All Chapters of คุณนายเอมอร: Chapter 21 - Chapter 30

วินาทีนั้น...หัวใจของทั้งคู่ต่างเต้นรัวราวกับจะหลุดออกมา ทว่าต่างฝ่ายก็ต่างตั้งใจส่งมอบความหวานละมุนนั้นให้แก่กันกนกจูบแบบไม่ประสีประสา แต่กลับเป็นจูบที่แฝงไปด้วยความรู้สึกทั้งหมดที่เธอมี จูบที่เต็มไปด้วยความต้องการ ความหึงหวง และความหลงใหลที่มีต่อผู้หญิงคนนี้ และหากเอมอรคิดว่าที่ผ่านมา เด็กอย่างเธอไม่ได้คิดอะไรด้วย เอมอรคิดผิดถนัดเพราะผู้หญิงอย่างเอมอรนี่แหละที่กนกตามหามาตลอดผู้หญิงที่ทั้งปากแข็ง และปากหวานในคนเดียวกันเมื่อผละออก กนกอรหอบหายใจถี่ ใบหน้าอยู่ห่างกันเพียงมิลลิเมตร เธอเงยหน้ามองอ้อนคนในอ้อมแขนอย่างจงใจ“อย่าไปนะคะ กนกไม่ให้พี่ไปไหนทั้งนั้น” กนกอรเค้นเสียงลอดไรฟัน “คิดว่าตัวเองหึงเป็นอยู่คนเดียวรึไง”เอมอรนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งกับประโยคของอีกฝ่าย ก่อนจะค่อย ๆ คลี่ยิ้มออกมาอย่างผู้ชนะ หัวใจพองโตจนคับอก เธอพอใจกับคำสารภาพภายใต้ความมึนเมานี้เหลือเกิน ในที่สุดเธอก็ได้ล่วงรู้ความรู้สึกที่แท้จริง ที่ซ่อนอยู่ภายในใจของผู้หญิงคนนี้เสียทีแอบกลัวแทบแย่ว่าฉันจะแก่เกินไป กลัวเธอไม่ชอบ... ถือว่ายังไม่สายเกินไปสินะ “คิดว่าจะไม่รู้สึกอะไรแล้ว” เอมอรพึมพำเบา ๆ ประคองกอดร่างบางไว้ในอ้อ

เมื่อช่วงค่ำมาถึง ท้องฟ้าเหนือชลบุรีเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำทะมึน พายุฤดูร้อนเข้าจู่โจมพื้นที่ชายฝั่งอย่างรุนแรง ที่กรุงเทพฯ เองก็ฝนตกหนัก แต่ในใจของเอมอรกลับเจอพายุหนักยิ่งกว่า เพราะจู่ ๆ สัญญาณโทรศัพท์ของกนกก็ตัดขาดไป“ทำไมติดต่อไม่ได้...ทำไมไม่รับสายเนี่ย”เอมอรเดินวนไปวนมาในห้องทำงานที่ปั๊มน้ำมัน กดโทรออกซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่เสียงที่ได้รับกลับมามีเพียง ‘เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้...’เธอพยายามเข้าเช็กข่าวพยากรณ์อากาศ พบว่าพื้นที่ไซต์งานในชลบุรีถูกพายุพัดถล่มจนเสาไฟฟ้าล้มและสัญญาณโทรศัพท์ดับสนิททั้งตำบลหนึ่งชั่วโมงผ่านไป...สองชั่วโมง...จนกระทั่งล่วงเข้าสู่เที่ยงคืนเอมอรแทบเป็นบ้า เธอไม่เคยรู้สึกไร้ทางสู้ขนาดนี้มาก่อน เงินทองที่มีมากมายไม่สามารถซื้อสัญญาณโทรศัพท์กลับมาได้ ทิฐิที่เคยมีพังทลายลงเหลือเพียงความหวาดกลัวที่กัดกินใจ เธอเพิ่งเข้าใจความหมายของคำว่า ‘ความห่างไกลมันน่ากลัว’ ที่กนกอรเคยพยายามบอกเธอในวันนั้นอย่างลึกซึ้งกลัวว่าอีกฝ่ายจะเป็นอะไรไหม กลัวว่าไซต์งานจะมีอุบัติเหตุไหม และที่น่ากลัวที่สุดคือการที่ไม่รู้เลยว่าคนที่รักกำลังเป็นอย่างไรอยู่ในตอนนี้เอมอรนั่งกอดเข่

เวลาล่วงเลยผ่านไปหลายเดือน งานรีโนเวทโรงแรมหรูริมทะเลชลบุรีของกนกอรเดินทางมาถึงบทสรุปที่สวยงาม อาคารทรงโมเดิร์นตั้งตระหง่านรับลมทะเลอย่างสง่างาม เป็นผลงานชิ้นเอกอีกชิ้นที่กนกอรภาคภูมิใจ แต่มันกลับเป็นสัญญาณเตือนภัยสำหรับหัวใจของคุณนายเอมอรเมื่อภารกิจที่ชลบุรีสิ้นสุดลง นั่นหมายความว่ากนกอรต้องเดินทางกลับเข้าสู่สำนักงานใหญ่ที่กรุงเทพฯ เพื่อรับมอบหมายงานโครงการใหม่ ซึ่งอาจจะเป็นที่ไหนก็ได้ในประเทศไทยที่ห่างไกลออกไปอีก ส่วนเรื่องจะขยายกิจการที่ชลบุรีและซื้อคอนโดเพื่อให้กนกได้พักผ่อนอย่างสุขสบาย กนกยังไม่ได้ตัดสินใจเรื่องนี้ จึงทำให้แผนการที่เอมอรวางไว้ต้องพับเก็บไปก่อนเอมอรนั่งมองตารางงานในปั๊มน้ำมันทวีกิจด้วยใบหน้าที่หมองเศร้าอย่างเห็นได้ชัด ความกังวลเริ่มกัดกินใจเธออีกครั้ง‘ที่ชลบุรีพี่ยังพอหาเวลาตามไปอยู่ด้วยได้ แต่ที่กรุงเทพฯ... ที่ดินตารางวาละเป็นแสนเป็นล้าน แถมปั๊มน้ำมันก็มีอยู่ทุกหัวระแหง จะไปขยายกิจการก็ไม่ได้ พี่จะหาข้ออ้างอะไรไปอยู่ใกล้เธอได้ทุกวัน’เอมอรคิดมากจนกินไม่ได้นอนหลับ เธอเริ่มตระหนักว่าตลอดระยะเวลาที่รู้จักกันมา ตั้งแต่วันแรกที่กนกอรก้าวเข้ามาในปั๊มน้ำมันแห่งนี้ จน

สามสิบวันแห่งการรอคอยสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการ สำหรับคุณนายเอมอรมันเป็นหนึ่งเดือนที่แสนยาวนานยิ่งกว่าช่วงเวลาที่เธอสร้างอาณาจักรปั๊มน้ำมันเสียอีก ทุกวันที่เธอขับรถจากปั๊มน้ำมันมาดักรอรับกนกอรที่หน้าบริษัทสถาปนิกในกรุงเทพฯ เธอจะคอยนับถอยหลังในใจเสมอ จนกระทั่งถึงเช้าวันจันทร์ที่สดใส วันที่กนกอรไม่ได้สวมชุดยูนิฟอร์มบริษัทเดิมอีกต่อไป แต่กลับอยู่ในชุดสูทลำลองสีขาวครีมที่เอมอรเป็นคนสั่งตัดให้เป็นพิเศษวันนี้ไม่ใช่แค่วันเริ่มงานใหม่ของกนกอร แต่มันคือวันเปิดตัวโครงการ ทวีกิจ คอมเพล็กซ์ สาขาที่ใหญ่ที่สุด ซึ่งเป็นผลงานชิ้นเอกที่กนกอรออกแบบไว้ และเป็นวันแรกที่เธอจะเข้ารับตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายออกแบบและพัฒนาโครงการของอาณาจักรทวีกิจหน้าโครงการใหม่ที่ประดับประดาด้วยช่อดอกไม้สดส่งกลิ่นหอมฟุ้ง แขกเหรื่อระดับวีไอพี นักธุรกิจ และสื่อมวลชนท้องถิ่นต่างพากันมาร่วมแสดงความยินดี รถยุโรปคันหรูของเอมอรเลี้ยวเข้ามาจอดที่หน้าพรมแดงทันทีที่ประตูรถเปิดออก เอมอรก้าวลงมาในชุดเดรสสีน้ำเงินมิดไนท์บลูที่ดูสง่างามและทรงพลังสมฉายาเจ้าแม่ปั๊มน้ำมัน แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องฮือฮา คือการที่เธอเดินไปเปิดประตูอีกฝั่ง และส่ง

ฤดูฝนเพิ่งจะผ่านพ้นไป ทิ้งความชุ่มฉ่ำและอากาศที่สดชื่นไว้ให้ปั๊มน้ำมันทวีกิจ กนกอรในชุดเสื้อยืดสีขาวและกางเกงยีนตัวเก่งกำลังง่วนอยู่กับการเตรียมดินในสวนดอกไม้หลังออฟฟิศที่เป็นผลงานออกแบบชิ้นแรกของเธอ เสียงเสียมกระทบพื้นดินดังขลุกขลักเป็นจังหวะ แต่ใบหน้าหวานกลับเปื้อนยิ้มอย่างมีความสุข“คุณภรรยาคะ ให้พี่ช่วยอะไรมั้ย”เสียงทุ้มแหบพร่าของเอมอรดังขึ้นจากด้านหลัง เธอเดินเข้ามาในชุดเสื้อผ้าที่ดูคล่องตัวไม่แพ้กัน แต่กลับมีผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้ผูกทับอยู่ เอมอรถือตะกร้าที่บรรจุถุงมือและอุปกรณ์ทำสวนอันเล็ก ๆ มาพร้อมรอยยิ้มที่อ่อนโยนจนแฟนเด็กอดไม่ได้ที่จะแซว“โห...นี่คุณนายเจ้าของปั๊มน้ำมันจะลงมาเป็นคนสวนเองเลยเหรอคะเนี่ย”“ก็คนสวนของพี่กำลังจะปลูกดอกไม้ให้พี่นี่นา แล้วพี่จะให้นั่งดูเฉย ๆ ได้ยังไง” เอมอรวางตะกร้าลงพลางสวมถุงมืออย่างคล่องแคล่ว“พี่เตรียมพันธุ์ไม้มาให้เธอเลือกเยอะแยะเลยนะ ทั้งกล้วยไม้ พุดซ้อน ชวนชม ที่รักอยากปลูกอะไรเพิ่มมั้ย”กนกอรยิ้มรับพลางส่ายหน้า “ไม่ปลูกอะไรเพิ่มแล้วค่ะ เพราะกนกมีดอกไม้พันธุ์พิเศษที่เตรียมจะลงดินแล้ว”เธอลุกขึ้นเดินไปหยิบกระถางต้นกุหลาบพุ่มใหญ่สองกระถางที่วา