All Chapters of รักร้ายภรรยา: Chapter 91 - Chapter 100

เมื่อกลับมาถึงพูลวิลลาเตโซก็สวมกอดจากด้านหลังปิ่นอนงค์ทันทีอย่างไม่คิดปล่อยเมื่อหญิงสาวดิ้นไม่ยอมให้กอดก่อนจะเอื้อนเอ่ยออกไปเสียงเว้าวอนพลางกระชับวงแขนเอาไว้แน่น‘อย่าเพิ่งตั้งท่ารังเกียจผม ฟังผมก่อนได้ไหมปิ่น ผมรู้…ผมรู้ว่าควรพูดอะไรให้มันชัดเจน’ เตโซเกยคางลงบนบ่าอย่างออดอ้อดจนเกือบจะเผลอพูดไปว่าเขารู้ที่เธอทึกทักโกรธแบบนี้เพราะวางแผนจะหย่ากันเขาออกไปเพื่อไม่มห้เกิดอันตรายหากเข้ามาเกี่ยวข้องกับครอบครัวของเธอเพราะปิ่นอนงค์คิดจะปกป้องมั้งที่ควรจะเป็นหน้าที่ของเตโซ ชายหนุ่มจึงต้องตลบหลังด้วยแผนของเขาเป็นการปกป้องหญิงสาวอีกที‘งั้นพูดมาสิคะ คำว่า ‘ครับ ไม่ใช่’ มันหมายความว่ายังไง’ ปิ่นอนงค์พูดขึ้นทันทีเมื่อส่งเจ้านายให้ปฐวีไปดูแลจนเหลือเพียงหญิงสาวและเตโซตามลำพังแม้จะแอบดีใจที่ชายหนุ่มยังคิดที่จะตามมา แต่หญิงสาวก็ยากทำมีท่าทีอ่อนใจเพราะเธอเป็นห่วงเขาเกินกว่าจะยอมบอกความจริงออกไปว่าเธอรู้แล้วว่าใครคือคนฆ่าบิดามารดาและพี่สาวกับพี่เขย หากไม่ใช่เพราะมีข่าวพลอยมณีจะกลับประเทศไทยคนเป็นปู่ก็คงไม่ต่อสายตรงมาหาเธอในวันที่เขาประชุมจนเธอหลับในห้องทำงานเพื่อให้เธอรู้และวางแผนร่วมกันและยิ่งดีใจที่

เชอรีนมองเลยไปด้านหลังพลอยมณีจึงพบกับพราวมุกที่ยืนแอบอยู่ที่ลานจอดรถไม่ไกลซึ่งทั้งสามคนบังเอิญเดินมาเจอกันพอดี ไม่คิดเลยว่าพลอยมณีจะคอยตามดูการกระทำของเธอขนาดนี้จึงได้รู้ว่าจะทำพลาดไม่ได้ เชอรีนจึงส่งสัญญาณผ่านสายตาให้พราวมุกเดินตามตนไปเพราะลึกๆ แล้วก็รู้สึกหวาดกลัวพลอยมณีเพราะสิ่งที่อีกฝ่ายใช้แจกันทุบศีรษะมารดาของเธอบยังจำฝังใจไม่หาย และเมื่อตามมาจนถึงทางบันไดหนีไฟเพื่อเลี่ยงคนเห็นและก่อนหน้านี้พลอยมณีติดต่อให้เธอใส่ไฟสร้างความแตกร้างระหว่างเตโซกับปิ่นอนงค์เมื่อรับรู้ข่าวมาว่าทั้งสองกำลังระหองระแหงจะหย่ากัน ซึ่งก็เข้าตามแผนที่ได้วางเอาไว้แต่ไม่คิดเลยว่าพลอยมณีจะยังเรียกเธอมาพูดคุยอะไรอีกและในตอนนี้เธอก็ไม่เห็นพราวมุกแล้วจึงไม่รู้ว่าตอนนี้อีกฝ่ายตามมาทันหรือไม่จนกระทั่งบทสนทนาเงียบลงเมื่อบังเอิญเจ้านายที่วิ่งซนอยู่ในโรงแรมมาเห็นเข้าก็ยิ่งทำให้เชอรีนกังวลมากขึ้นว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นและก็เป็นเช่นนั้น...‘ว้าย! น้องนาย!’‘จำเอาไว้ คนตายมักเก็บความลับอยู่ เหมือนแม่ของเธอกับพ่อแม่ของเด็กคนนี้’‘นะ น้อง น้องนาย...’‘ช่วยด้วยค่ะ! เชอรีนผลักน้องนายตกบันได ช่วยด้วย!’เชอรีนที่รีบวิ่งล

เลือดสีแดงสดกระจายเปื้อนใบหน้าข้างซ้ายของหญิงสาวพร้อมกับกระสุนที่ถากแก้มของเธอไป สีหน้าของชายหนุ่มเริ่มหุบรอยยิ้มลงทีละนิดพร้อมกับเปลือกตาที่ค่อยๆ ปิดลงแล้วทิ้งตัวทับสาวเจ้าหมดสติไป ปิ่นอนงค์มองเลยไปทางด้านหลังเตโซทั้งที่ประคองชายหนุ่มเอาไว้อย่างตกใจแกมช็อกจึงพบกับพลอยมณีที่กึ่งยืนกึงพิงตัวรถถือปืนเล็งมาที่เธอและเขา เธอมองพลอยมณีอย่างไม่กระพริบตาเมื่อกำลังช็อกและตกใจที่ได้เห็นว่าเป็นพลอยมณีที่ลงมือยิงผู้ใหญ่ที่เธอรักสุดหัวใจผู้ชายที่มาเป็นเจ้าของหัวใจของเธอ...ผู้ชายที่เอาตัวเองมาปกป้องเธออย่างไม่ห่วงชีวิตตัวเอง...“คุณ...คุณโซ” ปิ่นอนงค์เอ่ยเรียกเตโซเสียงสั่นเครือหากแต่สายตายังจ้องมองไปที่พลอยมณีสิ่งที่หญิงสาวหวาดกลัวกำลังเกิดขึ้นเมื่อยิ่งเลือดสีแดงสดจากศีรษะของชายหนุ่มไหลรินลงมาที่แก้มผสมปนกับเลือดของเธอและหยาดน้ำตาที่ไหลออกมาอาบสองแก้มไม่หยุดยิ่งตอกย้ำให้รู้ว่าเขากำลังเสี่ยงอันตรายเพราะครอบครัวของเธอจนได้ ทั้งที่อุตส่าห์ฝืนใจเซ็นใบหย่ากับเขามาแล้วแท้ๆ ทำไมสุดท้ายถึงกลายเป็นแบบนี้ทำไมเขาจะต้องมารับกรรมของเธอแบบนี้...“วางปืนลง! วางปืนเดี๋ยวนี้!...จ่า หาทางเข้าไปแย่งปืนเธอมาให้ได้

บทที่ 23 เจ้าเล่ห์แค่ไหนก็สู้ความแสบไม่ได้ อีกสองสัปดาห์ต่อมา แม้เวลาจะผ่านมาหนึ่งเดือนครึ่งแล้วเตโซก็ไม่มีวี่แววจะฟื้นขึ้นมาเลยทั้งที่ทุกอย่างอยู่ในภาวะปกติไม่มีโรคแทรกซ้อนหรือทรุดตัวลง ทั้งปิ่นอนงค์ก็คอยเฝ้าอยู่ทุกวันไม่ไปไหนแม้แต่กับวันที่เจ้านายเดินทางกลับไปเรียนที่ต่างประเทศหญิงสาวก็แค่ไปรับจากภูเก็ตขึ้นมาอยู่ที่บ้านใหญ่ก่อนเดินทางไม่กี่อาทิตย์และไม่คิดจะพามาหาเตโซเพราะเธอกลัวว่าจะเป็นภาพที่ไม่ดีจนเจ้านายเสียขวัญที่เห็นเตโซบาดเจ็บ เพราะเธอเองในบางวันก็ยังยอมรับไม่ได้เลยกับสิ่งที่เกิดขึ้นและคอยโทษตัวเองอยู่บ่อยครั้งจนบางทีคนอื่นๆ ต่างแวะเวียนมาพูดคุยด้วยเพื่อให้กำลังใจสาวเจ้า“คุณโซคะ เมื่อไรจะฟื้นขึ้นมาคะ น้องนายบ่นคิดถึงทุกวันจนตอนนี้กลับไปเรียนแล้วก็ยังคิดถึงอยากเจอคุณ แต่ปิ่นไม่กล้าที่จะให้น้องนายมาเห็นคุณแบบนี้ ไม่งั้นแกคงเสียใจแน่ๆ ปิ่นไม่อยากให้เสียงร้องไห้ของน้องนายรบกวนคุณ เพราะฉะนั้นคุณจะต้องฟื้นขึ้นมาได้แล้วนะคะ”ปิ่นอนงบีบกระชับมือของเตโซพลางพูดเสียงสั่นเครือด้วยความคิดถึงชายหนุ่ม เพียงไม่นานน้ำตาของความคิดถึงก็รินไหลลงอาบแก้มหญิงสาวแต่แล้วก็ต้องยกมือขึ้นมาเช็ดมันออ

สามวันต่อมาเตโซออกจากโรงพยาบาลก็เดินทางตรงมาภูเก็ตทันทีพร้อมกับคนอื่นๆ ที่ทราบเรื่องของชายหนุ่มตั้งแต่แรกแล้วไม่เว้นแม้แต่เจ้าสัวธรรมรงค์ โดยที่ไม่รู้เลยว่าก่อนที่ปิ่นอนงค์จะเดินทางมาภูเก็ตได้ยินทุกอย่างที่พูดในห้องพักฟื้นแล้วเพียงแต่หญิงสาวไม่รู้ว่าเขามีแผนจะเซอร์ไพรส์อะไรเธอแต่ก่อนที่เขาจะเซอร์ไพรส์เธอนั่น ขอเอาคืนเล็กๆ น้อยๆ ให้รู้สึกแสบๆ คันๆ สักนิดก็แล้วกันปิ่นอนงค์เรียกพราวมุกมาเค้นหาความจริงจากปากจนได้รู้ว่าเตโซคิดจะทำอะไรและไม่ยากที่พราวมุกจะเข้าข้างหญิงสาวจนพูดออกมาจนหมดเปลือก เธอนึกดีใจที่รู้ว่าชายหนุ่มคิดจะเซอร์ไพรส์อะไรเธอแต่มีหรือจะง่ายอย่างที่หวังเอาไว้“คอยดูนะ ปิ่นจะทำให้คุณน้ำตาล่วงต่อหน้าคนอื่นไปเลย เจ้าเล่ห์ดีนัก แต่ก็นะ…ก็ยังดีที่ทำแบบนี้” ปิ่นอนงค์พึมพำกับตัวเองพลางมองไปยังกลุ่มคนขนาดใหญ่ที่กำลังเดินเข้าไปที่เคาน์เตอร์โรงแรมที่ด้านหลังสวนหย่อมซี่งเชื่อมกับทางเดินมาทางรีสอร์ต“พี่ปิ่น งั้นมุกขอตัวไปหาพวกเขาก่อนนะคะ เดี๋ยวฝ่ายนั้นจะรู้ซะก่อนว่าพี่ปิ่นรู้เรื่องแล้ว” พราวมุกที่มาอยู่รอที่ภูเก็ตและแปรพรรคมาอยู่กับปิ่นอนงค์พูดขึ้นด้วยรอยยิ้มที่จะดีใจก็ไม่ดีใจจะเห็นใจก