หย่าขังรัก의 모든 챕터: 챕터 41 - 챕터 50

ดาหลาโดนนพดนัยบังคับกึ่งลากทั้งเอามือปิดปากให้ออกมาจากงานตอนที่เริ่มพรีเซนต์ ดาหลากลัวมากเพราะเขามีมีดที่จี้มาที่ท้องของเธอ ทำให้เธอต้องเดินตามเขาออกไป ตลอดทางเดินเธอพยายามจะส่งเสียง แต่ก็โดนเขาเอามือปิดปาก แล้วก็ลากขึ้นมาบนห้องที่เขาเปิดเอาไว้แล้วก็โดนเหวี่ยงร่างเล็กไปบนเตียง อ๊ะ...เจ็บ...! เสียงร้องของหญิงสาวดังขึ้นอีกครั้ง เมื่อร่างลอยหวือขึ้นบนเตียงตามแรงเหวี่ยงของเขา “มาสนุกกันดีกว่าครับคุณดาหลา” นพดนัยแกะกระดุมอย่างลวก ๆ สายตากราดมองไปที่บนเตียง กับร่างที่สั่นเทากลัวเขาราวกับเป็นตัวประหลาด “ปล่อยฉันไปเถอะ...คุณอย่าทำอะไรบ้า ๆ นะ” “ก็ทำในสิ่งที่สามีคุณเคยทำอย่างไรล่ะ ในเมื่อจะหย่ากับเขาไม่ใช่เหรอ ให้บทรักของเราช่วยให้เขาตัดใจง่าย ๆ หน่อยไม่ดีหรือ” เสียงแหบพร่าอย่างรู้สึกต้องการในร่างกายของดาหลาทำให้เขาตื่นเต้นไปทั้งร่าง มือไม้ที่แกะกระดุมสั่นเทา จนเขาต้องสะบัดเสื้อออกทั้งอย่างนั้น ดาหลามองซ้ายขวาเพื่อหาทางออก เธอหันไปเห็นแก้วที่หัวเตียง แล้วมือเล็กก็เอื้อมมือคว้ามันปากเข้าที่หัวของนพดนัยอย่างแม่นย่ำ เพล้ง!

นพดนัยโดนข้อหนักหลายข้อหา จึงทำให้ทนายอีกฝั่งยื่นคัดค้านการประกันตัว ทั้งถูกดำเนินคดี เพราะมีทั้งภาพหลักฐานจากห้องวงจรปิด และภาพที่กล้องตั้งถ่ายในห้องเพื่อบันทึกภาพ เป็นหลักฐานมัดตัวเขาให้ดิ้นไม่หลุดเมื่อไปตรวจสอบบ้านที่พักอาศัย พบคลิปวิดีโอ แล้วก็หลักฐานอื่น ๆ ทั้งห้องที่ถ่ายทำ รวมทั้งมีความผิดเผยแพร่คลิปอันเป็นอนาจาร ข่มขืนกระทำชำเราเด็กอายุต่ำกว่าสิบแปด และคลิปหลักฐานการร่วมกันข่มขืน และเปิดเว็บไซต์ผิดกฎหมายหลักฐานทุกอย่างต่างบ่งชี้ว่าเขาเป็นผู้กระทำผิด และดิ้นไม่หลุด รวมถึงเจ้าทุกข์ที่ทยอยกันมาร้องด้วยคดีเดียวกันของขวัญนั่งทำงานไม่ติดเก้าอี้ กลัวว่าตัวเองจะโดนจับและติดร่างแหไปด้วย ทั้งวันนี้เป็นวันที่สองแล้ว ที่รามิลไม่มาทำงาน และเงียบหายไปเลยทำให้เธอทำตัวไม่ถูกเมื่อมีแถลงข่าวจับกุมนพดนัยพร้อมหลักฐานมากมาย ทำให้เธอกลัวความผิดแล้วก็รีบเก็บของเตรียมจะหนีไปก่อน แต่ทว่า...“ทำอะไรครับของขวัญ” เสียงเยือกเย็นของรามิลดังขึ้น ทำให้เธอมือไม้อ่อนแล้วก็ทำของตกไปที่พื้น“รามิล” เธอเงยหน้าขึ้นมอง แต่เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้มาคนเดียวจึงตกใจมากขึ้นเป็นสองเท่า“ตำ...ตำรวจ...มะ...มาทำไมคะ” เธอถาม

ฮึก!...อ้วก...อ้วก!! เวลาตีห้า วันนัดหย่าแต่ทว่าเสียงโอกอากในห้องน้ำ ปลุกให้คนเป็นสามีอย่างเขาได้ตื่นขึ้น เขาขยี้ตาเดินงัวเงียเข้าไปลูบหลังของเมียรัก “เป็นอะไรไหม” “ไม่เป็นอะไรค่ะ” เธอไม่คิดว่าจะแพ้ท้องเอาวันนัดหย่าเสียได้ อุตส่าห์ไม่มีอาการมานานแล้ว เพราะตอนนั้นที่เขารักเธอทั้งวันทั้งคืน ก่อนเธอจะตัดสินใจคิดหย่ากับเขาแน่ ๆ เมื่อคำนวณวันเวลาก็น่าจะใกล้เคียงกัน “คุณไม่สบายไปโรงพยาบาลดีกว่า เราอย่าหย่ากันเลยวันนี้ฤกษ์ไม่ดี” เขาถือเอาเรื่องที่เธอไม่สบายมาอ้าง เพื่อรั้งไว้ และคิดว่ามันต้องได้ผล “ฉันไม่เป็นอะไรสักหน่อย แค่ไปเซ็นชื่อแป๊บเดียวก็กลับ” “ไม่ได้ วันนี้ผมจะพาคุณไปหาหมอ” เขายืนกรานทำเอาคนเป็นภรรยาอมยิ้ม ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าเขาคิดอะไร แค่นี้เธอไม่เป็นอะไรสักหน่อย ขนาดท้องของธันวาเธอยังผ่านมาได้ แค่ท้องสองจะเป็นอะไรได้ยังไง “คุณอย่าดื้อสิ” “คุณสิดื้อ” เขาหงุดหงิดเธอนัก ที่ไม่ห่วงตัวเองห่วงแต่จะไปหย่า “นี่คือโอกาสเดียวของฉันเลยนะ ทำไมฉันถึงจะดื้อไม่ได้ เพราะหลังจากนี้เราจะเป็นแค่พ่อกับแม

วันนี้ก็ถึงวันที่มีนัดไปแคมป์ปิ้งบนเขาไม่ห่างจากกรุงเทพมากนัก เพราะจะได้ไม่เหนื่อย ธันวาตื่นเต้นเป็นอย่างมาก ร้องฮัมเพลงไปเรื่อย จนคนเป็นพ่ออดอมยิ้มให้กับลูกชายไม่ได้ “พ่อฮะใกล้ถึงหรือยังฮะ” “ใกล้แล้วครับลูก” เขาเลือกรีสอร์ทที่มีที่ให้กางเต็นท์และมีห้องน้ำส่วนตัว ไม่ต้องเดินไกล เพราะเมียของเขากำลังท้องอยู่ด้วย จะได้ไม่ลำบาก “เย่...พี่ธันจะได้นอนดูดาวอีกแล้ว ดีจังเลยฮะ” “พ่อก็ว่าดี” เขาขับรถมือเดียว ส่วนอีกมือจับมือภรรยาสุดสวยมากุมไว้ เขาอยากจับมือเธอไว้ แน่น ๆ ไม่อยากปล่อยจากกันอีก จุ๊บ! “คุณก็...เดี๋ยวกุมเดี๋ยวหอมมือฉันเป็นเหงื่อหมดแล้ว” “ก็อยากจับมือเมียนี่นา” “บทจะหวานก็เบาหวานขึ้นตาแล้วนะคะ” เธอค่อนขอดเขา เมื่อก่อนจะสวีทกันทีก็ตอนที่อยู่บนเตียง “เดี๋ยวเมียไม่รัก แล้วขอหย่าอีก” “ก็ลองกลับไปเหมือนเก่าสิคะ ฉันจะพาธันวากับลูกในท้องหนีไปเลยคอยดู” เธอขู่เขาแบบไม่จริงจังนัก และรู้ว่าเขาไม่กล้า “กลัวแล้วจ๊ะแม่จ๋า” ตอนนี้เราทั้งสามคนกลับไปอยู่ที่บ้านเหมือนเดิม แล้วทุกวันห

เมื่อพี่ธันวาอายุได้ห้าขวบ ก็ถึงเวลาไปโรงเรียนและตอนนี้น้องกันยาก็อายุหนึ่งปีแล้ว แน่นอนว่าการไปโรงเรียนครั้งแรก ของเด็กอนุบาลนั้นนำพามาด้วยเสียงที่ร้องไห้กระจองอแง ทั้งพ่อแม่ก็มาแอบเฝ้าลูกอยู่หน้าโรงเรียน แต่แอบไม่ให้ลูกเห็น แต่สำหรับธันวานั้นเป็นเด็กเข้มแข็ง และไม่ยอมให้น้ำตาลูกผู้ชายได้ไหลออกมาได้ง่าย ๆ เด็ดขาด วันนี้ทั้งพ่อและแม่รวมถึงน้องกันยาก็มาให้กำลังใจพี่ธันวาถึงโรงเรียน “พร้อมหรือยังครับคนเก่งของพ่อ” รามิลลูบหัวลูกชายเบา ๆ แล้วก็อมยิ้มให้ ลูกต้องพบสังคมใหม่ ๆ ที่ลูกต้องเผชิญด้วยตัวเอง แม้เขาจะอยากให้ลูกเข้าโรงเรียนนานแล้ว แต่ก็ได้รับการคัดค้านจากเมียรัก ที่อยากอยู่ใกล้ลูกชายไม่อยากให้ห่างอก ขนาดมีลูกสาวให้ต้องดูแลไม่เหงาแล้วก็ยังไม่ยอมห่างจากลูกชายหัวแก้วหัวแหวน ดาหลารักธันวามาก เพราะธันวาเป็นกำลังใจให้เธอมีวันนี้ได้ ตอนที่เขายังร้ายกาจกับเธอ ก็ได้ลูกชายที่ทำให้มีรอยยิ้ม “พร้อมแล้วฮะ” เด็กน้อยบอกกับบิดา แม้ในใจจะรู้สึกสั่นไหวชอบกล ที่ต้องอยู่ห่างจากมารดาและน้องสาวสุดที่รัก “แม่ฮะ...ตอนเย็นเจอกัน