All Chapters of Trapped with My Baby’s Billionaire Daddy: Chapter 51 - Chapter 60

May bahagyang kati na naiwan sa bahaging nadapuan ng kanyang haplos. Isang manipis ngunit malinaw na bakas ng presensya ni Lucas na tila ayaw basta mawala. Parang kahit na umatras na ang kanyang kamay, nananatili pa rin ang init sa balat ni Isla.Ang lahat ng nangyari sa silid na iyon ay parang magagaan na balahibong dahan-dahang lumulutang sa kanyang puso. Marahan, ngunit paulit-ulit na kumikiliti sa kanya mula ulo hanggang paa. Hindi niya iyon maalis. Hindi niya rin lubos na maintindihan kung bakit ganoon ang epekto nito sa kanya.Bigla siyang hinatak ni Lucas.Ang kamay nito ay pumalibot sa kanyang makitid na baywang, halos magtagpo ang mga daliri nito sa likuran niya. Dahil sa hapit na hapit na suot niyang damit, lalo siyang nagmukhang marupok. Para siyang isang porselanang manika na inilagay sa loob ng isang kristal na bola, maganda ngunit madaling mabasag.Napasinghap si Isla.Ngunit hindi siya agad kumawala.Sa mga nagdaang taon, hindi naman nawalan si Lucas ng mga babae.

Hindi niya iyon nakalimutan.Kahit kailan, hindi nawala sa isip niya ang araw na iyon. Nananatili iyon sa kanyang alaala, malinaw na parang kahapon lang nangyari.Ngunit hindi niya inaasahan na gagamitin ni Lucas ang mga numerong iyon bilang password ng pinto ng unit nito.Parang may kung anong gumalaw sa dibdib niya. Isang alaala na matagal na niyang itinago, ngunit ngayon ay muling hinila pabalik sa ibabaw.Marahil, dahil taon-taon silang pumupunta sa silid na ito tuwing anibersaryo nila.Tahimik siyang napahinga.Pinilit niyang pakalmahin ang sarili, saka lumapit sa mesa. Kumuha siya ng isang baso at nagbuhos ng maligamgam na tubig. Pagbukas niya ng refrigerator, napansin niya ang isang maliit na bote ng honey. Hindi pa ‘yon nabubuksan.Saglit siyang natigilan.Naalala niya.Dati… ganito rin.Marahan niyang binuksan ang bote, saka naglagay ng kaunting honey sa tubig. Dahan-dahan niyang hinalo iyon, pinapanood kung paano ito matunaw, parang pinipilit niyang ihalo ang kasalu

Idinial ni Lucas ang numero. Ilang segundo siyang nakatitig sa screen bago tuluyang inilapit ang cellphone sa kanyang tenga, tila pinipigilan ang sarili na umatras sa desisyong siya mismo ang gumawa. Ilang ulit itong tumunog—isa, dalawa, tatlo—bago tuluyang sinagot ng nasa kabilang linya.“Hello?” may bahagyang pag-aalinlangan sa boses ng kausap.Hindi na nag-aksaya ng oras si Lucas. Direkta niyang ipinaliwanag ang kanyang pakay. Ibinigay niya ang mga detalye na kailangan, ang impormasyong nais niyang makuha, at ang taong nais niyang ipasuri. Habang nagsasalita siya, nananatiling kalmado ang kanyang tono, ngunit ang higpit ng kanyang panga ay tila nagpapahiwatig ng kabaligtaran.Tahimik na nakinig ang kausap, ngunit habang tumatagal, unti-unting bumibigat ang katahimikan sa kabilang linya. Nang matapos si Lucas, hindi agad ito sumagot. Parang sinusukat muna ang sitwasyon, o marahil ay nag-iingat sa mga salitang lalabas.“Lucas…” sa wakas ay sabi nito, mababa ang boses, “mukhang hin

Napasinghap si Christine. Halos hindi siya makapaniwala sa narinig niya. Ang unang reaksyon niya ay pagtanggi. Isang agarang pagprotekta sa sarili at sa katotohanang matagal na niyang pinanghahawakan. Hindi niya kayang tanggapin agad ang sinabi ni Thomas, kaya natural na pinili niyang duda­han ito.Sa itsura ng kanyang anak, bilugan ang pisngi, malusog ang pangangatawan, paano niya paniniwalaan na hindi ito pinapakain nang maayos?Kung hindi kumakain si Thomas, edi halos lahat ng bata sa mundo ay kulang sa nutrisyon.Maging si Lucas, na tahimik na nakamasid sa gilid, ay hindi rin agad naniwala. Para sa kanya, mas lohikal na iniimbento lamang ng bata ang dahilan upang makaiwas sa pagsaway.Ngunit si Isla, iba ang naging reaksyon.Dahan-dahan siyang napatingin kay Thomas. Nakabalot ang kumot sa mukha nito na parang gustong magtago. Hindi na maingay ang bata, hindi na umiiyak. Sa halip ay tahimik itong nakasilong, tila nahihiya o natatakot.Sumulyap si Isla kay Nathalia. At sa sanda

Laging sensitibo ang isipan ng mga bata.Minsan, mas mabilis pa nilang nahuhuli ang mga bagay na pilit itinatago ng matatanda. Mga emosyon na hindi sinasabi, mga tensyon na hindi ipinapakita. Kahit hindi nila lubos na nauunawaan ang lahat, nararamdaman nila.Napangiti si Isla, bahagyang napailing, pinipilit gawing magaan ang sitwasyon. “Hindi naman,” sagot niya, mahinahon ang boses.Ngunit sa mundo ng isang bata, hindi ganoon kasimple.Para kay Thomas, dalawa lang ang umiiral: gusto at ayaw.Walang gitna.Kaya kahit sinagot siya ni Isla, hindi pa rin niya iyon lubos na naintindihan.Mahigit apat na taong gulang pa lamang siya. Napakabata pa niya upang maunawaan ang komplikadong damdamin ng matatanda. Nakahiga siya sa kama ng ospital, may suwero na nakakabit sa maliit niyang kamay, dumadaloy ang gamot laban sa impeksyon. Sa ganitong kalagayan, wala pang magulang sa tabi niya, at hindi maiwasang magmukhang kaawa-awa.Napatingin si Isla sa pintuan ng silid.Lumabas si Lucas para