หย่าขังรัก의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 40

นพดนัยไปทานข้าวกับลูกค้า แต่เมื่อมาถึงก็พบว่าหญิงสาวที่เพิ่งแยกจากกันเมื่อครู่มากับเด็กผู้ชาย น่าจะเป็นลูกของเธอ ส่วนผู้ชายคนนั้นที่ใบหน้าละม้ายคล้ายกับลูกของเธอน่าจะเป็นสามีที่กำลังจะหย่ากันสินะ เขามองตามร่างบางและก็คิดอะไรบางอย่าง จึงยกเลิกนัดเพราะติดธุระด่วน แล้วหันมาเดินตามดาหลาไปดีกว่า เขารอให้ทั้งสามคนนั่งได้เพียงครู่ ก็เดินเข้าไปทักทาย “อ่าว บังเอิญจังเลยนะครับ คุณดาหลาเพิ่งแยกจากกันเมื่อกี้” “อ่าวคุณนพดนัย มีนัดทานข้าวกับลูกค้าเหรอคะ หรือมาคนเดียว” เมื่อกี้ก่อนแยกจากเขาบอกว่ามีนัดกับลูกค้าต่อ รามิลมองผู้ชายที่มาเกาะแกะเมีย แล้วก็อดที่จะมึนตึงไม่ได้ นพดนัยถ้าเดาไม่ผิด เป็นพวกสปอร์นเซอร์ให้กับพวกรายการทีวี เขามีบริษัทผลิตสื่อโฆษณาอยู่ แล้วก็ขึ้นชื่อเรื่องเพลย์บอยเป็นที่สุด “น่าเสียดายจังเลยครับ ผมเพิ่งโดนยกเลิกนัด สงสัยต้องทานคนเดียวแล้ว” รามิลมองท่าทางแล้ว คงจะอยากมานั่งทานกับเมียเขานั่นเอง แต่มีหรือที่เขาจะให้เมียเป็นคนชวน เขาย่อมต้องชวนเองอยู่แล้ว “เชิญคุณนพดนัยทานด้วยกันกับครอบครัวผมไหมครับ นี่ภร

ตลอดวันหยุดปีใหม่ นอกจากง้อเมียไม่สำเร็จแล้ว เขายังแทบไม่ได้คุยกับเธอเลย มันเป็นอะไรที่เจ็บปวดใจมาก เวลาคนที่อยากคุย อยากกอด อยากหอมเมินเฉยมันก็เจ็บอย่างนี้สินะ “พรุ่งทำงานแล้วไม่ใช่เหรอตามิล” สาวิตรีเห็นลูกชายหน้ามุ่ยอยู่คนเดียวในห้องทำงาน จึงเดินมาถาม “แม่ครับ ผมอยากให้ดาหลาไปทำงานกับผม งานที่เธอทำเจอกับพวกเสือผู้หญิงผมเป็นห่วง” คนที่เป็นห่วงเมียไม่อยากให้เมียไปทำงานนั้นพูดออกมาอย่างไร้หนทางออก “บอกน้องหรือยังล่ะลูก” “ทะเลาะกันบ้านจะแตก” เขาพูดอย่างรู้สึกเศร้า เพราะตัวเองไปทำไว้ก่อนแท้ ๆ คราวนี้เธอเลยประชดประชันเขาบ้าง “แล้วจะเอาอย่างไรเรื่องหย่า ในเมื่อดาหลาดื้อดึงจะหย่าขนาดนี้” สาวิตรีไม่อยากให้ลูกทั้งสองแยกทางกัน แม้ว่าตัวเองจะผิดพลาด รับดาหลาเข้ามา แต่ก็รักเหมือนลูกในไส้คนหนึ่ง “แม่ช่วยพูดให้หน่อยได้ไหมครับ ผมจะปรับปรุงตัว จริง ๆ นะครับแม่ เรื่องของขวัญกับผมไม่มีอะไรเกินเลย” เขายืนยันกับมารดา หวังให้มารดาช่วยเหลือ ตอนนี้จนปัญญาแล้วจริง ๆ ตอนนี้นอนก็ไม่ให้นอนด้วยเลยด้วยซ้ำ คิดถึงกลิ่นตัวหอม ๆ จะแย่ “แม่จะพูดให้

หญิงสาวนั่งทำงานของตัวเองที่รับเขียนคอลัม เมื่อเสร็จแล้วก็หันมองเขา แล้วเวลาก็เลยเที่ยงมานานมาก แต่ทำไมเขายังไม่ขยับตัว “คุณเที่ยงกว่าแล้วนะ ไม่หิวหรือไง” ชายหนุ่มหมุนแขนดูนาฬิกาที่ข้อมือที่ธันวาเป็นคนเลือกเองกับมือ ก็เห็นว่าเลยเวลามามากแล้ว เขาทำงานอย่างสบายใจโดยที่เธออยู่ใกล้ ๆ เลยทำให้ตัวเองลืมเวลาไปเลย “หิวไหม ไปกินข้าวกัน” เขาพับเอกสารแล้วก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ มารับภรรยาที่นั่งกับพื้นทำงาน จนตัวเองต้องจัดการหาเก้าอี้ให้มานั่งด้านข้างเขาเสียแล้ว “หิวสิ” เธอกำลังจะลุกขึ้น ก็แต่มีมือของเขาเข้ามารั้งเสียก่อน แล้วใบหน้าของเธอและเขาห่างกันเพียงคืบอีกแล้ว หัวใจของเธอเต้นระรัวเหมือนกำลังจะตกหลุมที่ตัวเองขุดขึ้นมาอีกแล้ว ‘ไม่ฉันจะไม่หวั่นไหวกับเขาอีก’ เธอหลบสายตาคมที่มองเธออย่างแสนรัก ซึ่งปกติเขาไม่เคยทำนอกจากอยู่บนเตียงกับเธอ แล้วตอนนี้มาขยันสร้างภาพสวีทหวานอะไรนักหนาก็ไม่รู้ “แค่สามีช่วยแค่นี้ ถึงกับเขินเลยเหรอ” ชายหนุ่มยิ้มให้กับเมียสาวที่ใบหน้าแดงขึ้นริ้วลามไปจนถึงใบหู มันน่ารักเสียจนเขาอยากกินเธอแทนอาหารกลางวัน “มั่ว

“แม่ฮาบ” เมื่อรถของผู้เป็นบิดาจอดที่โรงรถ ธันวาก็รีบวิ่งมาหาผู้เป็นมารดาทันที เพราะไม่เคยห่างกันนาน วันนี้ทั้งวันต้องอยู่กับคุณย่าจึงคิดถึงแม่เป็นพิเศษ “ว่ายังไงครับลูก” เธอฉวยอุ้มลูกน้อยขึ้น แล้วก็เดินเข้าไปหาผู้เป็นย่า “คิดถึงแม่จังเลยฮาบ” เด็กน้อยกอดคอมารดา แล้วก็จุ๊บที่แก้มสองข้าง “แม่ก็คิดถึงพี่ธันฮาบ” เด็กน้อยพูดกับเธอ ทำเอาความเหนื่อยล้าในใจมลายหายไปจนสิ้น เธอตระหนักดีแล้วว่า คนเป็นแม่ภาระที่ยิ่งใหญ่คือเลี้ยงลูกให้เติบใหญ่ เธอไม่รู้ว่าวันข้างหน้าเป็นอย่างไร แต่จะเลี้ยงธันวาให้ดีที่สุด “ว้า...น้อยใจจังไม่คิดถึงพ่อเลยเหรอ” คนเป็นพ่อเดินมาสมทบแล้วก็ได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วของลูกชายตัวเอง ก็อดค่อนขอดไม่ได้ “คิดถึงฮับ” ธันวาพูดกับพ่อมากกว่าเดิม ทำให้เขาดีใจ ตอนนี้ลูกเริ่มค่อย ๆ ใจอ่อนแล้วเหลือคนเป็นแม่เท่านั้นแหละ “หิวจังเลยครับแม่ เหนื่อยมากเลย ทำอะไรให้ผมกินบ้างครับ” นอกจากเด็กน้อยธันวาแล้ว ก็มีเด็กชายรามิลอีกคนที่อ้อนเธอเก่งเหลือเกิน จนสาวิตรีจะโกรธก็ไม่สุด ต้องช่วยลูกไปทุกเรื่องสินะ “แม่ให้เด็กตั้งโต๊ะรอแล้ว ไปกิ

ชีวิตการเป็นผู้ช่วยรามิลผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทุกวันเขาจะเอาอกเอาใจเธอ พอ ๆ กับการที่เธอเห็นเขาทำงานหนัก จนบางครั้งก็ต้องคอยนวดที่ต้นคอบ่าไหล่ให้กับเขา เธอไม่เคยรู้เลยว่าสามีของเธอนั้นต้องเจอปัญหาแต่ละวันไม่ซ้ำกัน แต่หลายวันที่ผ่านมาเขาก็ควบคุมอารมณ์ได้เป็นอย่างดี แต่ผิดกัน เธอกลับอารมณ์ร้อนและขี้หงุดหงิด ตาขวางใส่ผู้หญิงทุกคนที่มาหาเขา เธอไม่เข้าใจว่าตัวเองเป็นอะไร ทั้งที่เคยถามตัวเองแล้วว่าจะตัดใจจากเขาได้ไหม แต่คำตอบที่ได้คือ ‘เธอลบเขาจากใจไปนานแล้ว’ แล้วความรู้สึกต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นนี้ล่ะ เธอเป็นอะไร เขาไม่ได้ใช้คำพูดเชือดเฉือนหัวใจเธออีกเลย ตั้งแต่เธอบอกเลิกและขอหย่า นั่นก็เป็นอีกด้านที่เธอไม่เคยเห็นมุมนี้เลย ระหว่างที่รอเขาประชุมกับลูกค้า โดยเธอไม่อยากเข้าไป เพราะอยากรออยู่ข้างนอก และไม่ชอบพบปะคนให้มากจนเกินความจำเป็น อีกไม่นานก็ต้องจากกัน ทำให้เธอทบทวนหัวใจของเธอใหม่อีกครั้ง ทุกวันเขาก็ยังทำเหมือนเดิม ใช้ชีวิตที่บ้านของพ่อกับแม่ นอนในห้องเธอกับลูก ไม่ได้คิดปลุกปล้ำเธออีก จนเธอเริ่มกลัวที่เขาแสนดีแบบนี้ “ถ้าคุณร้ายกาจแบบเดิ