All Chapters of Trapped with My Baby’s Billionaire Daddy: Chapter 41 - Chapter 50

Pero kung tutuusin, kapag binalikan niya ang nakaraan, mapait ang katotohanan, ang mga tinatawag nilang “date” noon ay halos walang kulay sa mata ng ibang tao.Madalas, photobooth dates lang. Mga litrato para sa school forms, org applications, kung anu-ano pang papeles. Magkatabi sila sa maliit na studio, puting background, iisang upuan na salitan nilang inuupuan. Siya, nakakunot ang noo dahil naiistorbo ang oras niya. Si Isla, todo ngiti kahit paulit-ulit pinapabalik ng photographer dahil “masyadong seryoso si kuya.”Paminsan-minsan, mamimili sila ng damit.At ang mga damit na pinipili ni Isla hindi pasok sa sarili niyang panlasa.Para sa kanya.Mga kulay na alam niyang gusto ni Lucas. Mga hiwa ng tela na alam niyang babagay sa tingin nito. Mga disenyo na tahimik niyang inaaral mula sa kung paano siya tumingin sa ibang babae sa daan.Pero ni minsan, hindi niya iyon naisusuot sa labas.Hindi sa campus. Hindi sa mga gala. Hindi sa harap ng mundo.Kadalasan, ang mga damit na

Hindi naman masama ang amoy.May halo lang na banayad na samyo ng tsokolate at pabango ni Lucas, isang amoy na hindi niya namalayang naaalala pa pala ng katawan niya.Nananatili ang kamay ni Lucas sa baywang ni Isla. Bahagyang humigpit ang mga daliri nito, marahang humahagod na para bang tinitiyak kung totoo ba talaga ang babaeng hawak niya, na hindi ito alaala, hindi guni-guni, hindi multo ng nakaraan.Dahan-dahang nagbalik ang ulirat ni Isla. Naramdaman niya ang init ng palad nito sa manipis na tela ng blouse niya. Para siyang napaso.Sinubukan niyang tumayo mula sa kandungan nito.Pero hawak pa rin siya.“Mr. Montenegro…” mahina niyang tawag.Parang mahinang iyak ng kuting, walang lakas, walang pananakot, puro pakiusap.Pumikit sandali si Lucas at marahang nag-click ang dila, parang pinipigilan ang sarili sa isang bagay na hindi niya kayang pangalanan.“Bakit ba ang dami mong health problems?” mababa niyang sabi.Claustrophobia.Mababa ang blood sugar.Allergy sa tsoko

Hindi mahulaan ang galaw ni Lucas, parang alon sa dagat na biglang tumataas, saka kusang humuhupa na parang walang nangyari.Sa pulso niya, may nakapulupot na pulang sinulid na may maliit na palawit. Sa bawat galaw ng kamay niya habang nagbabaliktad ng papeles, bahagya iyong kumikislap sa ilaw bago muling matabunan ng manggas ng suit.Kasabay ng seryosong ekspresyon niya, may kakaibang bigat sa presensya niya, isang uri ng kontrol na hindi kailangang ipilit. Kahit sinong kaharap niya, kusa na lang nagiging maingat.At sa ilalim ng mesa, si Isla ay pilit pinapakalma ang sarili.Ang ganda niya ay hindi iyong tipong agad sumisigaw sa paningin. Kailangan mo siyang titigan. At habang mas matagal mo siyang pinagmamasdan, mas lalo kang hinihila ng alindog niya, ang kurba ng pilikmata, ang bahagyang panginginig ng labi, ang tahimik na lungkot sa mga mata.Dalawang beses umubo si Lucas at uminom ng tubig, pilit nilulunok ang inis na sumisikip sa dibdib niya, hindi malinaw kung kanino nakat

Hindi man lang napansin ni Isla na isa sa mga napasahan niya ng résumé ay subsidiary pala ng Montenegro Group.Sa dami ng pinindot niyang “apply” noong sabog ang isip niya, hindi na niya inisa-isa ang mga pangalan ng kumpanya. Basta ang alam niya, kailangan niyang may back-up kung sakaling…Naputol ang iniisip niya.Samantala, sa itaas na palapag…Nakaupo si Lucas sa likod ng mesa, nakatukod ang siko at minamasahe ang sentido habang nakatingin sa screen na hawak ni Dustin.“Nakikita n’yo po?” maingat na tanong ni Dustin. “Kalahating oras pa lang po mula nang maging active si Isla sa job-seeking app.”Mas lalong tumalim ang tingin ni Lucas.Kalahating oras.Ibig sabihin, halos kasabay lang iyon ng paglabas niya sa opisina kanina.Gusto na niyang umalis.Gusto na niyang lumayo.Mariin niyang ipinikit ang mga mata sandali, saka nagsalita nang malamig at kontrolado.“Walang gano’n.”Napatingin si Dustin.“Kinuha ko siya para pamahalaan ng team niya ang isang game project.”S

“Bakit hindi ka umiinom? Anong kumpanya ka ba?”Mababa ang boses ng lalaki, may pilit na lambing na mas nakakatakot kaysa sigaw.Habang nagsasalita siya, dahan-dahang umusog ang kamay niya papunta sa likod ni Isla, sa bahagi ng likod na walang takip ng tela dahil sa hiwa ng dress.Bago pa man siya tuluyang mahawakan, nagtayuan na ang balahibo ni Isla.Parang may malamig na gumapang sa gulugod niya.Agad siyang umatras nang kalahating hakbang, sapat lang para makaiwas pero hindi halatang umiilag. Mas lalong inayos niya ang hawak sa baso ng champagne, parang iyon ang sandata niya sa gitna ng sitwasyong ito.“Taga-Marketing Department po ako ng Montenegro, ” maingat niyang sabi. “Heto po sana ang calling card ko, ”Hindi pa niya nabubuksan ang handbag, itinaas na ng lalaki ang kamay para pigilan siya.“Hindi na kailangan.” Ngumisi siya. “Mas gusto kong ikaw mismo ang magpakilala. Ang business card, papel lang ’yan, walang init.”Pagtingala ni Isla, nahuli niya ang direksyon ng ti