บททั้งหมดของ รักนี้มีให้เธอ 24 ชั่วโมง: บทที่ 11 - บทที่ 20

ห้างสรรพสินค้าที่เคยสว่างไสวตอนนี้ดับไฟลงเกือบครึ่ง เหลือเพียงแสงไฟนีออนสลัวตามทางเดินลานจอดรถที่ดูอ้างว้างไทน์ก้าวเท้าออกจากประตูพนักงานด้วยจังหวะที่เชื่องช้ากว่าปกติ ความรู้สึกปวดร้าวแล่นพล่านตั้งแต่ส้นเท้าขึ้นมาถึงน่องขา รองเท้าคัทชูสีดำที่ถูกระเบียบแต่มันไม่ได้ถูกออกแบบมาให้รองรับการเดินเสิร์ฟติดต่อกันหลายชั่วโมง ตอนนี้มันเหมือนคีมเหล็กที่บีบรัดเท้าของเธอจนบวมเป่ง ทุกครั้งที่ฝ่าเท้าสัมผัสพื้นคอนกรีตที่เย็นชืด ไทน์ต้องลอบสูดปากด้วยความเจ็บปวดเธอกะเผลกไปที่จุดจอดรถมอเตอร์ไซค์พนักงาน ลมหนาวตอนสี่ทุ่มพัดเอาความเหนื่อยล้าให้ยิ่งเกาะกินหัวใจ ไทน์คิดเพียงว่าอยากจะกลับไปเอนตัวลงบนที่นอนเก่าๆ ที่บ้านให้เร็วที่สุด ทว่าเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นมอเตอร์ไซค์คู่ใจที่ยางล้อหลังแบนสนิทติดพื้นคอนกรีต ไทน์ก็นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง“มายางแบนอะไรตอนนี้เนี่ย”เธอย่อตัวลงนั่งยองๆ เอามือกุมขมับ ความเข้มแข็งที่พยายามประคับประคองมาตลอดทั้งวันดูเหมือนจะพังทลายลงเพียงเพราะยางรถรั่วในเวลาที่ร้านซ่อมปิดหมดแล้ว ความเหนื่อยสะสมทำให้น้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ ร่างกายที่เปราะบางเกินกว่าจะรับมือกับความโชค

แสงแดดของวันเสาร์ส่องผ่านผนังกระจกใสบานยักษ์ที่โอบล้อมรอบชั้นสูงสุดของห้างสรรพสินค้าหรู แม้พื้นที่แห่งนี้จะเนืองแน่นไปด้วยผู้คนที่ยอมจ่ายแพงเพื่อแลกกับทัศนียภาพอันสวยงาม แต่ท่ามกลางฝูงชนที่ขวักไขว่ในบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายความหรูหรา กลับมีร่างหนึ่งที่โดดเด่นออกมาจนใครต่างก็ต้องเหลียวมองวรารักษ์ยืนกอดอกพิงเสาหินอ่อนหน้าร้านอาหารฟิวชั่นชื่อดัง เธออยู่ในชุดลำลองที่ดูเรียบหรู เสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีครีมกับกระโปรงสีดำที่ขับเน้นรูปร่างระหง ท่าทางที่นิ่งสงบและใบหน้าสวยเฉี่ยวที่ติดจะบึ้งตึงเล็กน้อยทำให้เธอดูเหมือนนางพญาที่หลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่นชั้นนำสายตาของลูกค้าหลายคนที่เดินผ่านไปมาต่างลอบมองเธอด้วยความสงสัย บ้างก็กระซิบกระซาบว่าเธอเป็นดาราหรือเซเลบริตีชื่อดังหรือเปล่า ทว่าประธานบริษัทจิรเดชารัตน์กลับไม่ได้สนใจสายตาเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคู่คมของเธอจดจ่ออยู่กับบานประตูทางออกของพนักงานร้านอาหารเท่านั้นเธอกำลังรอ...รอใครบางคนที่ทำให้คนอย่างเธอต้องสละเวลาวันหยุดอันมีค่ามายืนนิ่งเป็นเป้าสายตาแบบนี้ “อ้าวคุณรัก เอ้ย..ไม่ใช่สิ ต้องเรียกคุณโชคดีค่ะ”เสียงใสๆ ดังขึ้นพร้อมกับร

เสียงเรียกเข้าจากมือถือส่วนตัวที่วางอยู่บนเบาะข้างกายดังจ้าขึ้นมาท่ามกลางความเงียบภายในรถยุโรปคันหรู วรารักษ์ที่กำลังนั่งอมยิ้มมองดูรูปแมวสามสีในหน้าจอแชทถึงกับสะดุ้งสุดตัว ทันทีที่สายตาเหลือบเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความเขินอายเมื่อครู่กลับเย็นเฉียบขึ้นมาในพริบตาDadชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอทำเอารักต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา พยายามปรับสีหน้าและน้ำเสียงให้กลับมาเป็นประธานบริษัทผู้เย็นชาและสมบูรณ์แบบอย่างที่พ่อของเธอต้องการให้เป็นตลอดเวลาที่ผ่านมา“สวัสดีค่ะคุณพ่อ” รักกรอกเสียงลงไปอย่างราบเรียบ[รัก...พ่อรู้ว่าที่นั่นดึกแล้ว พ่อคงไม่ได้โทรมาขัดจังหวะการพักผ่อนของลูกใช่ไหม]เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจของ เจ้าสัวธนา ที่ดังผ่านมาตามสายชัดเจนราวกับคนพูดมานั่งอยู่ตรงหน้า“ไม่รบกวนค่ะพ่อ รักเพิ่งเสร็จธุระสำคัญ กำลังจะกลับบ้านค่ะ” [อ่า...ธุระสำคัญงั้นเหรอ คงสำคัญมากสินะ เลยเลื่อนประชุมบอร์ดบริหารที่มีกำหนดการล่วงหน้าเป็นเดือน ธุระอะไรของลูกล่ะ]คำถามเรียบๆ ทว่าแฝงไปด้วยการจับผิดทำเอาคนฟังชาวูบไปทั้งตัว วรารักษ์เม้มปากแน่น เธอรู้ดี

ผู้จัดการร้านวัยกลางคนเดินออกมาจากห้องทำงานด้วยความรู้สึกไม่แน่ใจนัก เธอเป็นผู้จัดการร้านอาหารฟิวชั่นมาหลายปี เจอแขกมาทุกรูปแบบ แต่การถูกเรียกพบเป็นการส่วนตัวโดยผู้หญิงที่พนักงานกระซิบบอกว่า ดูรวยระดับเศรษฐี ในช่วงเวลาที่ร้านกำลังทรงตัวแบบนี้ ทำให้เธออดกังวลไม่ได้ว่าอาจจะมีเรื่องร้องเรียนร้ายแรงเกิดขึ้นทว่า ทันทีที่เธอก้าวเข้าสู่โซนรับรองวีไอพีและเจอเข้ากับดวงตาคมกริบของสตรีที่นั่งรออยู่ รังสีความสง่าและอำนาจที่แผ่ออกมาก็ทำให้กานต์รู้สึกเหมือนอากาศในบริเวณนั้นถูกสูบออกไปจนเกือบหมด“สวัสดีค่ะคุณกานต์ ฉันชื่อวรารักษ์ เรียกรักก็ได้”รักเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทพลางผุดลุกขึ้นยืนช้าๆ ท่วงท่าการเคลื่อนไหวที่ดูแพงทุกกระเบียดนิ้วทำเอาผู้จัดการร้านสาววัยสี่สิบถึงกับต้องโน้มตัวทำความเคารพโดยสัญชาตญาณ“สวัสดีค่ะคุณวรารักษ์...เอ่อ ไม่ทราบว่าอาหารที่ร้านมีปัญหาอะไรรึเปล่าคะ หรือพนักงานของเราบริการไม่สุภาพตรงไหน บอกดิฉันได้เลยนะคะ”รักยิ้มอย่างสุภาพ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงมั่นคง“เปล่าค่ะ อาหารรสชาติดีมาก และพนักงานของคุณก็...บริการดีมาก ดีซะจนฉันรู้สึกประทับใจเป็นพิเศษ” รักยกยิ้มนิดๆ ที่มุมปากผู้จ

นาฬิกาบอกเวลาห้าทุ่ม รถมอเตอร์ไซค์คู่ใจของไทน์เลี้ยวเข้ามาในซอยบ้านที่ตอนนี้ค่อนข้างมืดและเปลี่ยว เธอจึงไม่ได้สังเกตเห็นรถตู้สีดำติดฟิล์มมืดสนิทคันหนึ่งจอดดับไฟเงียบอยู่ใต้เงาต้นไม้ใหญ่ภายในรถที่แอร์เย็นฉ่ำ วรารักษ์นั่งกอดอกจ้องมองไปที่หน้าปากซอยอย่างไม่วางตา โดยมีคนขับรถและบอดี้การ์ดนั่งตัวตรงอยู่ด้านหน้าอย่างรู้งาน เมื่อไทน์เลี้ยวรถเข้ามา คนที่นั่งอยู่เบาะหลังก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก“วันนี้กลับดึกจัง ทำงานล่วงเวลารึไงเนี่ย”รักพึมพำเบา ๆ อย่างไม่สบอารมณ์นัก แต่เมื่อเห็นไทน์เดินเข้าไปในบ้านไม้หลังเดิมด้วยรอยยิ้มสดใสเต็มใบหน้า ท่าทีหงุดหงิดของเธอก็สงบลง“น้าเยาว์! ไทน์กลับมาแล้วค่ะ ดูนี่สิคะ!!”เสียงเจื้อยแจ้วที่คุ้นหูดังชัดจนวรารักษ์ต้องลดกระจกรถลงอีกหน่อย เพราะอยากได้ยินบทสนทนาของผู้หญิงสองคนในบ้านไม้หลังนั้น“มีอะไรไทน์ วันนี้กลับดึกแต่ดูไม่เหนื่อยเลยนะ”“น้าเยาว์คะ วันนี้ไทน์ได้รางวัลพนักงานดีเด่นค่ะ ผู้จัดการให้รางวัลเป็นมือถือหนึ่งเครื่องค่ะ!”เสียงใสของไทน์ดังลั่นบ้านพร้อมกับชูสมาร์ตโฟนเครื่องหรูอวดน้าเยาว์ที่กำลังนั่งนับเหรียญซึ่งเป็นยอดขายของน้ำเต้าหู้วันนี้ น้ำเสียงตื่นเ