جميع فصول : الفصل -الفصل 30

Hindi alam ni Isla mismo kung bakit ganoon siya kapag nakainom.Tuwing may kaunting alak sa sistema niya, parang lumuluwag ang mahigpit na tali sa dibdib niya. Mas lumalabas ang totoo niyang ugali, mas matapang, mas prangka, mas hindi nag-iisip kung tama ba ang sinasabi niya.O marahil…kapag kaharap niya si Lucas, hindi na niya kayang magkunwaring maamong prinsesa. Hindi na siya pilit na nagpapasweet para lang mapasaya ito. Kapag hindi maganda ang mood niya, siya pa nga ang nagiging mas agresibo, mas palaban, mas totoo.At kumpara sa karaniwang Isla, iyong mahinhin, maingat, laging nag-aadjust, mas gusto ni Lucas ang mga sandaling iyon.Noong sila pa, ilang beses din siyang dinala ni Lucas sa mga bar.Hindi malalakas ang iniinom nila, mga cocktail lang na mababa ang alcohol, pero sapat para mamula ang pisngi ni Isla at palambutin ang mga salita niya.Ang ilaw sa bar ay kumikislap na parang kaliskis ng tropikal na isda, pula, asul, lila, humahalo sa mahinang tugtog at ingay ng m

Huminto ang sasakyan sa likuran.Dumating ang kotse ni River sa gilid ng kalsada, ang headlights nito dumampi sa namumulang mukha ni Claudia. Hindi na siya naghintay pa, agad siyang sumakay at isinara ang pinto nang mas malakas kaysa kailangan.Pagkapasok pa lang niya, bumuhos na ang reklamo.Umiiyak ang boses niya, pero mas nangingibabaw ang galit kaysa lungkot. “Kuya! Tingnan mo naman siya! Iniwan niya ako sa gitna ng kalsada! Ang dami pang katrabaho roon, wala man lang siyang pakundangan sa 'kin!”Hindi siya basta napahiya.Pakiramdam niya, tinapakan ang pride niya sa harap ng lahat.Iniikot ni River ang manibela, isang kamay lang ang gamit, parang sanay na sanay sa ganitong eksena. Hindi man lang siya lumingon.“Eh ikaw naman ang nagpumilit magtrabaho sa kumpanya ni Lucas, ” sagot niya nang walang pakialam, may halong tawa pa sa boses. “Sino ba’ng masisisi? Pagkatapos mong grumaduate at pumasok sa kompanya, ako pa ang sumalo sa 'yo rito. Ano bang mali ro’n?”Wala namang mal

Noong mga panahong iyon, wasak ang puso ni Isla, pero hindi iyon halata sa labas.Palihim siyang umiiyak sa dorm tuwing gabi, tahimik na tahimik para walang makarinig. Hindi niya kayang ipaalam iyon kay Lucas. Hindi niya kayang amining nasasaktan siya sa mga salitang basta lang nitong binibitawan, na para bang wala lang.Mahal na mahal niya si Lucas.Pero si Lucas… parang yelo. Hindi lang sa kanya, sa lahat. Walang espesyal na lambing, walang pag-iiba ng tono. Para siyang nakikipag-usap sa mundo nang may distansya.Nang gabing iyon, nakatalukbong si Isla sa kama, nakayakap sa isang pangit na stuffed bear na napanalunan niya sa claw machine. Isang oras niyang kinulit si Lucas noon bago ito pumayag maglaro. Tatlong beses pa siyang nabigo bago nila nakuha ang laruan.Sa kanya, hindi iyon laruan.Alaala iyon na pinaghirapan nilang dalawa.Namumula ang mga mata niya, basa ang pisngi, at kahit pinupunasan niya ang luha sa kumot, tuloy pa rin ang pag-agos. Sa ilalim ng ilaw ng dorm, pa

Nagpadala siya ng emoji.Kahit luma na ang account, nandoon pa rin ang mga dati niyang sticker, mga simpleng guhit na minsang naging bahagi ng araw-araw nilang usapan.Isang maliit na bear na tumatakbo papunta sa isa pang bear… tapos yayakap… hahalik.Dati, araw-araw nakakatanggap si Lucas ng ganoon mula sa kanya.Minsan pa nga, kahit walang laman ang mensahe, sapat na ang sticker para malaman niyang masaya siya, o miss na miss na siya nito.Maling pindot lang.At sa isang iglap, binura niya agad.Pero nakita na.Pagbukas ni Lucas ng Facebook, nakita niya ang post ni Isla kanina, naghahanap ng masasakyan pauwi sa gitna ng ulan.Nagkataon namang malapit siya. At ang ruta niya pauwi ay dadaan din sa istasyon na iyon.Kaya sinundo niya ito.Ganun lang.Pero ang totoo, ang bahay niya at ang luma, mumurahing apartment ni Isla sa labas ng siyudad ay nasa magkaibang sulok ng Ortigas.Halos magkaibang mundo.Isa sa itaas ng lungsod. Isa sa gilid nito.Nang makita ni Lucas si Isl

Hindi naman mahirap ang hinihingi ni River.“Magkita na lang tayo sa mall this weekend, ” sabi niya, mas kalmado na ang tono. “Silip lang si Auntie saglit, tapos tapos na. Parang cameo appearance mo lang sa buhay ko.”Napabuntong-hininga si Isla.Ibinigay niya ang pangalan ng mall, iyon din ang lugar na napag-usapan nila ni Marcus para sa weekend na lakad ni Nathalia.“Sige, ” sabi niya sa huli. “Dadalhin ko ang anak ko roon sa weekend.”Pumayag lang si Isla matapos malinaw na mapagkasunduan na hindi siya haharap kay Mrs. Montenegro. Ayaw niyang masangkot sa kung anong drama ng pamilya ni Lucas.Pagkababa ng tawag, para bang naubos ang lahat ng lakas niya.Nawalan na siya ng gana mag-drawing. Ang sketchpad sa mesa ay nanatiling bukas, ang stylus nakahiga lang sa tabi.Humiga na lang siya sa kama.Mahinang kumakatok ang ulan sa bintana, parang may paulit-ulit na alaala na gustong pumasok.Magulo ang isip niya.Minsan na niyang nakita ang ina ni Lucas, noong sila pa.Ayaw ni