All Chapters of รักร้ายภรรยา: Chapter 81 - Chapter 90

ทว่า คำตอบของเขาที่เอื้อนเอ่ยออกมาอย่างไม่ลังเลทำให้ปิ่นอนงค์อึ้งจนต้องรีบยกมือขึ้นมาเพื่อไม่ให้เผลอส่งเสียงไปจนคนข้างในได้ยินและคิดจะยืนแอบฟังต่ออีกสักหน่อยเพื่อเขาอาจจะพูดไม่ชัดเจนและรออธิบายทีหลังก็เป็นได้ แต่กลับไม่เป็นอย่างที่คิด“ไม่งั้นเหรอ ไม่เป็นไรแต่ข้อตกลงฉันยังทำตามที่พูด จะหย่ากับปิ่นฉันไม่ว่า แต่คงให้ปิ่นกับเธอเจอกันอีกไม่ได้ ไม่ใช่ฉันไม่รู้ว่าเธอกับปิ่นยังไงกันตอนนี้ ฉันเองก็รักก็แคร์หลานสาวของฉันนะ ปิ่นไม่ใช่ของแถมหรือของเล่นที่เธอจะสนุกระหว่างอยู่ด้วยกันหรอกนะ”ปิ่นอนงค์ตัดสินใจเดินจากออกมาเพราะไม่อยากฟังในสิ่งที่เขาจะพูดออกมาต่อจากนี้ เธอกลัวเกินกว่าจะรับฟังความจริง หญิงสาวไม่เข้าใจและสับสนเมื่อก่อนหน้านี้กับตอนนี้ที่ได้ยินมันช่างแตกต่างกันเสียจนเหมือนมันคือความฝันรอยยิ้มและเสียงหัวเราะระหว่างเธอกับเขามันคืออะไรกันตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอไม่เข้าใจเลย…แม้จะรู้สึกสับสนแต่ก็ยังอดคิดไม่ได้ว่าเธออาจจะเข้าใจผิดและฟังผิดไป แต่ไม่รู้ทำไมร่างกายของเธอถึงได้เลือกจะเดินหนีออกมาทั้งที่เป็นคนเผชิญหน้ากับทุกปัญหาแต่พอเป็นเรื่องของหัวใจเป็นเรื่องของเตโซ…เธอกลับเลือกที่จะเดินหนีมาก

เตโซเดินเข้ามาภายในบ้านก็ตามหาปิ่นอนงค์ไปทั่วบ้านทันที เมื่อไม่พบหญิงสาวก็เดินไปหาเด็กในบ้านที่อยู่ในห้องครัวกำลังทานมื้อเย็นกันอยู่และทันทีที่เห็นเตโซทุกคนต่างลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจทันที“คุณปิ่นล่ะ” เตโซเอ่ยถาม“คุณปิ่นบินไปภูเก็ตค่ะ น่าจะมีเรื่องที่ภูเก็ตนะคะ” เด็กในบ้านเอ่ยตอบ“ข้าวที่โต๊ะเก็บไปได้เลยนะ ผมจะบินตามคุณปิ่นไปที่ภูเก็ต” เตโซพยักหน้ารับก่อนจะหมุนตัวเตรียมกลับไปที่ห้องแต่แล้วก็ต้องชะงักหันกลับไปมองคนเดิมอีกครั้ง“เอ่อ เหมือนคุณปิ่นจะไม่อยากคุณเตดซตามไปนะคะ คุณปิ่นฝากบอกว่า เอ่อ คือว่า...ถ้าจัดการความรู้สึกตัวเองได้เมื่อไรค่อยตามไปอธิบายค่ะ ตะ ตามนี้เลยค่ะ” แม้จะไม่ได้เป็นคำพูดของตัวเองแต่การส่งต่อคำพูดของเจ้านายให้กับสามีเจ้านายสาวก็รู้สึกกลัวและไม่กล้าอยู่บ้างจึงรู้สึกระอักกระอ่วนที่จะพูดออกไปเสียทีเดียว“จัดการความรู้สึกงั้นเหรอ...คงจะได้ยินอย่างที่เจ้าสัวบอกจริงๆ สินะ” เตโซทวนคำก่อนจะพึมพำกับตัวเอง“อะ เอ่อ อาหาร...” อึกอักพูดไม่ทันจบก็ถูกสามีเจ้านายตัดบท“เอามาทานกันเถอะ ผมจะบินไปภูเก็ต” เตโซพูดจบก็เดินกลับออกจากห้องครัวขึ้นไปยังชั้นบนทันทีชายหนุ่มรีบสาวเท้าขึ้นมาช

บทที่ 20จริงหรือหลอก สายตาหวานจ้องมองยืนดูภาพเบื้องหน้าหลังต้นปาล์มพลางกอดอก ภาพที่เชอรีนคิดจะเข้าไปอ่อยเตโซกำลังถูกชายหนุ่มผลักให้ออกจากห้องก่อนจะปิดประตูใส่หน้าจนเจ้าตัวต้องสะดีดสะดิ้งเดินจากไปด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์“จะอ่อยเขาแต่ไม่ดูเลยว่าเขาเป็นคนไม่ใช่เสือผู้หญิง ก็ยังดีที่รู้จักหวงเนื้อหวงตัว” ปิ่นอนงค์พึมพำกับตัวเองก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปที่ออฟฟิศเพื่อทำงานต่ออย่างไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไรเมื่อหวนคิดกลับไปเมื่อสามวันก่อน‘พูดมาสิคะ คำว่า ‘ครับ ไม่ใช่’ มันหมายความว่ายังไง’ ปิ่นอนงค์พูดขึ้นทันทีเมื่อส่งเจ้านายให้ปฐวีไปดูแลจนเหลือเพียงหญิงสาวและเตโซตามลำพัง‘ที่ผมตอบไปแบบนั้นไม่ได้หมายความว่าผมไม่ได้รักคุณนะปิ่น ผมตอบแบบนั้นแล้วอธิบายต่อว่าผมจะไม่มีทางทำให้คุณเสียใจและผิดหวัง ผมเลยเลือกที่จะปัดข้อตกลงของผมกับเจ้าสัวทิ้งเป็นการทำโรงแรมของคุณกับผมในเครือดารีนไดมอนด์ เพราะตอนนี้ดารีนไดมอนด์คือของผม ทุกอย่างและไม่มีชื่อของน้องดาแม้แต่ตำแหน่งเดียวในบริษัท’ เตโซอธิบายอย่างรวบรัดอย่างเข้าใจง่าย‘แล้ว แล้วที่คุณบอกว่าคุณปู่จงใจให้ฉันได้ยิน…’ หญิงสาวเริ่มอึกอักเมื่อได้เข้าใจในคำอธิบายของชายหน

เสียงคลื่นกระทบฝั่งอย่างไพเราะและให้ความสดชื่นยามที่ได้กลิ่นอายน้ำทะเลที่โชยมาพร้อมกับลมพัดเบาๆ ให้คลายร้อนจากบรรยากาศที่อบอ้าวขึ้นเมื่อเขาสู่ฤดูร้อนของปี หากทว่าลมพัดเย็นกลับไม่ได้ดับความร้อนภายในกายของปิ่นอนงค์ที่ก้าวเดินดุ่มๆ ไปตามทางเดินตรงไปยังห้องทำงานของเชอรีนด้วยสีหน้าเรียบตึงจนพนักงานที่หันมาสบสายตาต่างเบิกตาโตด้วยความตกใจแกมรู้สึกกลัวเมื่อผู้บริหารสูงสุดของที่นี่กำลังอยู่ในโหมดน้ำเดือดปุดๆ จนเย็นไม่ได้ดวงตาหวานฉายแววความโกรธถึงที่สุดจนกลบความหวานของนัยน์ตาไปจนหมดสิ้น ก่อนจะทวีคูณขึ้นเมื่อสายตาเห็นประตูห้องทำงานของเชอรีน สองเท้าที่เคยเดินก็แปรเปลี่ยนเป็นวิ่งตรงเข้าไปภายในห้องทำงานแล้วกระโดดขึ้นไปบนโต๊ะทำงานของเชอรีนยื่นมือไปสุดแขนแล้วกระชากผมอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วจนทำให้เจ้าของห้องที่กำลังตกใจนั่งนิ่งเบิกตาโตที่เห็นปิ่นอนงค์วิ่งเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัวถูกกระชากผมจนตัวเอียงเข้าหาคนกระทำก่อนจะรีบยกมือของตัวเองขึ้นมาจับที่มือของปิ่นอนงค์และผมของตัวเองเพื่อบรรเทาอาการเจ็บพลางลึกขึ้นยืนเมื่อถูกอีกฝ่ายออกแรงกระชากมากขึ้น“กรี๊ด! ยายปิ่น! ยายบ้า! แกทำอะไรของแก ปล่อยผมฉันนะยายบ้า” เชอร

พราวมุกนั่งมองคนปิ่นอนงค์กับเตโซซึ่งนั่งกันอยู่บนโซฟาตัวยาวข้างกัน โดยมีเจ้าหน้าที่จากเขตนั่งอยู่บนโซฟาเดี่ยวฝั่งตรงข้ามพราวมุกซึ่งมาทำหน้าที่ตามที่ทั้งสองคนต้องการ แม้การแต่งงานของปิ่นอนงค์กับเตโซจะถูกจัดขึ้นเล็กๆ เชิญเฉพาะคนภายในเท่านั้นแต่ก็มีการจดทะเบียนกันอย่างจริงจังตามความต้องการของคุณปู่ที่อยากเห็นหลานสาวคนโตแต่งงานสร้างครอบครัว พราวมุกมองญาติคนพี่อย่างปิ่นอนงค์อีกครั้งก่อนจะดึงสายตากลับไปมองที่พี่ชายเพื่อนก่อนจะตัดสินใจพูดออกไปอีกครั้งแม้ว่าเธอจะถามออกไปเป็นครั้งที่ห้าแล้วก็ตาม“แน่ใจกันแล้วเหรอคะ” พราวมุกมองพลางถามด้วยความไม่เขาใจกับคนทั้งสอง“…มันเป็นสิ่งที่พี่กับเขาตกลงกันมาตั้งแต่แรก” ปิ่นอนงค์ชำเลืองตามองเตโซ เมื่อพบว่าเขาให้เธอเป็นคนพูดจึงดึงสายตากลับไปมองพราวมุกแล้วตอบออกไปด้วยโทนเสียงปกติหากทว่าภายในใจกำลังรู้สึกเจ็บแปลบๆ ที่หัวใจอย่างแปลกประหลาดและไม่เข้าใจกับความรู้สึกของตัวเองในตอนนี้แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้คือ…ข้อตกลงก็คือข้อตกลงเมื่อเธอรับปากตอบตกลงว่าจะทำให้เขาเลิกรู้สึกดีกับน้องสะใภ้ด้วยการทำให้เขาหวั่นไหวเพื่อแลกกับใบหย่าและอิสระที่เธอเฝ้ารอคอยมาหกเดือน จนในที