All Chapters of เกิดใหม่ทั้งที...ไม่เป็นแล้วพระชายา!!: Chapter 11 - Chapter 20

อยู่ๆ เฉิงเหยียนก็รู้สึกว่าตนไม่ควรรับมันมาเลย...เสียงสวบสาบดังขึ้นด้านหน้า เงาร่างหนึ่งล้มลงยังพุ่มไม้ข้างกำแพง ชายหนุ่มก้าวเดินเข้าไปทันที “นั่นใคร!”“ใต้เท้าเฉิงเหยียน??” เสียงนั้นแผ่วเบาและอ่อนแรง เขาขมวดคิ้วเพราะจำได้ว่านั่นเป็นเสียงของ...เซี่ยหยวนเล่อ คุณหนูสิบตระกูลเซี่ย!!ชายหนุ่มปราดเข้าไปประคองนางขึ้น นางมีท่าทีอ่อนแรงและหายใจเร็วมาก เหงื่อของนางเปียกชุ่มทว่าสองมือกลับกุมเสื้อของเขาราวได้รับการตื่นตระหนก“เร็วเข้าพาข้าไปจากที่นี่ ยิ่งไกลยิ่งดี”“เกิดอะไรขึ้น เจ้า...กำลังหนีผู้ใด”“ไม่มีเวลาอธิบาย พาข้าไปจากที่นี่ก่อน”“ข้าพาเจ้ากลับไปส่งที่จวน”“ไม่...ไม่กลับเข้าจวน ข้าเพิ่งหนีออกมาจากที่นั่น”“อะไรนะ”เสียงฝีเท้าคนหลายคนกำลังวิ่งมาด้านนี้ หญิงสาวหายใจหอบสติกำลังเลือนลาง “ได้โปรด พาข้าไปจากที่นี่ก่อน อย่าให้ผู้ใดหาข้าพบแม้แต่คนตระกูลเซี่ย”เฉิงเหยียนได้แต่สงสัย อะไรกันที่ทำให้นางรู้สึกว่าจวนของตนไม่ปลอดภัย เป็นใครกันที่ทำให้นางไม่ไว้วางใจแม้แต่คนในตระกูลของตัวเอง?!เมื่อนางขอร้องอย่างสิ้นหวังเขาเองก็ได้แต่ทำตาม ทั้งที่ลึกๆ ก็ก่นด่าตัวเองว่าเรื่องนี้อาจเป็นการล่วงเกินท่านอัค

“ข้ารู้มาว่าเซี่ยฮูหยินลอบนัดพบกับองค์ชายหก วันนั้นคุณหนูสิบเจ้าหนีออกจากจวนไปยังหมู่บ้านซุนสือ ก่อนหน้านั้นมารดาของเจ้าวางแผนให้ท่านไปพบองค์ชายหก แต่แม่นมเฉาทำให้เสียเรื่อง ดังนั้นนางจึงถูกส่งตัวออกไปนอกเมืองทั้งที่ยังไม่ถึงเวลาเกษียณ”เซี่ยหยวนเล่อก้มหน้าลงพูดไม่ออก นั่นเป็นเรื่องจริง...“ข้าเดาว่าเรื่องเมื่อคืนคงจะเป็นมารดาของเจ้าที่...”นางกะพริบตาขอบตาร้อนผ่าว ในใจรู้สึกขอบคุณที่เขาไม่ได้พูดต่อจนจบแต่หยุดเอาไว้เพียงเท่านั้น“หากให้ข้าแนะนำ เจ้าควรไปพบใต้เท้าเซี่ยสักครั้ง เล่าเรื่องทั้งหมดให้เขาฟัง ไม่แน่ว่าใต้เท้าเซี่ยจะเห็นพ้องกับเรื่องที่เซี่ยฮูหยินทำลงไป”“ท่านว่า...ท่านพ่อไม่รู้จริงๆ หรือ” นางไม่อาจไว้ใจผู้ใดจริงๆ เพราะหลังจากนางแต่งให้เฉินหลี่ นางก็พบว่าบิดาให้ความร่วมมือกับอีกฝ่ายทุกอย่าง แม้แต่เรื่อง...ก่อกบฏ“ข้ารู้ว่ายากที่จะเชื่อใจผู้ใด โดยเฉพาะสิ่งที่เกิดขึ้นกับเจ้า ข้ารู้มาว่าใต้เท้าเซี่ยรักและเอ็นดูเจ้าที่สุดในบรรดาคุณหนูและคุณชายตระกูลเซี่ย ข้ายังคงเชื่อว่าบุรุษที่แม้แต่ฝ่าบาทยังคงยกย่อง ไม่มีทางทำเรื่องเช่นนี้เพียงเพราะเห็นเจ้าเป็นหมากในกระดานของการแก่งแย่งอำนาจ”เ

“ข้าได้ยินกับหูเห็นมากับตา ที่สวนวันนั้นท่านแม่ยืนสนทนากับองค์ชายหก วางแผนหลอกข้าให้เดินผ่านสวน ให้คนรั้งเสี่ยวเถาไปจากข้างกายข้า ท่านเองก็ยืนอยู่ข้างๆ ท่านแม่มิใช่หรือ”“ทะ...ท่าน!” แม่นมเจี่ยนตาเหลือกลานทรุดตัวลงนั่งด้วยความตกใจ “ระ...เรื่องนี้...” อีกฝ่ายมองไปที่ห้องหนังสือ“ใช่ ท่านพ่อรู้เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นแล้ว ตอนนี้ท่านลองเดาดูสิ หากท่านพ่อรู้ว่าที่พี่ใหญ่แต่งให้องค์ชายรองเพราะแผนการของท่านแม่ ท่านพ่อจะโกรธกรุ่นเพียงใด จะลงโทษท่านอย่างไร ท่านแม่อย่างไรก็ได้ชื่อว่าเป็นมารดา เป็นฮูหยิน แต่ท่านที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก สมควรรู้จักผิดชอบชั่วดี สมควรห้ามปราม สมควรชี้ทางที่ถูกต้องในยามที่ผู้เป็นนายหลงผิด”แม่นมเจี่ยนตัวสั่นเทา...เซี่ยอิ๋งเดินเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนใจ “น้องสิบเจ้าก็อยู่หรอกหรือ แม่นมเจี่ยนเกิดเรื่องอะไรขึ้น ข้าเร่งร้อนออกจากวังหลวงมาเพราะท่านส่งข่าวไปบอกว่าท่านแม่เกิดเรื่อง”“แม่นมเจี่ยน ท่านก็...ไปรอท่านพ่อที่หน้าห้องหนังสือเถิด ข้าหวังว่าท่านจะสารภาพทุกอย่างออกมากับท่านพ่ออย่างตรงไปตรงมา พี่ใหญ่ท่านมากับข้าเถิดท่านกำลังตั้งครรภ์ ไปนั่งในสวนกับข้าดีกว่าเรื่องที่นี่ก

“ไม่เป็นไร นับว่าเจ้ายังพอรู้ความ ปล่อยเขาออกไปก่อนหาไม่ไม่ว่าใครก็คงหนีไม่รอดแล้ว เจ้าจะปลอดภัยที่นี่ข้าสัญญา”“หม่อมฉันมิบังอาจ”แม้นางกล่าวเสียงเบาแต่ก็พอมองออกว่าเต็มไปด้วยความหวาดระแวง เฉิงเหยียนได้แต่สงสัย...แม้แต่ไทเฮานางก็ไม่ไว้ใจ แล้วอะไรทำให้นางไว้ใจและรู้สึกปลอดภัยข้างๆ เขาเล่า??ตอนขันทีนำทางพาชายหนุ่มออกมาจากตำหนักเฟิงอู่ เขานึกไม่ถึงว่าจะสวนทางกับองครักษ์ของฮองเฮา ทั้งยังคาดไม่ถึงว่าจะมีคนเห็นเขาช่วยเหลือเซี่ยหยวนเล่อออกมาจากตำหนักเฟิ่งหวง!!!ชายหนุ่มถูกสั่งโบยและถูกคุมขัง ขณะเดียวกันคนของฮองเฮาก็ยังออกค้นหาเซี่ยหยวนเล่อจนแทบจะพลิกวังหลวง โชคยังดีที่ตำหนักอู่เฟิงของไทเฮาให้คนไปตามหมอหลวง ฮ่องเต้ทรงทราบก็เร่งเสด็จไปเยี่ยมไทเฮา กระทั่งทรงทราบว่าไทเฮาบังเอิญช่วยคุณหนูจวนอัครเสนาบดีที่หมดสติอยู่ที่ทางเดินวังหลังเรื่องที่เกิดขึ้นฟังดูคล้ายเป็นเรื่องบังเอิญ แต่ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นมีหรือจะสามารถปิดบังฮ่องเต้ บุตรสาวอัครมหาเสนาบดีหายตัวไปจากงานเลี้ยงชมบุปผา ต่อมาหัวหน้าหน่วยสำนักตรวจการก็หายตัวไปขณะกลับจากเข้าเฝ้าไทเฮา ไม่นานเขาก็ถูกพบว่าโดนโบยและถูกคุมขังโดยคำสั่งของ...ฮองเฮ

“นี่เป็นยาทาแผลป้องกันแผลเป็น” เขาส่งให้นางจากนั้นเห็นจื่อฉิงจูงมือน้องชายเดินออกไป ปล่อยให้เขาได้สนทนากับหญิงสาวตามลำพังวันนี้เซี่ยหยวนเล่อแต่งตัวเช่นบุรุษ ทว่าก็ไม่ได้พยายามปิดบังว่าตนเป็นสตรี ทั้งนี้ก็เพื่อหลีกเลี่ยงความยุ่งยาก นางแต่งกายโดยพยายามไม่ให้ดูโดดเด่นเกินไป เช่นนี้จึงสามารถหลบเลี่ยงสายตาที่จับจ้องในมุมที่มองไม่เห็น ตอนนี้มียอดฝีมืออยู่ข้างกายหญิงสาว เขาเองก็วางใจว่านางจะปลอดภัย“ออกมาข้างนอกเช่นนี้เรื่องในจวนเรียบร้อยแล้วหรือ” เห็นสีหน้าของนางก็รู้ว่าเขาไม่ควรถาม เฉิงเหยียนไม่เซ้าซี้เขาลุกขึ้น “จะเที่ยงแล้วกินมื้อเที่ยงที่นี่ดีหรือไม่”หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยรอยยิ้มสว่างจ้า รอยยิ้มนี้ของนางทำให้เขาชะงัก หัวใจเต้นแรงขึ้นมาในแบบที่เขาไม่เคยเป็น ชายหนุ่มละสายตาอย่างแนบเนียนเดินนำไปที่ห้องครัว “ข้ามีเนื้อ มีปลา แล้วก็มีผักสองสามอย่าง ข้าวสวยเสี่ยวหมานหุงเอาไว้แล้ว พวกเราสี่คนจานผัดสองอย่าง น้ำแกงปลาอีกหนึ่งเป็นอย่างไร”“ดี!” นางเดินตามเขาเข้าไปในครัวทว่าต่อมา...ดูแล้วเขาไม่ควรให้นางหยิบจับอะไรจะดีกว่า ตอนที่เขาบอกนางส่งไหน้ำส้มมาให้ นางกลับส่งไหสุราสำหรับปรุงอาหารมาแท