Trapped with My Baby’s Billionaire Daddy のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

Utos ba iyon ni Lucas?O sadyang nagkataon lang?Matagal na hawak ni Isla ang phone niya, nakatitig sa chat box na walang laman. Ilang beses niyang pinindot ang keyboard, nag-type ng pangalan niya, saka burahin ulit.[Mr. Montenegro, tungkol kay Claudia…]Hindi niya itinuloy.Ayaw niyang ipahiya ang sarili.Ayaw niyang magmukhang may pakialam.Anuman ang kinalaman kina Lucas at Claudia, trabaho lang ang pakikitungo niya sa kanila. Hangga’t nasa opisina siya, empleyado lang siya. Wala siyang karapatang magtanong, at wala rin siyang gustong sagot.Ayaw niyang magkamali.Ayaw rin niyang madawit pa.Buong hapon, halos walang ginawa si Claudia kundi mag-makeup at maglaro sa phone. Minsan tumatawa mag-isa, minsan naka-video call na pabulong kung magsalita.Ilang beses siyang binigyan ni Isla ng tasks, simpleng data consolidation, pag-check ng draft captions, pag-compile ng competitor posts.“Okay po, ” sagot ni Claudia.Pero ni isa, walang natapos.Napakunot ang noo ni Cheska,

May ilang tao sa opisina na dati’y biglang naging mas magiliw kay Claudia matapos siyang makitang nakatayo sa tabi ni Lucas noong dinner, masyadong mabilis ang mga ngiti, masyadong maagap ang pag-alok ng tulong. Pero matapos ang nangyari kanina, parang mga ibong nabigla sa putok, isa-isa silang umatras. Walang gustong madikit sa maling tao.Nakaupo si Isla sa harap ng computer niya, nakatitig sa form sa screen. Bukas ang report, pero ilang minuto na siyang hindi nags-scroll. Nakahawak lang ang kamay niya sa mouse, malamig ang mga daliri, habang ang isip niya ay parang dahong inaanod ng agos pabalik sa nakaraan.Kilala niya si Lucas.Isang tingin lang nito, isang bahagyang pag-igting ng panga, sapat na para maintindihan niya ang nasa loob ng dibdib nito. Kanina, habang tinatanong nito si Claudia, ramdam na ramdam niya ang galit, hindi maingay, hindi pasigaw, kundi iyong galit na parang kulog sa malayo: tahimik, pero alam mong kayang gumiba ng bubong.Noong dati, takot na takot si Is

Bumukas ang pinto ng elevator kasabay ng liwanag mula sa hallway, maliwanag, malamig, at halos masakit sa mga mata matapos ang ilang minutong pagkakakulong sa dilim.Hindi na lumingon si Isla.Parang ibong kakawala lang sa hawla, mabilis siyang lumabas, magulo ang paghinga, nanginginig pa ang mga tuhod. Ang mga yabag niya sa marmol na sahig ay sunod-sunod at walang ritmo, para bang may mabangis na alaala na humahabol sa likod niya, handang abutin siya kapag bumagal siya kahit isang segundo.Ni hindi niya tinapunan ng tingin si Lucas.Ni hindi niya inisip kung nakatingin ba ito sa kanya.Sa likod niya, nanatiling nakatayo si Lucas sa loob ng elevator, saka dahan-dahang lumabas. Maayos ang tindig niya, pero may bakas ng hindi maipaliwanag na bigat sa pagitan ng kanyang mga kilay. Nakikipag-usap siya sa rescue team at sa building manager na kararating lang, ang tono ay kalmado, kontrolado, parang walang nangyaring halos magpagiba sa dibdib niya ilang sandali lang ang nakalipas.Sa g

Ibinalik ni Melinda ang phone sa mesa, maingat na parang porselana ang hawak niya rito.“Hindi naman nagdulot ng problema si Claudia kay Lucas, ‘di ba?” tanong niya, kaswal ang tono pero may bahid ng pag-usisa.Sa tuwing napupunta ang usapan kay Claudia, may bahagyang kirot sa sentido ng Selena. Hindi dahil may galit siya sa dalaga, sa totoo lang, pasado naman si Claudia sa mga pamantayan ng isang mabuting manugang. Maayos ang pamilya, presentable, marunong makisama.Pero malinaw na malinaw ang sinabi ng anak niya.Ayaw niya.At pagdating kay Lucas, isang bagay lang ang hindi kailanman kayang gawin ng mama niya, ang pilitin siya sa taong hindi niya gusto. Sa puso niya, si Lucas ang laging nauuna. Pangalawa lang ang asawa, pangatlo ang buong angkan.Kinuha niya ang tasa ng tsaa at marahang ngumiti. Pormal, mahinahon, kontrolado.“Hindi ko tinanong tungkol sa trabaho nila, ” sagot niya, iwas na iwas sa direksyong gusto tahakin ni Melinda.Bahagyang tumagilid ang ulo ni Melinda. “

Naghiwalay sina Isla at Marcus sa harap ng mall.Kumaway pa si Nathalia mula sa bisig ng ina habang paandar ang makina ng Audi. Kumislap ang brake lights, saka dahan-dahang sumingit ang sasakyan sa daloy ng trapiko sa basang kalsada.Hindi nila alam, mga isang dosenang sasakyan ang layo, may isang itim na BMW na tahimik na sumusunod.Walang wang-wang, walang biglang liko. Sapat lang ang distansya para hindi mahalata, pero hindi sapat para mawala sa paningin.Sa loob ng BMW, mahigpit ang hawak ni Lucas sa manibela. Hindi siya nagmamadali. Hindi rin siya nag-aatubiling sumunod.Hindi niya alam kung bakit ginagawa niya ito.Alam lang niya, kailangan niyang makita.***Pagkalipas ng halos kalahating oras, lumiko ang Audi papasok sa parking ng isa pang mall, mas tahimik, mas upscale.Huminto ito malapit sa entrance.Ilang sandali pa, may babaeng lumabas mula sa glass doors. Nakasuot ng fitted na designer dress, may mataas na takong, at may bitbit na dalawa o tatlong shopping bag