บททั้งหมดของ รักนี้มีให้เธอ 24 ชั่วโมง: บทที่ 31 - บทที่ 40

หลังจากน้าเยาว์เข้าพักผ่อนในห้องนอนใหม่ที่จัดเตรียมไว้อย่างดี ไทน์เดินออกมาสมทบกับวรารักษ์ที่ยืนรับลมอยู่ที่ระเบียง แสงอาทิตย์ยามเย็นกำลังจะลับขอบฟ้าเปลี่ยนท้องฟ้าให้เป็นสีส้มอมม่วงไทน์เดินเข้าไปกอดเอวคนรักจากด้านหลัง ซบใบหน้าลงกับแผ่นหลังกว้างแล้วสูดกลิ่นกายที่เธอคุ้นเคยเข้าไปเต็มปอด“ขอบคุณนะคะพี่รัก ขอบคุณที่ให้ชีวิตใหม่กับไทน์และน้าเยาว์”วรารักษ์พลิกตัวกลับมาในอ้อมกอด โอบกอดเด็กสาวไว้แนบอก“มันเป็นสิ่งที่ไทน์ควรได้รับค่ะ ทำดีก็ต้องได้ดีสิ”รักเชยคางไทน์ขึ้นมาสบตา “ตอนนี้เรื่องงานพาร์ทไทม์ก็จบแล้ว เรื่องที่พักน้าเยาว์ก็เรียบร้อย หลังจากนี้ สัญญาข้อเดียวที่ไทน์ต้องทำให้พี่ คือตั้งใจเรียน และเป็นความสดใสให้พี่แบบนี้ตลอดไป ทำได้มั้ย”ไทน์กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น “ทำไมของ่ายจังเลยคะ ไม่อยากได้อะไรมากกว่านี้เหรอ”“ไม่ค่ะ พี่ไม่อยากได้อะไรแล้ว แค่ได้เจอไทน์ พี่ก็รู้สึกเหมือนเจอจิ๊กซอว์ที่ขาดหาย ชีวิตที่เคยว่างเปล่า ทำงานไปวัน ๆ มันดูมีความหมายมากขึ้นเลยค่ะ”“ไทนไม่รู้ว่าจะเป็นแฟนที่ดีให้พี่ได้มั้ย ไทน์ไม่เคยมีแฟน ถ้าวันไหนไทน์ทำตัวไม่น่ารัก พี่ต้องบอกนะ”ดวงตากลมโตของคนตรงหน้ากะพริบปริบ ๆ

สิ้นคำกระซิบที่ชวนให้ใจสั่นสะท้าน วรารักษ์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ ดวงตาที่เคยคมดุตอนนี้ฉ่ำปรือและสั่นไหวอย่างไม่อาจปิดบังเธอไม่ได้ตอบเป็นคำพูด แต่กลับเลือกที่จะเอื้อมมือเรียวไปโน้มลำคอของคนเด็กกว่าลงมาหา เพื่อรับสัมผัสจากริมฝีปากอุ่นร้อนที่ทาบทับลงมาอีกครั้งจูบในคราวนี้มันไม่ใช่จูบที่โหยหาอย่างรุนแรง แต่เป็นจูบที่นุ่มนวล อ่อนหวาน และเต็มไปด้วยความทะนุถนอม ไทน์ละเมียดละไมละเลียดชิมความหวานจากริมฝีปากของวรารักษ์ราวกับกำลังลิ้มรสขนมหวานที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิตเสียงลมหายใจที่เริ่มติดขัดประสานกันท่ามกลางความเงียบสงัดของคฤหาสน์จิรเดชารัตน์ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอกไทน์ค่อยๆ ผละริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า ปลายจมูกโด่งรั้นยังคงคลอเคลียอยู่กับปลายจมูกของคนรัก“ถอดเสื้อผ้านะคะ” ไทน์กระซิบข้างหูคนใต้ร่างเสียงแผ่ว“มาถึงขั้นนี้แล้วพี่คงขัดได้มั้ง เด็กเอาแต่ใจ”วรารักษ์แกล้งมองค้อน ทว่าท่าทีนั้นกลับทำให้ไทน์ชอบใจ“ตอนนี้ไม่ได้เอาแต่ใจค่ะ...อยากเอาพี่”ไทน์กระซิบเบา ๆ อีกครั้ง ขณะเดียวกันมือเรียวก็ค่อย ๆ บรรจงปลดกระดุมเสื้อนอนของคนรักอย่างนุ่มนวลวรารักษ์ที่

หลังจากค่ำคืนที่แสนยาวนานผ่านพ้นไป ความสัมพันธ์ของวรารักษ์และไทน์ก็ขยับเข้าสู่โหมดที่ลึกซึ้งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ทว่าชีวิตจริงไม่ได้มีเพียงแค่บทรักอันเร่าร้อน เพราะการก้าวเข้าสู่โค้งสุดท้ายในเรื่องเรียนของไทน์มาพร้อมกับภาระอันหนักอึ้งนั่นคือ โปรเจกต์จบ ที่เป็นเสมือนปราการด่านสุดท้ายก่อนจะคว้าใบปริญญาหลายวันนี้ไทน์ตั้งหน้าตั้งตากับงานชิ้นสุดท้ายของเธอในรั้วมหาวิทยาลัยอย่างเต็มที่ ค่ำคืนนี้ก็เช่นเดียวกันภายในห้องทำงานส่วนตัวของวรารักษ์ที่คฤหาสน์จิรเดชารัตน์ บรรยากาศเงียบสงัดมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเอื่อย ๆ และเสียงเคาะแป้นพิมพ์ที่ดังถี่ยิบจากมุมหนึ่งของห้อง ไทน์นั่งหน้ามุ่ยอยู่บนโต๊ะทำงานตัวยาว ดวงตากลมโตจ้องมองกราฟและแผนภูมิการตลาดบนหน้าจอโน้ตบุ๊กจนแทบจะถลนออกมา“เฮ้อ...ยากจัง” ไทน์พึมพำพลางทิ้งแผ่นหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดแรงวรารักษ์ที่นั่งจิบกาแฟอ่านรายงานการประชุมอยู่อีกด้านหนึ่งเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอไอแพด เธอขยับแว่นสายตาเล็กน้อย แสงไฟจากโคมไฟบนโต๊ะสะท้อนเลนส์แว่นทำให้ดวงตาคมกริบของเธอดูทรงพลังและน่าเกรงขามกว่าปกติ“ถึงไหนแล้วคะบี๋” รักถามด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ“ไทน์ติด

ภายในห้องทำงานที่เงียบสงบของคฤหาสน์จิรเดชารัตน์ เจ้าสัวธนานั่งทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างบานกว้าง บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่มีเอกสารวางกองอยู่ หนึ่งในนั้นคือซองเอกสารสีน้ำตาลที่บรรจุข้อมูลทุกอย่างของหญิงสาวที่ชื่อว่าไทน์เอาไว้อย่างละเอียดธนา จิรเดชารัตน์ เขาคือผู้ก่อตั้ง 24 Hour คือผู้ริเริ่มสร้างครอบครัว และสร้างบุตรสาวทั้งสามคนด้วยความรักยิ่ง สิ่งหนึ่งที่ธนามีอย่างเต็มเปี่ยมคือการเลือกสรรสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูกสาวเสมอรัก ริณ รัญ ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดีตั้งแต่เด็ก คนเป็นพ่อไม่เคยทำให้ลูกรู้สึกว่าขาดเหลืออะไร ความรักที่ทั้งสามคนได้รับเป็นไปอย่างเท่าเทียม แต่ถึงอย่างนั้นธนาก็รู้ดีว่า สำหรับวงการธุรกิจนั้น อันตรายมีรอบด้านธนาไม่ใช่คนประมาท ทันทีที่เขารู้ว่าลูกสาวคนโตอย่างวรารักษ์ติดต่อกับหญิงสาวคนหนึ่ง เขาก็ไม่รอช้าที่จะให้นักสืบมือหนึ่งติดตามดูแลทุกความเคลื่อนไหวของผู้หญิงคนนั้นทว่าสิ่งที่ธนาได้รับการรายงานในแต่ละวัน คือพฤติกรรมธรรมดา ๆ อย่างคนทั่วไป หากแต่แฝงไว้ด้วยบางอย่างที่เขาไม่สามารถมองผ่านได้เจ้าสัวธนานึกย้อนไปถึงการรายงานความเคลื่อนไหวของไทน์ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ที่เขาให้สายสื

แสงแดดยามบ่ายที่สาดส่องลงมายังลานจอดรถของภัตตาคารจีนฮกเกี้ยนดูจะเจิดจ้ากว่าปกติในสายตาของวรารักษ์ เธอไม่ได้ขยับรถไปไหนแม้แต่น้อย ตามที่ได้ให้สัญญาไว้กับเด็กน้อยของเธอ หัวใจที่เคยหนักอึ้งด้วยความกังวลค่อย ๆ ผ่อนคลายลงเมื่อเห็นร่างสูงโปร่งของไทน์เดินก้าวพ้นประตูบานยักษ์ออกมาทว่าสิ่งที่ทำให้วรารักษ์ต้องรีบเปิดประตูรถลงไปหา คือหยาดน้ำตาที่คลอเคลียอยู่บนดวงตากลมโตและรอยยิ้มที่กว้างที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็น“บี๋...เป็นอะไรคะ คุณพ่อทำอะไรหนูรึเปล่า”รักประคองใบหน้าหวานด้วยความร้อนรน ไทน์ส่ายหน้าช้า ๆ ก่อนจะโผเข้ากอดคนพี่ไว้แน่น กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ที่คุ้นเคยช่วยย้ำเตือนว่านี่คือเรื่องจริง“คุณพ่อไม่ได้ทำอะไรค่ะ ท่าน...ท่านใจดีมากค่ะ”“แล้วร้องไห้ทำไมคะคนเก่ง ไหนบอกพี่สิ”“คุณพ่อบอกว่า ไว้วันหลังให้ไทน์พาพ่อไปกินโจ๊กร้านนั้นบ้างนะ ร้านหน้าโรงพยาบาลที่เราเคยไปกินกันน่ะค่ะ” ไทน์เอ่ยเสียงสั่นเครือ “พี่รักคะ...คุณพ่อแทนตัวเองว่าพ่อกับไทน์ด้วยค่ะ”วรารักษ์นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระบายยิ้มออกมาด้วยความโล่งอกอย่างที่สุด เธอกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นพลางลูบหลังปลอบประโลมคนในอ้อมแขน“พี่บอกแล้วไงคะว่าคุณ