หย่าขังรัก의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

“ผมกับของขวัญไม่มีอะไรจริง ๆ นะครับ” “เป็นฉัน ฉันก็ไม่เชื่อแก แล้วแม่เลขาแกเป็นอะไร จะต้องส่งรูปไปยั่วเมียแก อยากได้แกเป็นผัวมาก หรือหาผัวไม่ได้ฉันจะได้สงเคราะห์ให้” สาวิตรีก็ไม่ชอบผู้หญิงที่รู้ว่าเขามีเจ้าของอยู่แล้ว กลับมายื้อแย่งไปอีก นี่ดาหลาใจเย็นมากพอหรอกนะ หากเป็นตัวเองระเบิดลงบริษัทไปแล้ว “ก็แค่ทำงานร่วมกันครับ” “แกจะเอาเลขามาประชดประชันเมียว่างั้น ไหนบอกไม่อยากแต่งงานกับเขา ตอนฉันบังคับแต่งจะเป็นจะตาย ยื่นคำขาดข้อนั้นข้อนี้ ตอนนี้เขาขอหย่าแกจะลีลาทำไม ในเมื่อไม่รักไม่ชอบก็ปล่อยเขาไปเจอคนดี ๆ เดี๋ยวฉันจะหาพ่อใหม่ให้หลานฉันเอง แกไม่ต้องมาเกี่ยวข้องกับตาธันวาอีก” กับลูกชายต้องไม้นี้ไม่งั้นมันไม่สำนึก โดนทิ้งเสียให้เข็ดจะได้ลดทิฐิลงบ้าง “แม่ครับ ผมลูกแม่นะครับ” สุดท้ายเมื่อร้องขอความเป็นธรรมจากมารดาไม่ได้ ต้องใช้ลูกอ้อนเหมือนเคย “ฉันผิดเองที่ฉันตามใจแกมากเกินไป จนแกไปทำชั่วกับดาหลา ฉันไม่น่าหลงผิดให้แกแต่งงานเลย แต่เล็กจนโตฉันสอนแกไม่ดีไม่สอนให้รู้จักให้เกียรติผู้หญิงบ้าง โดยเฉพาะเมียแต่ง” สาวิตรีด่าลูกชายปากสั่นด้วยความโกรธ จนทศ

แต่เมื่อประตูห้องของถูกแง้มออกมา เด็กชายธันวาก็ลุกขึ้นดูทันทีว่าใครเป็นคนเปิด ชายหนุ่มมองไปยังร่างอีกร่างที่ยังนอนอยู่ คงจะเพลียเมื่อวาน แต่ทว่าลูกชายตื่นแล้วเขาจึงเข้ามาหาลูกแทน “พี่ธันลงไปข้างล่างกับพ่อไหมครับ” ธันวาส่ายหน้ากอดอกไม่สนใจคนเป็นพ่อ เขาโกรธพ่อยังไม่หาย เพราะว่าพ่อนั้นไม่สนใจเขาและแม่ “ทำไมละครับ” “พี่ธันรอแม่ พี่ธันจะอยู่กับแม่” เสียงคนเป็นลูกทำเอาคนเป็นพ่ออย่างเขารู้สึกหมดหวังทันที แค่เขาละเลยมัวสนใจเรื่องอื่น จากลูกที่ต้องการให้เขารัก กลายเป็นเกลียดเขาไปแล้วเหรอ “พี่ธันไม่รักพ่อเหรอครับ” “แม่ไม่รักพ่อแล้ว พี่ธันก็ไม่รักด้วย” เด็กน้อยยืนข้างมารดาเสมอ และตั้งแต่เล็กก็มีเพียงมารดาเท่านั้นที่อยู่กับเขา “แต่พ่อรักพี่ธันนะครับ” “ไม่เชื่อ” “จริงนะครับ” “พ่อไม่ต้องการให้พี่ธันเกิดมา พ่อไม่ได้รักพี่ธัน” เด็กน้อยจำฝั่งใจตั้งแต่วันนั้น และนั่นทำให้เขาคิดว่าพ่อพูดเรื่องจริง “พ่อไม่ได้ตั้งใจพูดอย่างนั้นสักหน่อย จริง ๆ แล้วพ่อรักพี่ธันนะครับ” คนเป็นพ่อพย

“แม่ครับ” รามิลปรามแม่ เพราะเริ่มเสียมารยาทแล้ว แต่ทว่าของขวัญก็ก้าวเข้ามาในบ้านเขามันล้ำเขตเกินไป “ขอโทษคะคุณหญิง” ของขวัญหน้าเจื่อนลงทันที ที่ไม่ได้รับการต้อนรับจากคุณหญิงสาวิตรี ทั้งที่ตัวเองหมายใจอยากมาเป็นสะใภ้คนใหม่ของบ้านหลังนี้ อย่างไรเธอก็จะไม่ยอมแพ้แม่ดาหลาเด็กกำพร้าอะไรนี่เด็ดขาด “ว่ายังไงตามิล สรุปมีงานอีกเหรอ ได้ข่าวว่าบริษัทหยุดแล้ว” “เปล่าครับไม่มี ว่างอยู่บ้านกับพ่อแม่และลูกเมียตลอดครับ แล้วก็ไม่มีแพลนไปไหนด้วย” เมื่อคนเป็นแม่ยืนอยู่ตรงนี้เขาจะเอาใจคนอื่นได้ยังไง ทั้งยังมีเมียที่ปากดี้ดีอีกคนยืนหน้าง้ำหน้างออยู่ตรงนั้นอีก “เอ่อ...คือ...” ของขวัญเมื่อโดนปฏิเสธอย่างนี้แล้วเธอก็ไม่รู้จะอยู่ไปทำไม ในเมื่อคุณหญิงสาวิตรีไม่ต้อนรับ เธอก็ควรจะนัดกับเขาที่อื่น “คุณกลับไปก่อนเถอะครับ วันหยุดผมทุ่มเวลาให้กับครอบครัว ขอบคุณที่นึกถึงนะครับ” รามิลกล่าวด้วยความสุภาพ เรื่องของขวัญส่งรูปมากวนเมียเขา ค่อยไปจัดการกันทีหลัง ภารกิจง้อลูกและเมียสำคัญที่สุด “ไว้เจอกันนะคะ” เมื่อของขวัญจากไป คนที่โดนเล่นงานต่อก็คงหนีไม่พ้นด

สร้อยเพชรรูปหัวใจถูกสวมให้ แล้วก็จัดอย่างดีโดยคนที่ไม่คิดว่าจะทำอะไรแบบนี้กับเธอ “ใส่ให้ฉันทำไม” แม้ในใจจะรู้สึกหวั่นไหว แต่ทว่าความอ่อนโยนเมื่อครู่มันคืออะไร เขาหลอกเธออีกแล้วใช่ไหม เขาหลอกให้เธอตายใจแล้วก็ขยี้หัวใจเธอซ้ำ ๆ เหมือนเดิมอีกแล้วใช่ไหม “ผมใส่ให้เมียคนเดียวเท่านั้น” เขาตั้งใจเน้นคำว่าเมีย เพื่อให้เธอรู้ว่าอย่างไรเธอก็สำคัญกว่าผู้หญิงทั้งหมดที่เข้ามาเกี่ยวพันกับเขา แต่ก่อนคิดว่าแค่ข่าวซุบซิบคงไม่เป็นอะไร แต่เขาลืมนึกถึงคนที่อยู่บ้านเสพข่าวอย่างเธอ และเขาก็ไม่เคยอธิบายอะไรเลย “อีกหน่อยก็ไม่ใช่แล้ว” เธอบ่นอุบอิบแต่ทว่าจับสร้อยเพชรเส้นสวยนี้อย่างเบามือ ราวกับต้องการถนอมมันให้อยู่กับเธอไปนาน ๆ แต่แค่นี้จะทำให้เธอให้หายโกรธย่อมเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว เพราะเธอไม่ใจอ่อนให้เขาง่าย ๆ อีก “แต่ตอนนี้ใช่ ก็จงรับของขวัญจากสามีคุณซะ” เขาพูดจบแล้วก็ก้มมาหอมแก้มอีกครั้ง ทำเอาเธอต้องผลักออกแล้วหนีหน้าไป เขาเห็นเธอเป็นตัวอะไร สัตว์เลี้ยงผู้ซื่อสัตย์ตัวหนึ่งงั้นเหรอ ‘ทุเรศสิ้นดี’ ชายหนุ่มเห็นเมียหนีหน้าก็ถอนหายใจ หรื

คนเป็นสามีฟังแล้วก็หงุดหงิด คำก็หย่า สองคำก็หย่า เขาบอกเมื่อไหร่จะเซ็นใบหย่า เมื่อคนเป็นแม่สะกิดเจ้าลูกชายจึงเอ่ยขึ้น “ไม่ต้องหางานทำให้ยุ่งยากหรอก หากจะทำงานก็ไปเป็นผู้ช่วยผมที่ออฟฟิศ” เขาก็อยากให้เธอไปเห็นตอนเขาทำงานเหมือนกัน จะได้ไม่หึงเขาอีก “คงไม่สะดวก เดี๋ยวคนของคุณเข้าใจผิด” เธอตอบเขากลับ เรื่องอะไรจะให้เธอไปทนเห็นเขาสวีทกับเลขาให้เจ็บกระดองใจ จะไปทำอะไรที่ไหนกันก็เชิญ เธอจะไม่ยุ่ง “ผมว่าเราคุยกันเข้าใจแล้วนะ” “ฉันได้ไม่เถี่ยงสักหน่อย เพราะว่าคุณทำอะไรก็รู้อยู่เต็มอก เพราะที่ผ่านมาฉันรับรู้เรื่องของคุณผ่านเลขา มากกว่าจะรู้จากปากสามีเสียอีก” เธอทนเจ็บช้ำกับการให้คนอื่นมาบอกว่าเขาไปโน้นมานี่ แล้วก็ส่งแต่รูปนัวเนียผู้หญิงไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว “ใจเย็นก่อนลูก หนูจะทำอะไรก็ทำเถอะแม่ไม่ว่า แต่ถ้าอยากทำงานให้ไปช่วยพี่เขาหน่อยดีไหมลูก” สาวิตรีออกโรงอีกแรง เผื่อจะเปลี่ยนใจเธอได้บ้าง “อย่าดีกว่าค่ะ เพราะว่าอีกสามเดือนเราก็จะหย่ากัน” “ตายจริงทำไมเร็วอย่างนั้น” “เขาเป็นคนกำหนดเวลาเองค่ะ” เธอโยนเ