บททั้งหมดของ เกิดใหม่ทั้งที...ไม่เป็นแล้วพระชายา!!: บทที่ 21 - บทที่ 30

เซี่ยอิ๋งเม้มปากก้มลงมองหน้าท้องของตน “ผู้คนล้วนคาดเดาว่าเขาเป็นผู้ชาย แต่ข้า...กลับอยากให้เขาเป็นสตรี” นางกล่าวเสียงเบามากในดวงตาแฝงประกายเศร้าเซี่ยหยวนเล่อไม่อยากทำลายความหวังของพี่สาว เพราะเด็กคนนี้เป็นผู้ชาย และก็น่าเศร้าที่เขาคงไม่ได้ใช้ชีวิตอิสระต้องถูกกักขังในตำหนักจวบจนชีวิตหาไม่ ทั้งนี้ก็เพราะการกระทำของผู้เป็นบิดาโดยแท้เดือนต่อมาแคว้นต้าจิ้นส่งราชทูตเพื่อเจริญสัมพันธไมตรีกับเทียนเฉา เรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ในอดีตต้าจิ้นส่งคณะทูตมาเพื่อร่วมงานเสกสมรสขององค์ชายหกกับนาง ครานั้นองค์หญิงซย่าอิ๋งไม่ได้เสด็จมาด้วย ต่างกับครั้งนี้...“หรือว่าข้าเปลี่ยนแปลงเรื่องทุกอย่างได้แล้ว??” นางให้สงสัยและเฝ้าถามตัวเองฮ่องเต้ทรงมีพระประสงค์จะจัดงานเลี้ยงต้อนรับ กระทั่งส่งเทียบเชิญไปยังจวนต่างๆ กล่าวกันว่าองค์หญิงซย่าอิ๋งชมชอบการประลองฝีมือ ฮ่องเต้ทรงมีราชโองการให้แต่ละจวนพายอดฝีมือเข้าไปร่วมประลองเซี่ยหยวนเล่อถูกบีบให้พาจื่อฉิงเข้าวังไปด้วย นางที่ร้อนใจรีบไปยังซื่อเหอย่วนเพื่อปรึกษาเรื่องนี้กับเฉิงเหยียน“ฝ่าบาททรงรู้เรื่องของแม่นางจื่อฉิงมิใช่เรื่องแปลก ไม่ว่าจะเจ้าจะมีข้ออ้างมากมายแ

เพราะเฉิงเหยียนต้องอารักขาใกล้ชิด จุดที่เขาอยู่จึงเยื้องไปด้านหลังองค์หญิงซย่าอิ๋ง ดังนั้นเขาจึงอยู่ใกล้ฮ่องเต้มากกว่า ทั้งยังอยู่ฝั่งตรงกันข้ามกับอัครมหาเสนาบดี นางอดไม่ได้ที่จะแอบมองเขาที่อยู่อีกฟาก หลายครั้งจึงเห็นแล้วว่าองค์หญิงซย่าอิ๋งให้เกียรติเขามาก“ได้ยินมาว่าหนึ่งในผู้เข้าประลองฝีมือมีสตรี ข้าชมชอบสตรีที่เก่งกล้าสามารถ ไม่ทราบว่าหากข้าอยากประลองกับแม่นางจื่อฉิงด้วยตัวเอง ฝ่าบาทจะทรงพระราชทานอนุญาตหรือไม่”เซี่ยหยวนเล่อชะงักเงยหน้าขึ้นมองเฉิงเหยียน ท่าทางของเขาบอกชัดว่านึกไม่ถึงเช่นกัน ทว่าเมื่อเห็นสายตาที่องค์หญิงซย่าอิ๋งมองตรงมาที่ตน เซี่ยหยวนเล่อถึงกับมองทะลุถึงความหยิ่งทระนงและอยากเอาชนะหญิงสาวกัดฟันกรอด...“แพ้หมดรูป?” จื่อฉิงกระซิบถามนางถอนหายใจ “นางเป็นองค์หญิง ถึงข้าอยากเอาชนะนางก็ยังต้องไว้หน้า เอาแบบฉิวเฉียดไม่แพ้แต่ก็ไม่ชนะได้หรือไม่ แม้ข้าดูแล้วนางต้องขอในสิ่งที่ข้ากลัวเป็นแน่ แต่นี่เป็นเรื่องของบ้านเมือง...”สตรีด้วยกันมองปราดเดียวก็ตระหนักถึงความเป็นอริ ยิ่งอีกฝ่ายมองนางเช่นนี้ ท้าทายอย่างเปิดเผย เกรงว่าคงระแคะระคายเรื่องของนางมาบ้างแล้วอย่างแน่นอน หาไม่คนไม่เ

เฉิงเหยียนมองตามอัครมหาเสนาบดีที่กำลังขึ้นรถม้ากลับจวนหลังงานเลี้ยง เขาเพิ่งเข้าเฝ้าฮ่องเต้ดังนั้นจึงมาช้าไปก้าวหนึ่ง นึกถึงสีหน้าของเซี่ยหยวนเล่อตอนรับราชโองการ เขารู้สึกไม่สบายใจเลยจริงๆนางดูตกใจมากใบหน้าซีดขาว ดูสับสน กังวล กระทั่งจิตใจก็ดูล่องลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เขาเห็นตอนที่จื่อฉิงช่วยประคองนางให้ออกเดิน เห็นนางเอาแต่ก้มหน้าไม่พูดจา ไม่มองผู้ใด ไม่แม้แต่กับเขาเองเมื่อครู่หลังรับราชโองการฮ่องเต้ก็ทรงออกจากงานเลี้ยง เขาตามไปก็พบว่าทั้งฮองเฮา ไทเฮา สามพระองค์ล้วนอยู่ในห้องทรงพระอักษรฮ่องเต้มีรับสั่งให้ฮองเฮาเป็นผู้ดูแลพิธีเสกสมรสและสมรสพระราชทานของเขา งานแรกยังพอสมเหตุสมผล ทว่างานแต่งงานของเขานี่สิ...ตั้งแต่แรกฮองเฮาทรงมีพระประสงค์ให้เซี่ยหยวนเล่อเป็นพระชายาเอกขององค์ชายหก เรื่องนี้แม้ไม่ได้มีการกล่าวถึงอย่างชัดเจน แต่ช่วงสองสามเดือนมานี้ข่าวลือมากมาย อีกทั้งเรื่องวุ่นวายล้วนเกี่ยวข้องกับคุณหนูสิบและองค์ชายหกทุกครั้งฮ่องเต้ไม่ทรงตำหนิฮองเฮาและองค์ชายหก ถึงอย่างนั้นการที่ทรงพระราชทานสมรสให้เขากับเซี่ยหยวนเล่อ ทั้งยังให้ฮองเฮาเป็นผู้รับผิดชอบ นี่มิใช่เป็นการตบหน้าองค์ชายหกกั

เฉิงเหยียนมองคนขององค์หญิงซย่าอิ๋งที่ติดตามมาสามคน บวกกับจื่อฉิงอีกคนเรื่องความปลอดภัยจึงไม่จำเป็นต้องกังวล “เช่นนั้นฝากแม่นางจื่อฉิงด้วย”“ข้าจะขี่หลังท่าน” เซี่ยหยวนเล่อยิ้มกว้างยกสองแขนขึ้น“ได้” ดังนั้นเขาจึงต้องแบกหญิงสาวออกจากหอสุราสิ่งที่ทั้งชายหนุ่มและเซี่ยหยวนเล่อไม่รู้ก็คือ ...ทันทีที่ทั้งสองจากไป องค์หญิงซย่าอิ๋งก็ลืมตาขึ้นผุดตัวขึ้นนั่งจื่อฉิงเองก็คล้ายรู้อยู่แล้ว “ข้าส่งเสด็จกลับจวน”“ไม่เป็นไรข้าไม่ได้เมา”“ข้าส่งเสด็จกลับจวน” จื่อฉิงยังคงทวนประโยคเดิม“พวกเขาเป็นเช่นนี้เสมอหรือ นางพูด...จากนั้นเขาก็คล้อยตาม กับข้าเขามักรักษาระยะห่างเสมอ ไม่ให้โอกาสข้าเข้าใกล้เขาสักนิด เขาให้เกียรติข้ามากจนข้ารู้สึก...อึดอัด ข้าไม่เคยเห็นเขาหลอกล่อสตรีมาก่อน...เว้นแต่กับนาง เขาอ่อนโยนเพียงกับนางเท่านั้น”จื่อฉิงไม่ได้พูดอะไร“เฉิงเหยียนผู้นี้...เสียดายนัก แต่ว่า...เซี่ยหยวนเล่อกลับน่าสนใจกว่า นางสงสารข้า? เป็นห่วงข้า?” องค์หญิงซย่าอิ๋งหัวเราะ “บอกให้ข้าตีขาราชบุตรเขยให้หัก? สตรีผู้นี้หากมิใช่ศัตรูหัวใจ บางทีข้าอาจเป็นสหายที่ดีกับนาง”“บางที?” จื่อฉิงเลิกคิ้ว “ตอนนี้ไม่ใช่สหายที่ดี?”“ไ

ปวดจนศีรษะแทบระเบิดเป็นเช่นนี้นี่เอง...เซี่ยหยวนเล่อลืมตาค่อยๆ ประคองตัวเองลุกขึ้นนั่ง นางสูดลมหายใจเข้าพยายามตั้งสติ จากนั้น...ความทรงจำ บทสนทนา เรื่องราวที่นางคลับคล้ายคลับคลาว่า...มันเลือนราง ทว่านางก็ยังมั่นใจว่ามันเกิดขึ้นจริง!!“น่าขายหน้าชะมัด!”“ตื่นแล้ว?” จื่อฉิงหัวเราะเดินเข้ามาในห้อง “รู้ด้วยหรือว่าน่าขายหน้า”เฮ้อ... นางถอนหายใจ “องค์หญิงเล่าเป็นอย่างไรบ้าง”“นางจะเป็นอย่างไรเล่า ที่ข้าบอกได้ก็คือนางดีกว่าท่านก็แล้วกัน” เสี่ยวเถาส่งน้ำแกงสร้างเมาเข้ามา นางดื่มจนหมดแต่ก็ยังรู้สึกมึนๆ อึนๆ ไม่คล้ายคนที่ตื่นนอนดี “วันนี้สงสัยต้องขลุกอยู่ที่จวน”“คงต้องเป็นเช่นนั้น สภาพเช่นนี้ออกไปก็ขายหน้าผู้อื่นแย่”“เช่นนั้นเจ้าก็ออกไปอยู่กับเสี่ยวหมานเถิด วันนี้เขาไม่ต้องไปสำนักศึกษาหลวงนี่”“ข้ากำลังจะมาบอก วันนี้ก็เป็นเด็กดีอยู่ที่จวนเงียบๆ”“รู้แล้วๆ” หญิงสาวยกสองมือขึ้นปิดหน้าหลับตาลงเพื่อพยายามขับไล่ความมึนงง “ทรมานเหลือเกิน ข้าจะไม่แตะต้องสุราอีกแล้ว...”“คุณหนูจะกินมื้อเช้าเลยหรือไม่เจ้าคะ”“ไม่ดีกว่า รู้สึกเหมือนหากกินอะไรนอกจากน้ำแกงตอนนี้ข้าคงอาเจียนเป็นแน่”“เช่นนั้น...”“อยากแ