บททั้งหมดของ รักนี้มีให้เธอ 24 ชั่วโมง: บทที่ 21 - บทที่ 30

กลิ่นหอมของน้ำยาปรับผ้านุ่มและรอยยิ้มตาหยีของไทน์ยังคงอบอวลอยู่ในความรู้สึกของวรารักษ์ แม้ในยามที่รถยุโรปคันหรูเคลื่อนตัวเข้าสู่เขตคฤหาสน์ตระกูลจิรเดชารัตน์ที่แสนโอ่อ่าแล้วก็ตามทว่าคืนนี้บรรยากาศกลับต่างออกไป ไฟในห้องโถงรับแขกที่ควรจะดับสนิทกลับสว่างโร่ แสงไฟนีออนขับเน้นให้เห็นเงาร่างของใครบางคนที่นั่งรออยู่บนโซฟาดูคุกคามอย่างประหลาดรักชะงักฝีเท้าทันทีที่ก้าวพ้นประตูบ้าน หัวใจที่เคยพองโตเมื่อครู่กลับดิ่งวูบลงสู่ตาตุ่มเมื่อเห็นอาสุชาติ นั่งไขว่ห้างจิบไวน์แดงราคาแพงด้วยสีหน้าของผู้ถือไพ่เหนือกว่า บนโต๊ะหินอ่อนตรงหน้าเขามีซองเอกสารสีน้ำตาลวางเด่นหรา“กลับดึกจังเลยนะหลานรัก ได้ข่าวว่าช่วงนี้ไม่ค่อยเข้าบริษัท แอบไปเที่ยวเล่นที่ไหนน้า”น้ำเสียงเย้ยหยันของอีกฝ่ายทำให้อากาศรอบตัวเย็นเฉียบขึ้นมาในพริบตา วรารักษ์พยายามรักษาใบหน้าให้นิ่งสนิทดุจรูปสลัก เธอก้าวเดินเข้าไปหาศัตรูหมายเลขหนึ่งด้วยความสุขุมที่ฝึกฝนมาทั้งชีวิต“คุณอามีธุระอะไรคะ ถึงเข้ามาในบ้านคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต” รักเอ่ยเสียงเรียบพลางวางกระเป๋าลงบนโต๊ะ“ว้าว...เดี๋ยวนี้อากลายเป็นคนอื่นไปแล้ว เพิ่งรู้นะเนี่ย”“มีอะไรก็พูดมาค่ะ ถ้

หลังจากที่รถของเจ้าสัวธนาและอาสุชาติเคลื่อนตัวออกไปจากหน้าบริษัท วรารักษ์กลับเข้ามานั่งลงบนเก้าอี้ทำงานตัวเดิมของเธอด้วยความรู้สึกที่เหมือนพละกำลังถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น ความเครียดที่สะสมมาตลอดทั้งคืนประกอบกับความอ่อนล้าจากการนอนพักสายตาเพียงชั่วครู่ในรถเมื่อรุ่งสาง ทำให้อาการปวดหนึบที่ขมับจู่โจมเธออย่างรุนแรงรักเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางหลับตาลง เธอตั้งใจจะพักสายตาเพียงสักเล็กน้อยเพื่อรอเวลาไปรับไทน์ตอนบ่ายสาม ทว่าร่างกายที่ถูกใช้งานหนักเกินขีดจำกัดกลับประท้วงด้วยการชัตดาวน์ตัวเองลงทันทีเธอจมดิ่งลงสู่ห้วงนิทราที่ลึกและมืดมิด โดยไม่ได้สังเกตเลยว่าโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างตัวนั้นแบตเตอรี่หมดลงและดับไปตั้งแต่นาทีแรกที่เธอหลับในขณะที่โลกของวรารักษ์หยุดนิ่ง โลกของไทน์กลับเริ่มหมุนวนด้วยความกระวนกระวายหลังจากที่เธอเลิกเรียน และกำลังยืนชะเง้อมองหารถสปอร์ตสีดำของใครบางคน“ทำไมไม่รับสายนะพี่รัก เป็นอะไรรึเปล่าเนี่ย”ไทน์ชะเง้อมองซ้ายขวาบนถนนหน้าตึกเป็นรอบที่สิบ นัยน์ตาคู่สวยเต็มไปด้วยความกังวล มือเรียวกดโทรออกหาเบอร์ที่เมมไว้ว่า คุณโชคดี ซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงเสียงระบบอั

ทางด้านของไทน์เธอคอตกกลับเข้าบ้านด้วยสภาพที่วิญญาณแทบหลุดลอย ร่างกายที่เหนื่อยล้าจากการทำงานยังไม่เท่าหัวใจที่บอบช้ำจากการได้รับรู้ความจริง เธอทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งไม้อย่างคนหมดแรง นัยน์ตาคู่สวยยังคงสั่นระริกเมื่อนึกถึงใบหน้าของคุณรักที่ยืนอึ้งอยู่ที่ร้านอาหาร“กลับมาแล้วเหรอไทน์ ทำไมวันนี้หน้าตาดูเหนื่อยหน่ายจังลูก”น้าเยาว์ที่กำลังเตรียมวัตถุดิบทำน้ำเต้าหู้วันพรุ่งนี้เอ่ยถามอย่างเป็นห่วงไทน์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพรั่งพรูเรื่องราวทั้งหมดให้น้าเยาว์ฟัง อีกฝ่ายก็ดูตกใจไม่น้อยที่ความโชคดีทั้งหมดที่ผ่านมาของไทน์ไม่ใช่ความบังเอิญ แต่มาจากความตั้งใจของคนคนหนึ่ง แต่เธอก็ไม่ได้เอ่ยขัดสิ่งที่ไทน์เล่า กลับวางมือทุกอย่างแล้วเดินมานั่งข้างกันเพื่อตั้งใจฟัง“น้าเยาว์คะ...ไทน์รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนโง่เลย ที่ผ่านมาไทน์หลงดีใจคิดว่าเราดวงดี คิดว่าโลกนี้ใจดีกับเรา ที่ไหนได้ มันคือเงินของเค้าทั้งนั้น สุดท้ายเค้าก็แค่สงสาร และไทน์ไม่อยากได้ความรู้สึกนี้เลย”ไทน์พูดพลางขอบตาเริ่มร้อนผ่าว น้าเยาว์ลูบหัวหลานสาวเบาๆ“ไทน์ฟังน้านะ...น้าเข้าใจว่าไทน์โกรธที่เค้าปิดบังความจริงทุกอย่าง แต่น้าอยากให

กลิ่นยาฆ่าเชื้อและเสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพในห้องพักฟื้นพิเศษของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังเริ่มกลายเป็นความคุ้นชินสำหรับไทน์ไปแล้ว หลังจากอยู่ที่นี่มาหลายวันเธอนั่งเฝ้าน้าเยาว์ที่หลับใหลอยู่บนเตียงคนไข้ แม้หมอจะยืนยันว่าน้าเยาว์พ้นขีดอันตรายแล้วและเหลือเพียงรอให้ร่างกายฟื้นฟูจากอาการบาดเจ็บที่ขาและซี่โครง แต่ความกังวลที่เกาะกินใจไทน์กลับไม่ได้ลดน้อยลงเลยเธอก้มมองมือตัวเองที่ยังสั่นอยู่นิดๆ เมื่อนึกถึงสภาพร้านน้ำเต้าหู้ที่เหลือเพียงซาก ป้ายไม้ที่แตกหัก และความจริงที่ว่าเธอแทบไม่เหลือที่ซุกหัวนอนที่ปลอดภัยพอสำหรับคนป่วยที่ต้องพักฟื้นยาวแบบน้าเยาว์ระหว่างที่ปล่อยให้ความคิดเรื่อยเปื่อยไหลไปเรื่อย เสียงเปิดประตูเบาๆ ดึงสติไทน์ให้หันไปมองรักเดินเข้ามาในห้องด้วยชุดกางเกงสแล็กสีครีมและเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มที่ดูผ่อนคลายกว่าทุกวัน ในมือของเธอมีซองเอกสารสีน้ำตาลและถุงผลไม้ปอกพร้อมทาน“น้าเยาว์เป็นยังไงบ้าง”รักเอ่ยถามเสียงนุ่มพลางวางของลงบนโต๊ะ“หมอบอกว่าอาการอย่างอื่นไม่น่าเป็นห่วงแล้วค่ะ แต่คงต้องทำกายภาพอีกพักใหญ่” ไทน์ตอบพลางขยับเก้าอี้ให้คนอายุมากกว่า“พี่เอาผลไม้มาเยี่ยม ถ้าน้าตื่นก็เอาให้น้าทา

บ่ายวันต่อมา รถตู้คอนเทนเนอร์ขนาดกลางของบริษัทในเครือจิรเดชารัตน์จอดเทียบท่าหน้าคอนโดมิเนียมระดับ Super Luxury ใจกลางเมืองตัวตึกสูงระฟ้าโอบล้อมด้วยกระจกสีชาสะท้อนแสงแดดยามบ่ายดูหรูหราจนคนทั่วไปแทบไม่กล้าเดินเฉียด ไทน์ยืนถือกล่องกระดาษใบเล็กที่มีเพียงเสื้อผ้าเก่าๆ และหนังสือเรียนไม่กี่เล่ม เธอมองยอดตึกที่สูงจนต้องแหงนคอตั้งบ่าด้วยความรู้สึกประหม่าจนมือชื้นเหงื่อ“เข้าไปข้างในกันเถอะไทน์ เดี๋ยวคนของพี่จัดการขนของที่เหลือขึ้นไปเอง” วรารักษ์ในชุดเชิ้ตพับแขนดูคล่องตัวเอ่ยพลางแตะไหล่คนเด็กกว่าเบาๆ“พี่รักคะ ไทน์ว่าไทน์แบกกล่องนี้เองได้ค่ะ ไม่ต้องรบกวนพี่ๆ เขาหรอก”ไทน์กระชับกล่องในอ้อมแขนพลางมองพนักงานขนย้ายที่แต่งตัวสะอาดและสุภาพจนเธอทำตัวไม่ถูก“รบกวนอะไรกัน นี่หน้าที่เขาค่ะ อีกอย่าง พี่ว่าไทน์ควรเก็บแรงไว้จัดห้องตัวเองดีกว่านะ”รักยิ้มบางๆ ก่อนจะจูงมือเด็กดื้อให้เดินตามเข้าไปภายในโถงล็อบบี้ที่กว้างขวางและเย็นฉ่ำด้วยเครื่องปรับอากาศและทันทีที่เดินมาหยุดหน้าลิฟต์ ไทน์ก็เริ่มออกอาการ เด็กช่างสงสัย ตามที่วรารักษ์คาดไว้ แผงควบคุมลิฟต์ที่นี่ไม่ได้มีปุ่มกดเหมือนหอพักหรือห้างทั่วไป แต่มันเป็นแ