All Chapters of ยัยจ้าวอย่าซ่า!: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 20หลังจากวันนั้นมาเก๊าก็กลับมาใช้ชีวิตปกติของเขา โดยที่มีจ้าวมาคอยปั่นป่วนอยู่ใกล้ ๆ แต่นั่นก็เหมือนเป็นกำลังใจเล็ก ๆ ที่เขาไม่กล้าบอกกับเจ้าตัวไปตามตรง เพราะกลัวว่าความเย็นชาที่สะสมมานานมันจะสลายหายไปในตอนที่เขายังไม่พร้อม แต่กระนั้นจ้าวเองก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายอยากมีเธออยู่ข้าง ๆ เพราะอะไร อีกอย่างตอนนี้มาเก๊าก็ไม่ได้ขับไล่เธอเหมือนเมื่อก่อน ทำให้ความใกล้ชิดมันเริ่มก่อตัวขึ้นเป็นความสัมพันธ์เล็ก ๆ ที่รู้กันเพียงแค่สองคนจ้าวเข้าออกห้องของมาเก๊าได้ตามอำเภอใจ บางครั้งเธอก็มานอนค้างโดยใช้ข้ออ้างว่าดึกแล้วไม่อยากกลับบ้านคนเดียวมาเก๊าทำเป็นปิดหูปิดตาเชื่อเธอไปอย่างนั้น ทว่าความจริงเขาก็อยากให้เธออยู่ด้วยเหมือนกัน...ทว่าวันนี้กลับเงียบเหงาเป็นพิเศษ จ้าวไม่ส่งข้อความมาหาเขาเหมือนเคย ไม่มานั่งดื่มที่บาร์กับพวกเพื่อน ๆ ของเธอ หัวใจของมาเก๊าเริ่มหวิวขึ้นมาราวกับอะไรบางอย่างมันได้ขาดหายไป ทั้งที่ปกติเขาควรจะโล่งใจเสียด้วยซ้ำที่เธอไม่มาทำตัวให้น่าเป็นห่วงค่ำคืนหลังจากที่มาเก๊าเลิกงาน เขาเดินเข้ามาในซอยเงียบ ๆ เพียงคนเดียวเหมือนเคย บรรยากาศรอบข้างแม้จะแปลกจากวันอื่น ๆ ไปหน่อย แต่ก็ไม่ได้ทำ

บทที่ 22"อีจ้าว กูถามไม่ได่ยินเหรอ!" เสียงของเส้นด้ายดังไปทั่วจนเสียงรอบข้างต้องเงียบลง พร้อมกับเพื่อน ๆ ในสาขาหันมามองเป็นสายตาเดียวกัน จ้าวที่หลุดออกจากภวังค์ก็รีบหันหน้าไปมองเหมือนกัน"อะไรของมึง จะเสียงดังทำไมอีบ้านนอก ตกใจหมดเลย" "มึงสิบ้านนอก เหม่ออะไร วันนี้ทั้งวันไม่รู้เอาแต่คิดอะไรอยู่" เส้นด้ายยังคงเท้าเอวชี้หน้าพลางบ่นอุบจนจ้าวต้องเบือนหน้าหนี เธอไม่ได้ตอบคำถามของเพื่อน แต่ในใจก็รู้ดีว่าเพราะอะไรถึงทำให้ตัวตนของเธอได้เปลี่ยนไปมากขนาดนี้ เรื่องของมาเก๊ายังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของเธอตั้งแต่เมื่อคืน และนั่นก็เป็นผลที่ทำให้เธอนอนไม่หลับอีกด้วย ทั้งเหม่อลอยทั้งไม่มีสติ ทว่าคนต้นเรื่องกลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อีกทั้งยังไม่มาทักทายเหมือนเมื่อก่อน เธอเองก็ทำได้เพียงแอบมองเขาอยู่ห่าง ๆ ก็เท่านั้น "ทำไม คนอย่างกูจะมีเรื่องให้คิดมากไม่ได้หรือไง" เธอเลิกคิ้ว "มีได้ แต่กรุณาบอกพวกกูด้วยค่ะ จะได้ช่วยกันแก้ปัญหา" ผิงผิงเสริมขึ้นมา "หรือเรียกสั้น ๆ ว่าเสือก" เส้นด้ายเสียงใสขึ้นมาทันที จ้าวส่ายหน้าเบา ๆ พลางคิดทบทวนว่าเธอควรเล่าเรื่องนี้ให้กับเพื่อนทั้งสองฟังหรือไม่ เพราะมัน

บทที่ 24จ้าวกลับมาที่บ้านได้สักพักก่อนที่จะเห็นข่าวลือที่แพร่กระจายไปทั่วกลุ่มของมหาวิทยาลัย เธออ่านวนข้อความพร้อมกับดูวิดีโอนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอไม่ได้เป็นคนหูเบาที่เชื่อข่าวไม่มีมูลอย่างนั้นได้ ถ้าหากไม่ได้ไปเห็นสิ่งนั้นมากับตัว...วิดีโอที่เธอกำลังดูอยู่ เป็นเหตุการณ์เดียวกับที่เกิดขึ้น หลายคนที่ได้เห็นคลิปอาจจะการันตีไม่ได้ว่าเป็นมาเก๊าจริงหรือเปล่า แต่การที่เธอยืนอยู่ตรงนั้นมันชัดเจนทุกอย่างแล้ว การกระทำ คำพูด หรือแม้แต่ท่าทางที่แปลกไปของมาเก๊า ทำให้เธอมั่นใจว่าเขาเป็นอย่างที่ข่าวลือบอกจริง ๆ เธอไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไปกับความรู้สึกที่มอบให้เขาไปทั้งหมดแล้ว มาเก๊าอันตรายเกินกว่าที่เธอจะเข้าไปยุ่งกับชีวิตของเขา คำว่ามาเฟียนั้นเธอก็รู้ดีว่าเบื้องหลังมันโหดร้ายมากขนาดไหน และการมาที่นี่ของมาเก๊าเขาต้องการอะไรกันแน่ เธอรู้แค่เพียงความรู้สึกที่มีให้กับเขา มันเริ่มลดน้อยลงอย่างน่าใจหาย ทั้งที่ทุกอย่างกำลังจะไปได้ดีอยู่แล้ว เธอพยายามจะเข้าใจเขาในหลาย ๆ เรื่อง และหากว่าตอนนี้ไม่ได้ทะเลาะกันเธอก็คงไปถามความจริงกับเขาแล้ว ทว่า... แค่หน้าเธอเขายังไม่อยากมองเลยด้วยซ้ำ จะให้เอ่ยถามปร

บทที่ 26"จ้าวใจเย็น ๆ ก่อนได้ไหม ที่เราสารภาพทุกอย่าง เราไม่ได้อยากฟังคำปฏิเสธนะ" "ตอนเค้าเป็นห่วงตี๋ เค้าก็ไม่อยากให้ตี๋ปฏิเสธเค้าเหมือนกัน" จ้าวเลือกที่จะเดินออกมาโดยที่ไม่สนใจว่ามาเก๊าจะเรียกร้องหรือพูดอะไรตามหลังก็ตาม แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเธอไม่รู้สึกอะไร ความเจ็บปวดมันยังคงสั่งการให้เธอร้องไห้ออกมาอยู่อย่างนั้น แม้ว่าน้ำตาในครั้งนี้มาเก๊าจะไม่ได้เห็นมันอีกต่อไปก็ตาม เธอควรให้โอกาสได้มีความสุขกับคนที่รักเธอจากใจจริงบ้าง เพราะการที่มาเก๊าสารภาพรักกับเธอตอนนี้ มันก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น อีกอย่างก็ไม่รู้ว่าครั้งนี้เขาพูดจริงหรือแค่ให้ความหวังเหมือนที่ผ่านมา มาเก๊าทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่างเพียงแค่มองเธอเดินจากไป พร้อมกับความรู้สึกที่เขาไม่เคยเป็นมาก่อน หัวใจของเขามันเหี่ยวเฉาแทบจะไม่มีแรงทรงตัว ต่อให้เขาจะชนะนักเลงพวกนั้นมาได้ แต่แค่คำบอกลาของจ้าวมันก็ทำให้เขารู้สึกแพ้ตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มเลยด้วยซ้ำ มาเก๊าเลือกที่จะสละคลาสนั้นแล้วกลับห้องพักของเขาทันที เพราะเขาไม่สามารถทนอยู่กับความรู้ของตัวเองได้ไหว ทั้งยังจ้องเจอหน้าของหญิงสาวที่จะยิ่งทำให้เขาเจ็บไปมากกว่าเดิม ต่อให้จะเป็

บทที่ 28ร้านที่ทั้งสองไปทานก็เป็นเพียงแค่ร้านอาหารธรรมดา ๆ ในสนามบินเท่านั้น แม้มันจะเรียบง่ายแต่ก็เป็นวันที่มาเก๊ามีความสุขมากที่สุดตั้งแต่เขามาอยู่ที่ประเทศไทย รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของจ้าวทำให้เขาไม่อยากกลับไปที่ประเทศจีนอีก ทว่าตอนนี้เขาเลือกอะไรไม่ได้เพราะก็ถูกบีบบังคับทำให้เขาต้องทำตามคำสั่งของผู้เป็นพ่อ "นานไหมกว่าที่ตี๋จะถึง" จ้าวถามขณะที่วางแก้วน้ำลง"ประมาณหกชั่วโมง ไม่รวมเวลาเดินทางไปที่บ้าน" "แบบนี้เค้าก็เหงาแต่เลย" จ้าวถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ การรอคอยของเธอมันช่างน่าเจ็บใจเสียจริง "เราก็คงไม่ต่างจากจ้าวหรอก แต่ถ้าถึงแล้วจะรีบโทรมาหาเลย" แม้ว่าน้ำเสียงของมาเก๊าจะอ่อนโยนเพื่อปลอบประโลมความรู้สึก แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้จ้าวรู้สึกดีขึ้นไปมากกว่าเดิม เธอไม่เคยต้องห่างกับเขานานขนาดนี้ เพียงแค่ตอนที่ยังไม่เข้าใจกันและไม่ได้เจอหน้านั่นมันก็สาหัสกับเธอมากแล้ว แต่นี่ต้องห่างกันไปไกลคนละประเทศเธอจะใช้ชีวิตอยู่โดยที่ไม่มีเขาได้อย่างไร ความสดใสของเธอก็ต้องเลือนหายไปพร้อมกับการที่มาเก๊ากลับไปที่บ้านของเขา โดยที่ไม่รู้เลยว่าเธอจะต้องเป็นอย่างนี้ไปอีกนานเท่าไหร่ "บอกไม่ได้จริง ๆ เหรอว