All Chapters of คุณนายเอมอร: Chapter 11 - Chapter 20

ช่วงเย็นหลังเลิกงาน ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มจัดสลับม่วงเข้ม บรรยากาศภายในไซต์งานเริ่มสงบลงตามเวลาพักของคนงาน แต่ภายในใจของคุณนายเอมอรกลับรุ่มร้อนสวนทางกับอากาศยามเย็น เธอสวมแว่นกันแดดสีดำสนิท แม้ดวงอาทิตย์จะใกล้ลับขอบฟ้า มือเรียวสวยคว้ากุญแจรถยุโรปคันหรูพร้อมกับสมุดบัญชีเล่มสีดำที่มีรายชื่อลูกหนี้ผู้โชคร้ายถูกทำเครื่องหมายกากบาทสีแดงไว้ “พี่จะไปไหนคะ” กนกเอ่ยถามขณะเดินตามออกมา “จะไปทวงหนี้บ้านลูกหนี้น่ะ ค้างมาสามงวดแล้ว” เอมอรเปิดสมุดบัญชีเพื่อดูรายชื่อลูกหนี้อีกครั้ง “ชื่อป้าชื่น รายนี้เหนียวหนี้เก่งมาก ผลัดเก่ง คอยดูนะถ้าวันนี้ไม่ได้เงิน ฉันจะขนของในบ้านมาขายทอดตลาดให้หมด” เอมอรเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดัน พยายามเรียกมาดเจ้าแม่เงินกู้กลับคืนมาหลังจากที่ช่วงหลังเริ่มทำตัวอ่อนโยนจนภาพลักษณ์เริ่มเปลี่ยน“กนกขอไปด้วยคนนะคะ”เอมอรชะงักฝีเท้าทันทีเมื่อได้ยินแบบนั้น “ไปทำไม” เธอหันไปจ้องมองใบหน้าคนเด็กกว่า “เวลาฉันไปทวงหนี้ ฉันไม่ใช่คุณนายเอมอรแบบที่เธอเห็นที่ไซต์งานหรอกนะ แล้วเธอก็จะมองว่าฉันเป็นคนใจร้าย”“กนกไม่ได้จะไปข้ามเส้นการทำงานของพี่ค่ะ” คนเด็กกว่ายิ้มจาง ๆ แ

เช้าวันเสาร์ที่ควรจะเริ่มต้นด้วยเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นห้องทำงานอย่างกระฉับกระเฉงอย่างที่เป็นมาทุกวัน กลับกลายเป็นเช้าที่เงียบสงัดผิดปกติ คุณนายเอมอรในชุดสูทสีเทาเข้มขยับแว่นสายตาพลางเหลือบมองประตูห้องทำงานทุก ๆ สามนาที จนกระทั่งเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้น เธอรีบคว้ามาดูทันทีด้วยหัวใจที่เต้นรัว‘พี่อรคะ วันนี้กนกขออนุญาตหยุดงานหนึ่งวันนะคะ รู้สึกเหมือนจะมีไข้ สงสัยจะตากแดดที่ไซต์งานเมื่อวานนานไปหน่อย ขอโทษด้วยนะคะที่ไม่ได้เข้าไปรายงานความคืบหน้า’ข้อความสั้น ๆ จากกนกอรทำเอาเอมอรนั่งไม่ติดที่ ความหงุดหงิดที่ไม่มีคนมาจัดแจกันดอกไม้หรือมาคอยเถียงเรื่องสีทาผนังหายวับไป เปลี่ยนเป็นความกระวนกระวายใจเข้ามาแทนที่ เธอจำได้ดีถึงสภาพหอพักเก่า ๆ ที่กนกอรพักอยู่ ห้องเล็ก ๆ แบบนั้นจะมีใครคอยดูแลยามเจ็บป่วยไหม“บ้าจริง ปล่อยให้ตัวเองป่วยได้ยังไง” เอมอรบ่นพึมพำพลางคว้ากระเป๋าถือเจ้าของปั๊มน้ำมันสั่งยกเลิกการประชุมช่วงเช้าทั้งหมด เธอขับรถออกไปซื้อโจ๊กเจ้าดัง ซื้อยาลดไข้ และไม่ลืมที่จะแวะร้านขนมเจ้าประจำที่กนกอรชอบใช้เวลาไม่นานเอมอรก็มาถึงที่พักของสถาปนิกสาว เธอสอบถามหมายเลขห

กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศแนว Woody ผสมกับกลิ่นอายของไม้โอ๊คเนื้อดีอบอวลไปทั่วออฟฟิศโฉมใหม่ของคุณนายเอมอร ทุกอย่างเสร็จสมบูรณ์อย่างไร้ที่ติ ผนังที่เคยเป็นรอยร้าวและสีซีดจางถูกแทนที่ด้วยงานสถาปัตยกรรมร่วมสมัยที่ดูภูมิฐานแต่แฝงด้วยความนุ่มนวล แสงแดดยามบ่ายที่ลอดผ่านกระจกตัดแสงบานใหญ่ตกลงบนโต๊ะทำงานตัวใหม่ ส่องให้เห็นพื้นผิวที่เรียบเนียน ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นได้เพราะเอมอรยอม รอ ตามที่สถาปนิกสาวบอกไว้และเพื่อเป็นการฉลองความสำเร็จ เอมอรได้สั่งอาหารชุดใหญ่และเครื่องดื่มมาเลี้ยงขอบคุณคนงานทุกคนที่ทุ่มเทแรงกายแรงใจ เธอเดินยิ้มแย้มแจกจ่ายอาหารด้วยตัวเองอย่างเป็นกันเอง ทิ้งภาพลักษณ์เจ้าแม่เงินกู้หน้ายักษ์ไว้เบื้องหลัง จนคนงานหลายคนลอบสบตากับกนกอรอย่างรู้กันว่า สถาปนิกคนนี้เสกมนต์ใส่คุณนายจนกลายเป็นคนละคนไปแล้วเมื่อแสงอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้าและคนงานเริ่มแยกย้าย ภายในออฟฟิศใหม่ที่เงียบสงบเหลือเพียงเอมอรและกนกอรที่นั่งจิบแชมเปญเบา ๆ อยู่บนโซฟาหนังตัวยาว“พี่อรคะ ขอบคุณนะคะที่ยอมเชื่อกนก”คนเด็กกว่าเอ่ยขึ้นพลางกวาดสายตามองรอบห้องด้วยความภาคภูมิใจ “พี่เก่งขึ้นมากเลยนะที่ใจเย็นลงขนาดนี้ รู้มั้ยคะว่า

เช้าวันรุ่งขึ้น บรรยากาศที่ปั๊มน้ำมันทวีกิจดูแปลกตากว่าทุกวัน ออฟฟิศใหม่ที่รีโนเวทจนสวยงามเสร็จสมบูรณ์ตั้งตระหง่านสะท้อนแสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้า แต่มันกลับเป็นวันที่หัวใจของคุณนายเอมอรหนักอึ้งที่สุด กนกอรเดินทางมาที่ออฟฟิศเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อเก็บอุปกรณ์เขียนแบบและเอกสารที่เหลือเพียงเล็กน้อย หน้าที่ของสถาปนิกสาวสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการแล้วตามสัญญาจ้างเอมอรยืนมองแผ่นหลังเพรียวบางที่กำลังง่วนอยู่กับการเก็บของ เธอรู้ดีว่าหากปล่อยให้เข็มนาฬิกาเดินไปมากกว่านี้ ความสัมพันธ์ที่เพิ่งเริ่มต้นขัดเกลาอาจจะกลายเป็นเพียงความทรงจำที่ผูกติดอยู่กับตัวอาคาร“กนก... ออกไปเดินเล่นที่สวนดอกไม้ด้านหลังกับฉันหน่อยสิ”เอมอรเอ่ยชวน เสียงของเธอไม่ได้ราบเรียบเหมือนวันแรกที่เจอกัน แต่มันสั่นไหวด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้นคนเด็กกว่าหันมายิ้มรับและวางมือจากทุกอย่าง ทั้งคู่เดินเคียงกันไปยังสวนดอกไม้เล็ก ๆ หลังออฟฟิศที่กนกอรเป็นคนออกแบบและเลือกพรรณไม้ด้วยตัวเอง กลิ่นหอมของดอกกุหลาบนานาพันธุ์และเสียงนกร้องทำให้อารมณ์ที่พลุ่งพล่านของเอมอรสงบลงเล็กน้อย เธอหยุดเดินแล้วหันไปเผชิญหน้ากับผู้หญิงที่เข้ามาเปลี่ยนโลกทั้งใบของเธอ

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา...เสียงคลื่นกระทบฝั่งและกลิ่นอายเค็มของทะเลชลบุรีไม่ได้ช่วยให้จิตใจของคุณนายเอมอรสงบลงแม้แต่น้อย หลังจากขับรถยุโรปคู่ใจฝ่าการจราจรมาเกือบสองชั่วโมง พร้อมด้วยเสบียงชุดใหญ่ที่สั่งตรงจากร้านอาหารเจ้าดังในกรุงเทพฯ ทั้งเป็ดปักกิ่ง กุ้งแม่น้ำเผา และกาแฟคั่วบดพิเศษที่กนกอรเคยเปรยว่าชอบนักชอบหนา ในที่สุดเอมอรก็หอบเอาของทั้งหมดมาถึงจุดหมายปลายทางเจ้าของปั๊มน้ำมันลงจากรถในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวผ้าลินิน กางเกงสแล็คสีครีมดูคล่องตัวแต่ยังคงความหรูหรา เธอถอดแว่นกันแดดราคาแพงออกพลางหรี่ตามองไซต์งานก่อสร้างโรงแรมริมทะเลที่เต็มไปด้วยฝุ่นและโครงเหล็ก มือเรียวยกขึ้นปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมอย่างไม่สบอารมณ์ และระหว่างที่มองภาพตรงหน้าอยู่นั้น เสียงใส ๆ ที่เธอคุ้นเคย และทำให้เธอคิดถึงจนแทบบ้าก็ดังขึ้น“พี่อร!!”เสียงเรียกที่คุ้นเคยทำเอาเอมอรชะงัก สถาปนิกสาวกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกมาจากออฟฟิศสนามในชุดวิศวกรเต็มยศ หมวกนิรภัยสีขาวบนศีรษะดูเข้ากับใบหน้าหวานที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความตกตะลึง“พี่อรมาได้ไงคะเนี่ย จะมาทำไมไม่บอกกนกก่อนล่ะคะ?” เอมอรแสร้งวางสีหน้าเรียบนิ่ง ทั้งที่หัวใจของเธอเต้นรัวจนแ