All Chapters of รักร้ายภรรยา: Chapter 1 - Chapter 10

บทนำเสียงคลื่นกระทบฝั่งอย่างไพเราะและให้ความสดชื่นยามที่ได้กลิ่นอายน้ำทะเลที่โชยมาพร้อมกับลมพัดเบาๆ ให้คลายร้อนจากบรรยากาศที่อบอ้าวขึ้นเมื่อเขาสู่ฤดูร้อนของปี หากทว่าลมพัดเย็นกลับไม่ได้ดับความร้อนภายในกายของปิ่นอนงค์ที่ก้าวเดินดุ่มๆ ไปตามทางเดินตรงไปยังห้องทำงานของเชอรีนด้วยสีหน้าเรียบตึงจนพนักงานที่หันมาสบสายตาต่างเบิกตาโตด้วยความตกใจแกมรู้สึกกลัวเมื่อผู้บริหารสูงสุดของที่นี่กำลังอยู่ในโหมดน้ำเดือดปุดๆ จนเย็นไม่ได้ดวงตาหวานฉายแววความโกรธถึงที่สุดจนกลบความหวานของนัยน์ตาไปจนหมดสิ้น ก่อนจะทวีคูณขึ้นเมื่อสายตาเห็นประตูห้องทำงานของเชอรีน สองเท้าที่เคยเดินก็แปรเปลี่ยนเป็นวิ่งตรงเข้าไปภายในห้องทำงานแล้วกระโดดขึ้นไปบนโต๊ะทำงานของเชอรีนยื่นมือไปสุดแขนแล้วกระชากผมอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วจนทำให้เจ้าของห้องที่กำลังตกใจนั่งนิ่งเบิกตาโตที่เห็นปิ่นอนงค์วิ่งเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัวถูกกระชากผมจนตัวเอียงเข้าหาคนกระทำก่อนจะรีบยกมือของตัวเองขึ้นมาจับที่มือของปิ่นอนงค์และผมของตัวเองเพื่อบรรเทาอาการเจ็บพลางลึกขึ้นยืนเมื่อถูกอีกฝ่ายออกแรงกระชากมากขึ้น“กรี๊ด! ยายปิ่น! ยายบ้า! แกทำอะไรของแก ปล่อยผมฉันนะยายบ้า”

ปิ่นอนงค์นั่งตาเหม่อลอยมองตัวเองผ่านกระจกบนโต๊ะเครื่องแป้งภายในห้องนอนของตัวเองในช่วงเช้ามืดเวลาตีสามของวันใหม่หรือก็คือวันถัดมาจากที่คุยกับคนเป็นปู่เรื่องว่าที่สามีของเธอ!สาวเจ้าได้แต่ตั้งคำถามกับตัวเองในใจด้วยความสับสนไม่เข้าใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนี้อย่างไม่ทันให้เธอได้เตรียมตัวเตรียมใจสักนิดไหนบอกว่าจะให้ไปเดต?คุณปู่บอกแค่ว่าจะให้ไปเดตมิใช่หรือเดตไงเดต ไหนเดต!?เดตที่แปลว่าแต่งงานกันเหรอ! หญิงสาวตกใจไม่น้อยเมื่ออยู่ๆ เวลาตีหนึ่งครึ่งก็ถูกคนของบ้านใหญ่เข้ามาในห้องปลุกเธอให้ตื่นแล้วบีบบังคับให้อาบน้ำก่อนจะส่งต่อให้กับช่างแต่งหน้าทำผมรวมไปถึงพนักงานจากบริษัทจิวเวลรี่ชื่อดังที่แม้จะเห็นผ่านๆ ตาแต่เธอก็รู้ว่าเป็นบริษัทชื่อดังที่บรรดาลูกหลานคนดังนิยมซื้อเครื่องเพชรของแบรนด์นี้ แบรนด์วราไดมอนด์… หลังแต่งหน้าทำผมปิ่นอนงค์ก็ถูกจับแต่งตัวด้วยชุดเจ้าสาวที่ทำให้คนใส่อย่างหญิงสาวตกใจกับการจัดการของปู่ที่เตรียมการทุกอย่างได้รวดเร็วและไม่มีข้อผิดพลาดจนทุกอย่างสมบูรณ์แบบเช่นนี้ หลังสวมชุดแต่งงานจนเรียบร้อยทุกอย่าง เธอก็ถูกประดับด้วยเครื่องเพ

บทที่ 2ฮันนีมูน หลังจากเปลี่ยนชุดสำหรับปาร์ตีตามคำสั่งของผู้เป็นปู่ซึ่งเป็นผู้จัดการชุดให้ปิ่นอนงค์กับเตโซอย่างเลี่ยงไม่ได้ทั้งที่หญิงสาวไม่อยากจะลงไปเสียเท่าไร มิหนำซ้ำยังจะต้องลงไปดูหน้าผู้หญิงที่ทำให้สามีในนามของเธอหลงรักจนตัดความรู้สึกนั้นออกไปไม่ได้ทั้งที่สาวเจ้าคนนั้นแต่งงานไปกับน้องชายของเขาไปแล้วหญิงสาวมองชายหนุ่มซึ่งกำลังเดินออกมาจากห้องแต่งตัวก่อนจะเริ่มบทสนทนาขึ้นเมื่อระหว่างที่นั่งรอเขานั้นทางภูเก็ตก็ค่อสายมาหาเธอเพื่อแจ้งเรื่องสำคัญที่สุดในชีวิตของเธอให้ทราบ“คุณ พรุ่งนี้ฉันต้องบินไปภูเก็ตและจะต้องอยู่ที่นั้นหลายวันหน่อย ถ้าคุณรู้สึกว่าโดนเอาเปรียบที่ฉันมีอิสระล่ะก็ คุณจะไปทำงานไปทำเที่ยวหรือจะไปไหนก็ได้ที่คุณชอบ อย่างที่บอกไปก่อนหน้าว่าจะให้อิสระกันระหว่างนี้” ปิ่นอนงค์พูดขึ้นทันทีอย่างเกรงใจเตโซเพราะหลังจากทำข้อตกลงกันเรื่องหย่าระหว่างเธอกับเขาก็ตกลงกันอีกเรื่องว่าจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันระหว่างที่ยังแต่งงานกันในนาม ระดับน้ำเสียงและความสนิทที่ถูกเปลี่ยนจากคนแปลกหน้าเป็นคนกันเองในเวลาไม่กี่ชั่วโมง รวมไปถึงการให้เกียรติกันและกันจนเธอรู้สึกเกรงใจจนเขินเสียมากกว่าที่จะต้

“เอ่อ อ๋อ ใช่” ปิ่นอนงค์รีบเออออห่อหมกไปกับเตโซเมื่อได้สติหากแต่ยังปรับความรู้สึกของตัวเองให้กลับมาปกติไม่ได้เหมือนกับชายหนุ่ม“อุ้ย! เธอนี่ก็ใจกล้าเนอะ กล้าบอกว่าตัวเองมีลูกติดด้วย ยังไงก็ขอให้เที่ยวกันสนุกนะ เชื่อสิ น้องนายไม่ชอบเขาหรอก จะไปกันรอดหรือเปล่าล่ะ แล้วจะเอาใจช่วยนะ บาย” เชอรีนทำท่าทางยกมือขึ้นมาปิดริมฝีปากอุทานราวกับนางร้ายในละครสมัยที่ยังไม่มีโทรทัศน์แบบสมาร์ททีวีเสียด้วยซ้ำก่อนจะยกมือหันฝ่ามือออกกระดิกนิ้วบอกลาแล้วเดินจากไปอย่างไม่คิดหันกลับมาปิ่นอนงค์รีบปล่อยมือตัวเองพลางหุบยิ้มฉับพลันมองไปทางอื่นด้วยความเหนื่อยหน่ายที่ได้เจอกับเชอรีนและรู้สึกถึงการใช้พลังงานเยอะเกินไปจนเหนื่อยที่จะอยู่ร่วมงานเลี้ยงต่อทั้งที่ยังไม่ได้แตะอาหารหรือน้ำเลยสักนิด หากทว่าอากัปกิริยาของเธออยู่ในสายตาของเตโซหมดทุกอย่างซึ่งทำให้มุมปากของชายหนุ่มกระตุกขึ้นยิ้มขบขันในความน่ารักของเธอใช่ เขารู้สึกว่าเธอน่ารักหากแต่สำหรับคนอื่นแล้วเป็นอากัปกิริยาที่ไม่ควรแสดงออกมาในงานวิวาห์หวานชื่นเช่นนี้ท่ามกลางแขกเหรื่อมากมายที่มีแต่ญาติทั้งฝ่ายหญิงและฝ่ายชาย“จริงสิ เมื่อกี้เชอรีนคือลูกพี่ลูกน้อง เธออายุเท่

เตโซยืนมองตามหลังปิ่นอนงค์ที่รีบจ้ำอ้าวไปที่เตียงนอนก่อนจะล้มตัวลงนอนที่เตียงแล้วดึงผ้าห่มนวมขึ้นมาคลุมจนถึงศีรษะ ชายหนุ่มยิ้มขบขันก่อนจะดึงมือจากกระเป๋ากางเกงขึ้นมากอดที่อกพลางยืนพิงขอบประตูห้องน้ำแทนที่จะเดินเข้าห้องน้ำอย่างที่บอกหญิงสาว“ลุกเถอะครับ เดี๋ยวผมจะลงไปรอข้างล่างนะ” เตโซตัดสินใจพูดออกไปพลางยืดตัวตรงแล้วเดินออกห่างจากห้องน้ำ“นี่คุณแกล้งฉันเหรอ โรคจิตปะเนี่ย” ปิ่นอนงค์ลุกพรวดมานั่งแล้วหันไปมองเขาพลางต่อว่าออกไปอย่างไม่จริงจัง“เปล่า ผมลืมไปว่าข้างล่างก็มีห้องน้ำ ลุกได้แล้วครับ ผมให้เคนจองตั๋วไว้รอบสิบโมง” เตโซพูดทั้งที่ยิ้มซึ่งทำให้ปิ่นอนงค์ต้องชักสีหน้าเพราะคิดว่าเขากำลังแกล้ง“แกล้งกันชัดๆ แบบนี้ นี่ จริงๆ แล้วคุณเป็นคนแบบนี้หรือไงคะ” ปิ่นอนงค์แหวใส่พลางลุกลงจากเตียงเดินเข้าไปหาชายหนุ่มที่ยั่งยืนยิ้มอยู่อย่างขบขันเธอ“คงงั้นมั้ง...ผมก็ไม่เข้าใจตัวเอง” เตโซตอบปิ่นอนงค์ก่อนจะเงียบแล้วพึมพำกับตัวเองขึ้นมาใหม่“คุณพูดอะไรนะคะตอนท้ายประโยค” หญิงสาวถามกลับเมื่อได้ยินไม่ชัด“ผมจะลงไปรอข้างล่าง จะได้คุยกับเจ้าสัวเรื่องที่จะไปภูเก็ตแทนฮ่องกงด้วย อาบน้ำเตรียมตัวไปนะครับ” เตโซยิ้ม