Lahat ng Kabanata ng หย่าขังรัก: Kabanata 11 - Kabanata 20

“ไม่กินก็ท้องนะสิ”“ท้องก็ดีจะได้อยู่บ้านเลี้ยงลูก” เขาไม่ชอบให้เธอออกไปไหนมาไหนอยู่แล้ว“แล้วให้คุณไปคั่วผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าต่อตาฉันน่ะเหรอ ไม่เห็นแก่ตัวไปหน่อยเหรอคะ”“แล้วยังไง เธอรักฉันไม่ใช่เหรอ” เขาพยายามอดกลั้นอารมณ์อย่างที่สุดแล้ว แต่ทว่าเธอกลับมาพูดจากวนโมโหเขาเสียก่อน“รู้ว่าฉันรักแล้วจะทำอะไรกับตัวฉันก็ได้งั้นเหรอ หากฉันหมดรักคุณเมื่อไหร่อย่าหาว่าไม่เตือนก็แล้วกัน”ชายหนุ่มยิ้มอย่างชั่วร้าย แววตาดุจหมาล่าเนื้อต้องการจะกลืนกินเหยื่อตรงหน้าอย่างที่สุด ต่อให้เธอพูดอะไรตอนนี้เขาก็หูอื้อตาลายไปหมดแล้ว เพราะอารมณ์หื่นกามมันอยู่เหนือความรู้สึกทั้งหมดทั้งมวล“ฉันอยากนอนกับเธอคนเดียว จำเอาไว้” นี่คือสิ่งที่เขาอยากบอกคำพูดของเขาเรียกสายตาสงสัยกับคนตัวเล็กที่ไร้ทางสู้ ‘เขารักเธอหรือเปล่า ถึงได้พูดอย่างนั้น’แววตาที่ไหววูบมองเขาอย่างต้องการหาคำตอบแต่ทว่าใบหน้าหล่อกลับโน้มมาจูบที่กลางร่องอกอิ่มของเธอแทน“เธอสวยตอนแก้ผ้าที่สุด จำไว้ว่าทั้งตัวของเธอเป็นของฉัน” เขาแสดงกิริยาอย่างหยาบคายราวกับผู้ชายบ้ากามอย่างที่สุด มือหนาที่สุขภาพดีของเขา เพราะเธอดูแลให้เป็นอย่างดี ทั้งคอยดูครีมทาผิวให้จ

วันนี้เขาเป็นคนป้อนข้าวลูกชาย และพาลูกนอนเล่านิทานให้ลูกฟังนับว่าเป็นวันเดียวในชีวิตตั้งแต่ลูกเกิดมาที่ทำหน้าที่พ่อ แต่เขาก็ทำมันได้ดีแต่หากว่าเมียอยู่เขาไม่ยอมทำแบบนี้เด็ดขาด เดี๋ยวเธอจะหาว่าเขารักและเอ็นดูเจ้าลูกชายจนต้องกลืนน้ำลายตัวเอง“พ่อฮับวันพ่อไปเที่ยวกันไหมฮับ” เด็กชายธันวาอ้อนผู้เป็นพ่อ หลังจากที่พ่อเริ่มใจดีกับตนเอง“ได้คืบจะเอาศอกนะตัวแสบ ไว้พ่อดูงานอีกทีก็แล้วกัน” เขายังไม่รับปากเพราะจะได้เซอร์ไพร์ไอ้ตัวเล็กทีเดียว“พี่ธันจะรอพ่อฮับ” เด็กน้อยอยากไปเที่ยวกับพ่อของตัวเองที่สุด เรียกได้ว่าตั้งแต่จำได้ก็ไม่เคยเที่ยวกับพ่อเลยสักครั้งเดียว ทุกวันก็อยู่บ้านกับแม่ ไปเที่ยวห้างสรรพสินค้าแค่นั้น ที่อื่นก็ไม่เคยได้ไปเลย“ถ้าเป็นเด็กดีก็จะพาไป”“แน่นอนฮับ พี่ธันเป็นเด็กดีไม่ดื้อแน่นอนฮาบ” ธันวายิ้มดีใจและหวังว่าพ่อจะพาไปเที่ยว อีกแค่สองวันจะถึงวันพ่อตามที่แม่เคยบอกไว้ เขาจะรอพ่อธันวาเป็นเด็กฉลาดช่างจดช่างจำ และจำคำสัญญาของทุกคนได้เสมอ และเมื่อไม่ได้อย่างที่สัญญาไว้เขาจะรู้สึกผิดหวังและเศร้าสร้อยเป็นอย่างมาก นั่นทำให้คนเป็นแม่จะไม่สัญญาอะไรที่เกี่ยวกับผู้เป็นบิดาของเขาเลยดาหลาหลับ

เช้าวันต่อมาดาหลาตื่นขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้ม ทั้งที่เธอไม่รู้ว่าจะยิ้มได้แบบนี้อีกสักกี่วัน ไม่รู้ที่เขาทำดีกับเธอนี่ เพราะแม่สั่งหรือเพราะใจเขาอยากทำกันแน่ แต่มันเหมือนนำทิพย์ที่ชโลมหัวใจที่แสนจะเหี่ยวแห้งของเธอเธอจัดชุดไว้ให้เขา แล้วก็ไปปลุกลูกชายให้เตรียมตัวไปบ้านคุณปู่ แต่เมื่อออกมากจากห้องนอนของลูกชาย สามีก็ออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ครั้นเธอจะถามก็มีเสียงสั่งของเขาเปล่งออกมาก่อน“รีบไปกัน” เขาเดินนำหน้าไป ด้วยใบหน้าถมึงทึง ไม่เหมือนสามีคนเมื่อคืนของเธอเลยสักนิดเดียว“มีอะไรหรือเปล่าคะ” เธออยากจะรู้ว่าเขาเป็นอะไร ทำไมอยู่ ๆ ก็เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือจนเธอก็เอาใจเขาไม่ถูกแล้วเช่นเดียวกัน“ไม่ต้องถามหรอกน่า” เขาตัดรำคาญด้วยการที่ชักสีหน้าให้เรียบตึง แต่หญิงสาวกลับใจแป้ววันนี้เป็นวันพ่อแท้ ๆ แต่ทว่าเขากลับอารมณ์ไม่ค่อยดี เธอจึงเลือกจะเงียบเสีย เพราะไม่อยากขัดใจและทำให้บรรยากาศวันพ่อที่ธันวาหวังว่าจะสนุกกร่อยไปเสียก่อนเมื่อถึงบ้านของพ่อกับแม่ เธอก็ฉีกยิ้มกลบเกลื่อนความเศร้าหมองในใจ ทำให้คุณหญิงสาวิตรีสบายใจดีกว่าให้ท่านต้องเป็นห่วงเธอกับลูกชายอีก“มากันแล้ว รีบมาทานข้าวเถอะ เด

เช้าวันถัดมาเธอก็ทำตัวเหมือนปกติ ที่เป็นภรรยาของเขา หน้าที่ดูแลสามีเธอไม่เคยบิดพลิ้ว แม้ในใจจะแทบไม่เหลือเยื้อใยอื่นใดแล้วก็ตามเขาทำเธอเจ็บปวดจนเธอเริ่มด้านชาเข้าไปทุกวัน ตลอดสี่ปีตั้งแต่เขาเริ่มรังแกเธอ จวบจนลูกชายอายุได้สามขวบปีนี้ เธอก็ไม่หลงเหลือความรักใดอีกแล้ว ในเมื่อหัวใจเขาไม่ได้อยู่ที่เธอ เธอก็เลือกจะไปดีกว่า“วันนี้กลับมาทานข้าวหรือเปล่าคะ” เธอถามไปอย่างนั้น แต่เพื่อรู้ความเคลื่อนไหวของเขาเท่านั้นเอง“ไม่” ชายหนุ่มมองเมียสาวที่เริ่มเปลี่ยนไป น้ำเสียงแข็งกระด้าง หรือเพราะห่างเรื่องบนเตียงแค่วันเดียวจะทำกระด้างใส่ ไว้ฉันเคลียร์งานให้หมดก่อนเถอะ จะทำกับเธอสามวันสามคืน“ค่ะ ฉันกับลูกจะได้ไม่รอ” เธอบอกแล้วก็หันหน้าหนีเขาเดินลงไปด้านล่าง ต่อไปนี้เธอจะเลือกโฟกัสที่ลูกเพียงอย่างเดียว และคิดแผนที่จะหนีจากเขาไปด้วยยังไงเธอกับลูกก็ไม่เป็นที่ต้องการของเขาอยู่แล้ว แล้วเมื่อคืนก็มีภาพเดิม ๆ ที่ส่งมาหาเธออีก ภาพกกกอด ภาพชอปปิงภาพต่าง ๆ ที่ส่งมาเป็นภาพที่เธอล้วนเห็นด้วยตาตัวเองด้วย ก็มีแต่ภาพที่คาว ๆ ที่เขาทำในที่ลับ กระทั่งมีภาพหลุดที่เขากำลังนอนอย่างหมดแรง บนเตียงนอนโดยมีมือของผู้หญิง ท

ดาหลาตื่นขึ้นมาชมพระอาทิตย์ตอนตีห้าครึ่ง แล้วก็ต้องตกใจเมื่อโทรศัพท์ของเธอนั้นมีสายเรียกเข้าเป็นร้อยสาย จนแบตที่ชาร์ตไว้จนเต็มหมดไปเกือบครึ่ง แต่เธอก็เลือกที่จะทิ้งมันไว้อย่างนั้น แล้วหยิบมือถืออีกเครื่องขึ้นมา ปลุกลูกชายที่อยู่ในเสื้อกันหนาวหนา มาดูพระอาทิตย์ขึ้นกันในยามเช้า “พี่ธันครับ หนูตื่นมาดูสิลูกว่าสวยไหม” เด็กชายธันวาขยี้ตาตื่นขึ้นมาแล้วภาพตรงหน้าราวกับความฝัน “แม่ฮะนี่สวรรค์ใช่ไหมฮะ” เด็กน้อยผู้ไม่เคยเห็นทะเลหมอก เมื่อตื่นขึ้นมาเจอทะเลหมอกละลานตาเหมือนสวรรค์ก็ไม่ปานเช่นนี้ก็อดตื่นเต้นไม่ได้ “ใช่แล้วลูก สวรรค์ของเราสองคน” เธอกอดลูกชายไว้แนบอก รู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมาก เธอเก็บความสุขตรงหน้า ทิ้งความทุกข์ไว้เบื้องหลัง และก็ใช้ชีวิตกับลูกชายให้มีความสุขที่สุด เขาเลือกแล้วที่จะมีความสุขโดยไม่มีเธอกับลูก เธอก็เลือกแล้วเช่นกันที่จะตัดเขาออกจากชีวิตไปเสียที “ปีนี้พี่ธันสามขวบแล้ว แม่ขอให้ลูกของแม่มีความสุขมาก ๆ นะครับ อะไรที่เป็นความทุกข์ขอให้พี่ธันทิ้งไว้ข้างหลัง” เธออวยพรลูกชาย ปีนี้ต้องเป็นปีที่ดีของลูกชายเธอ