป็นเพียงพนักงานเสิร์ฟธรรมดาเท่านั้น ไม่ได้พิเศษไปมากกว่าใคร ไม่มีใครรู้เด็กหนุ่มที่กำลังทำงานรองรับอารมณ์ของผู้คนนั้นคือลูกขายคนเล็กของมาเฟียตระกูลหาน ผู้ทรงอำนาจที่สุดในประเทศจีน ทว่าการอยู่ที่นี่ของเขาไม่มีอำนาจ ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไร แม้แต่ชื่อของเขาเองก็ยังไม่มีใครมาให้ความสนใจมาเก๊าเดินไปหยิบข้าวกล่องราคาถูกพร้อมกับน้ำเปล่าอีกหนึ่งขวด แม้มันจะไม่ได้อร่อยเหมือนอาหารเคยทาน ทว่าชีวิตของเขาตอนนี้ไม่มีทางเลือกมากนัก ทุกอย่างต้องประหยัด

บทที่ 5ช่วงบ่ายของวันอังคาร แม้แดดจะร้อนมากแค่ไหนจ้าวก็มายืนดักรอใครบางคนอยู่ที่หน้าตึกคณะ เพราะวันนี้ไม่มีเรียนช่วงเช้าจึงทำให้เธอมีเวลาเตรียมตัว แต่งหน้ามากกว่าปกติ จนเส้นด้ายและผิงผิงถึงกับต้องเบ้ปาก ไม่อยากจะเชื่อว่าผู้ชายเพียงแค่คนเดียวจะทำให้เพื่อนของพวกเธอเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้ สายตาของหญิงสาวกวาดมองไปทั่วไม่ต่างอะไรตาเรดาร์ ทั้งในมือยังกำโทรศัพท์เอาไว้แน่นเพราะเพิ่งส่งข้อความไปถามมาเก๊าว่าเขาจะเข้าเรียนหรือเปล่า"แหม ใจเย็น ๆ สิมึงยืนทำอย่างนั้นใคร ๆ ก็คิดว่าเป็นอีบ้า" ผิงผิงเอ่ยขึ้น"อย่าแสดงตัวว่ามารอเขามากขนาดนั้น เดี๋ยวผู้ชายก็หนีเตลิดกันพอดี" เส้นด้ายเสริมขึ้นอีกจ้าวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะพยักหน้ารับฟังสิ่งที่เพื่อนพูด เธอจะทำเป็นเหมือนว่าบังเอิญ ไม่ได้ตั้งใจมารอเขาขนาดนั้น ทั้งที่ใจจริงอยากเจอจนแทบคลั่ง และเพียงไม่นานร่างสูงโปร่งในเสื้อช็อปคณะก็เดินย่างกายเข้ามาพร้อมกับเพื่อนของเขาอีกสองคน เธอไม่ได้สนใจสนรอบข้างเหมือนกับว่าสายตาถูกสั่งให้โฟกัสไปที่ชายหนุ่มหน้าตี๋ที่อยู่ตรงกลางนั้น"มึง ๆ มาแล้ว" เส้นด้ายเข้ามาสะกิดทันที และนั่นทำให้ความเป็นธรรมชาติที่จ้าวตั้งใจทำห

บทที่ 7กลางดึกของคืนนั้นความครึกครื้นในบาร์ยังคงดำเนินต่อไป เสียงพูดคุยกันของสาว ๆ ดังเจื้อยแจ้วไปกับเสียงเพลง สายตาของจ้าวยังคงจับจ้องไปที่มาเก๊าแม้ว่าเขาจะกำลังวุ่นวายกับงานที่ทำอยู่ก็ตามแม้จะมีเด็กเสิร์ฟหลายคนแต่มาเก๊าก็ขยันทำงานในหน้าของตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นการรับออเดอร์หรือแม้กระทั่งคอยดูแลบริการลูกค้าด้วยตัวเองก็ตาม ได้เห็นเขาอยู่ในโหมดจริงจังหัวใจของจ้าวก็กลับมาทำงานหนัก พร้อมกับรอยยิ้มที่อยู่บนหน้ามันไม่เคยหายไปตั้งแต่ที่เธอเดินเข้ามาในร้านแล้วด้วยซ้ำทุกอย่างดำเนินไปอย่างปกติ ไม่มีใครคิดเลยว่าปัญหาบางอย่างกำลังจะคืบคลานเข้ามาทำให้เสียบรรยากาศชายร่างใหญ่คนหนึ่งที่นั่งอยู่โต๊ะมุมซ้ายสุดของร้าน ใบหน้าแดงก่ำทั้งสายตายังขุ่นมัวเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่เขาได้ดื่มเข้าไป เขาหันไปมองสาวพีอาร์ที่จ้างมาเป็นเพื่อนเที่ยวในคืนนี้พูดคุยบางอย่างกับมาเก๊า จึงทำให้ความโมโหแล่นพล่านเข้ามาโดยที่ยังไม่รู้ความจริงอะไร"เฮ้ย!" เสียงตะโกนดังขึ้น ทำให้เสียงพูดคุยของคนทั้งร้านเงียบลงโดยอัตโนมัติก่อนที่สายตาจะหันไปมองผู้ชายร่างใหญ่คนนั้นพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมายมาเก๊าชะงักเล็กน้อยราวเป็นสัญชาตญาณบา

บทที่ 9หลายอาทิตย์ที่จ้าวยังคงพยายามเข้าไปอยู่ในสายตาของมาเก๊าอย่างไม่ลดละ แม้เธอจะรู้ดีว่าเขาเลือกที่จะมองข้ามเธอไปก็ตาม กระนั้นก็ไม่ได้ทำให้คนหัวแข็งอย่างจ้าวยอมได้ง่าย ๆ และอะไรที่มันได้มากยาก ๆ ก็เหมาะกับคนอย่างเธออยู่แล้ว ถ้าหากว่าเธอไม่ได้ ก็จะไม่มีใครได้เขาไปเหมือนกันมาเก๊านั่งอยู่ด้านหลังห้องเหมือนทุกครั้ง และเขาเองก็รับรู้ได้ถึงสายตาของหญิงสาวที่จ้องมองมาเป็นระยะ มาเก๊าพยายามไม่คิดเกินเลยไปมากกว่านั้น เขาอยากหยุดความสัมพันธ์ไว้เพียงแค่เพื่อน ไม่อาจทำใจได้ถ้าหากเกินเลยไปมากกว่านี้ อีกอย่างเขาก็ไม่อยากให้เธอต้องเข้ามารับรู้ว่าเบื้องหลังชีวิตของเขาเป็นอย่างไรเสียงหัวเราะของกลุ่มหญิงสาวที่อยู่ด้านหน้าห้องทำให้เขาหลุดออกมาภวังค์ เป็นขณะเดียวกับที่ไนท์และอาชิเดินเข้ามาพอดี"อีกสองสามวันอาจารย์จะให้จับกลุ่มหกคนทำโปรเจกต์ใหญ่" ไนท์เอ่ยขึ้น สีหน้าของเพื่อนดูหนักใจไม่น้อยปัญหาหลักคือพวกเขามีกันอยู่เพียงแค่สามคน และอีกสามคนที่เหลือก็ไม่รู้ว่าจะมีใครมาเพิ่มเติมหรือเปล่า..."ตั้งหกคน!" คราวนี้อาชิถอนหายใจออกมา"ทำไมวะ มึงก็ไล่ถามคนในห้องดิว่ามีใครอยากอยู่ไหม" มาเก๊าพูดโดยที่สายตาของเ