Trapped with My Baby’s Billionaire Daddy のすべてのチャプター: チャプター 231 - チャプター 240

Marahil dahil ang mga bagay na hindi natin nakain noong bata tayo ay nagiging mga bagay na hinahanap-hanap natin o tuluyan nating iniiwasan pagtanda.Hindi kailanman naging partikular na interesado si Lucas sa matatamis.Noong bata siya, naniniwala si Leonardo na ang cakes, candies, at childish celebrations ay mga hindi kinakailangang distraction. Ang kaarawan ay hindi para sa wishes, kandila, o kaligayahan. Paalala lamang ito ng edad, responsibilidad, at bigat na kailangang pasanin.Dahil doon, halos wala siyang alaala ng pagkain ng cake noong bata siya.Ngunit ngayon, habang tinitingnan ang maliit na cake na palihim na dinala ni Louise, bigla siyang nakaramdam ng kaunting interes.Kasinglaki lamang ng palad ang cake, pino at mukhang malambot, may maliit na cream dog na nakaupo sa ibabaw. Hindi ito marangya, hindi engrande, at hindi rin bagay sa karaniwang panlasa ng party ng pamilya Montenegro.Ngunit hindi niya alam kung bakit, biglang naisip ni Lucas si Nathalia.Ang kanyang

Natutulog si Tilly, yakap-yakap ang isang maliit na panda plush toy.Nakakulubot ang maliit niyang katawan sa ilalim ng kumot, malambot at pantay ang paghinga. Sa wakas ay bumaba na ang lagnat niya nitong mga nakaraang araw, at nagkaroon na muli ng kaunting kulay ang maputla niyang maliit na mukha. Mahigpit na yakap ng isa niyang chubby na kamay ang panda, na para bang kahit sa pagtulog ay natatakot siyang may kukuha nito sa kanya.Sandaling naupo si Isla sa tabi ng kama, pinagmamasdan siya.Pagkatapos lamang niyang paulit-ulit na masigurong mahimbing at payapa ang tulog ni Tilly, saka unti-unting lumuwag ang tensyon sa kanyang mga balikat.Naisumite na rin niya ang manuscript na minamadali niyang tapusin. Hindi pa sumasagot ang client, pero kahit papaano, wala na sa kamay niya ang unang draft. Sa unang pagkakataon sa loob ng ilang araw, pakiramdam ni Isla ay sa wakas ay makahihinga na siya.Pero matapos maghilamos at humiga, ayaw namang dumating ng antok.Tahimik ang silid. Ang

Bahagyang tumabi si Isla.Lumapit si Louise na may hawak na coffee cup, relaxed ang postura, at nakalaylay ang mahabang buhok sa isang balikat. Tiningnan niya ang screen nang ilang segundo, saka dalawang beses na nag-click ng dila nang may tunay na panghihinayang.“Nakakapanghinayang itong lolang na ito,” sabi niya. “Sabi niya ayaw niya sa matanda. Tingnan mo tuloy ang gulong nangyari.”Si Cheska, na kanina pa tutok na tutok sa matchmaking list, biglang napagtantong may hindi pamilyar na magandang babae na nakatayo sa tabi nila. Agad siyang umayos ng upo, tiningnan si Louise mula ulo hanggang paa, at kahina-hinalang nagtanong, “Miss, sino ka?”Masyadong kapansin-pansin ang babaeng nasa harap niya. Maliwanag at elegante ang mga tampok nito, simple ang suot pero halatang mamahalin, at maging ang paraan ng paghawak niya sa coffee cup ay may dala-dalang natural na kumpiyansa.“Louise,” magaan na sabi ng babae. “Temporary director ng team nina Isla at Michelle.”Sinadya niyang gamitin

“Kaya mo pa bang magmaneho?”Masikip sa pag-aalala ang boses ni Isla. Nakatuon ang tingin niya sa noo ni River, kung saan nagsisimula nang tumagos ang dugo sa tissue na idinidiin nito sa sugat. Bagama’t kalmado ang itsura niya, masyadong biglaan ang banggaan kanina. Hanggang ngayon, malakas pa rin ang kabog ng puso niya sa kanyang dibdib.Sandaling pumikit si River, na para bang pinapatatag ang sarili. Matapos ayusin ang paghinga, tumango siya.“Oo,” sabi niya. “Magmamaneho ako nang mabagal. Hindi ko lang naisukbit ang seatbelt ko at tumama ang ulo ko. Hindi naman nito maaapektuhan ang paningin o katalinuhan ko.”Kahit sa ganitong sitwasyon, nagawa pa rin niyang magbiro.Kumunot ang noo ni Isla, ngunit hindi na siya nakipagtalo. Kailangan muna nilang makaalis sa lugar na ito. Malinaw na nawalan ng kontrol sa emosyon ang lalaking nasa likuran nila. Kung mananatili pa sila roon, walang nakakaalam kung ano pa ang magagawa nito.Dahan-dahang nagmaneho ang kotse patungo sa ospital.D

Nagmamaneho ang lalaki, balak siyang dalhin sa hospital para magpagamot, ayaw nitong maapektuhan siya ng emosyon nito.Kanina pa siya tahimik, tense ang panga at nakatutok ang mga mata sa kalsada sa unahan. Sunod-sunod na dumadausdos ang liwanag ng streetlights sa kanyang mukha, sandaling nililiwanagan ang matalim na tulay ng kanyang ilong at ang malamig na linya ng kanyang mga labi bago muling maglaho sa anino.Tahimik na nakaupo si Isla sa passenger seat.Puno ng kakaibang bigat ang kotse. Hindi iyon ang uri ng katahimikang dala ng kawalan ng masabi, kundi ang uri kung saan napakaraming bagay ang pinipigil sa ilalim ng ibabaw. Halos maramdaman niya ang galit nito, ang pagpipigil nito, at ang bahagyang uneasiness na nakabaon sa loob niyon.Hindi inaasahan, narinig nitong nagsalita siya.“Nakalimutan kong umuwi dahil naglalaro ako ng games. Hindi ka ba natuwa noon?”Bahagyang humigpit ang mga daliri ni Lucas sa manibela.Hindi niya inaasahang bigla nitong itatanong ang isang bagay mula