All Chapters of รักร้ายภรรยา: Chapter 61 - Chapter 70

“ฟังดูเป็นคนพิเศษยังไงก็ไม่รู้สิ หรือคุณกำลังจะบอกฉันกันคะว่าคนอย่างปิ่นอนงค์คือคนพิเศษของคุณเตโซ” ปิ่นอนงค์ยิ้มให้กับคำตอบของเตโซก่อนจะหันทั้งตัวมามองชายหนุ่มแล้วยื่นใบหน้าไปใกล้คล้ายจะออดอ้อนแล้วพูดออกไปด้วยรอยยิ้มกว้างอย่างต้องการคำตอบที่ถูกใจแต่ทว่า…“ใช่เลยครับ คุณปิ่นคือคนพิเศษของคุณโซ…เอ่อ ขอโทษครับ”คำตอบที่เธออยากได้จากปากของเตโซกลับกลายเป็นว่าหลุดออกมาจากปากของเคนแทนจนทำให้คนทั้งสองต้องหันไปมองด้วยสายตานิ่งเฉยสีหน้าเรียบตึงราวกับกำลังต่อว่าทางภาษากายก่อนจะหันกลับมามองกันแล้วหลุดยิ้มออกมา“คำพูดของเคนฉันไม่ถือว่าเป็นคำตอบจริงๆ หรอกนะคะ ฉันอยากฟังจากปากคุณมากกว่า” ปิ่นอนงค์พูดอย่างเขินอาย หลุบสายตาเมื่อพบว่าตัวเองอยากได้คำตอบจากเตโซเหมือนกับที่เคนพูดออกมาขึ้นมาจริงๆ เสียแล้ว“ใช่ครับ” เตโซยิ้มขันก่อนจะยื่นมือไปดันคางให้ปิ่นอนงค์หันกลับมาสบสายตาพลางให้คำตอบเพียงคำสั้น“คุณก็บ้ายอตามฉันนะคะ…ขอบคุณนะคะ มื้อนี้ฉันเลี้ยงเองค่ะ” ปิ่นอนงค์คลี่ยิ้มออกมาทั้งเขินทั้งขบขันกับความซื่อๆ ของเตโซ ไม่วายเย้าหลับไปแก้เก้อ“ได้ยังไง วันนี้ผมได้เลื่อนตำแหน่งก็ควรเลี้ยงคุณสิ” เตโซแย่งกลับพลางมอง

“ความลับ?” ปิ่นอนงค์ทวนคำก่อนจะหันมามองเตโซเมื่อเห็นสายตาของพฤกษ์แม้ว่าหญิงสาวจะทราบเรื่องความสัมพันธ์ของน้องสาวและพฤกษ์ แต่ก็ใช่ว่าจะทราบเรื่องของพฤกษ์และดูจากอากัปกิริยาของแฟนหนุ่มพราวมุกแล้ว คนที่สามารถตอบคำถามเกี่ยวกับ ‘ความลับ’ ของพฤกษ์ได้ก็คงมีเตโซกับเคน“เรื่องของพฤกษ์เอาไว้หลังมุกเล่าจบก่อน…แล้วหลังจากเลิกกันแล้วมาคบกันอีกตอนไหน หรือครั้งที่พี่ให้พฤกษ์ไปหาเราที่เชียงใหม่” เตโซตอบคำถามแทนพฤกษ์ เพราะชายหนุ่มเป็นคนทำให้พฤกษ์ต้องมีความลับขึ้นมา แม้ตอนนั้นเขาจะยังไม่รู้ว่าพฤกษ์มีแฟนมิหนำซ้ำตอนนั้นพราวมุกก็ยังไม่ได้เข้ามาทำความรู้จักกันจึงทำให้ไม่รู้เรื่องความสัมพันธ์ครั้งแรก“เปล่าค่ะ หลังจากมุกเรียนจบก็ถูกส่งไปเรียนต่อที่อเมริกาจนเจอเต ตอนนั้นมุกได้รู้ว่าพฤกษ์คือคนของครอบครัวพี่โซ เรา เอ่อ…มีเหตุการณ์ทำให้ต้อง…” เล่ามาถึงเหตุการณ์ครั้งที่สาวเจ้าได้เดินทางไปเรียนค่อที่อเมริกา เธอก็อึกอักไม่รู้จะพูดออกไปอย่างไรดีเมื่อครั้นจะพูดก็เขินอายเกินกว่าจะเล่าออกไป“อ๋อ ผมพอเข้าใจแล้วครับ…ครั้งแรกที่เคยเล่าใช่ไหมวะ” เคนอุทานออกมาอย่างเข้าใจเมื่อเรื่องราวในอดีตค่อยๆ ผุดขึ้นมาครั้งเมื่อเพื่อนต

เสียงเครื่องปรับอากาศดังยิ่งกว่าลมหายใจของทุกคนภายในห้องรับรองเมื่อเจ้าสัวธรรมรงค์ออกคำสั่งให้เตชินตามทุกคนที่ทราบเรื่องของพราวมุกและพฤกษ์มาที่ห้องรับรองและตอนนี้ก็ผ่านไปแล้วสิบนาที เจ้าสัวธรรมรงค์ก็ยังไม่ยอมพูดคำใดออกมานอกจากเอาแต่นั่งมองพฤกษ์ที่ยืนก้มหน้าอยู่ไม่ไกลเพียงคนเดียว แม้แต่เคนก็ถูกสั่งห้ามให้มายืนอยู่ข้างหลังเตโซ ส่วนพราวมุกถูกสั่งให้นั่งลงข้างคนเป็นปู่อย่างขัดขืนไม่ได้“ปู่คะ เรื่องของมุก…”“เรานะเงียบไปเลย รู้เรื่องแล้วทำไมไม่บอกปู่ เก็บเงียบมานานได้ขนาดนี้ เก่งจริงๆ เลยนะปิ่น”ปิ่นอนงค์ที่ทำใจกล้าเป็นคนเริ่มพูดขึ้นคนต้องเงียบลงฉับพลันเมื่อถูกคนเป็นปู่หันขวับมาพูดตัดบทเสียงเข้ม แม้ระหว่างหญิงสาวกับเจ้าสัวธรรมรงค์จะงัดข้อกันไปกันมาอยู่บ่อยครั้งอย่างไม่นึกเกรงในความเป็นนายใหญ่ของวรรณวิภากิจที่ใครต่างก็เกรงกลัวในความเด็ดขาด หากแต่เมื่อเป็นเรื่องที่ทำให้เจ้าสัวธรรมรงค์เรียกใครก็ตามมานั่งอยู่ในห้องไม่ยอมเอื้อนเอ่ยออกมามนทันทีเช่นนี้ ปิ่นอนงค์เองก็รู้สึกกลัวเล็กน้อยแต่ทว่า เสียงเล็กๆ ของเจ้านายที่ร้องเรียกหาคนเป็นพ่อเป็นแม่อย่างเตโซและปิ่นอนงค์จึงทำให้บทสนทนาที่กำลังจะเอ่ยขึ

พฤกษ์พูดขึ้นคล้ายจะบอกเจ้าสัวธรรมรงค์หากแต่สายตากลับจับจ้องมองพราวมุกที่มองมาภาพที่พราวมุกและพฤกษ์ยืนมองสบสายตากันช่างหวานเสียจนปิ่นอนงค์อดที่จะแซวไม่ได้ จนลอยไปถึงหูของเจ้าสัวธรรมรงค์ที่นั่งเก๊กท่าไม่ยอมรับทั้งที่เป็นคนตามใจหลานสาวในเรื่องของความรักมาตลอด ยกเว้นก็แต่ปิ่นอนงค์ที่ถูกเข้มงวดเป็นพิเศษกว่าคนอื่นๆ จนอดจะบ่นคนเป็นปู่ไม่ได้“รักกันขนาดนี้ เชื่อเถอะค่ะปู่ไฟเขียวตั้งแต่ประโยคแรกของพฤกษ์แล้ว ไม่เหมือนปิ่น วันรุ่งขึ้นก็จับแต่งเลย” ปิ่นอนงค์เอียงตัวไปกระซิบกับเตโซหากแต่สายตาแอบชำเลืองไปมองผู้เป็นปู่“ถ้าจะพูดขนาดนี้ไม่ต้องกระซิบก็ได้นะปิ่น...เอาล่ะๆ ปู่ไม่ใช่พวกรังเกียจคนฐานะต่ำกว่านะ ถ้ามุกเจอคนที่ดีกับมุกรักมุกจริงๆ ปู่ก็คัดค้านอะไร ต่อจากนี้ก็ดูแลมุกให้ดีล่ะ” เจ้าสัวธรรมรงค์หันมาเย้าหลานสาวคนโตก่อนจะหันไปมองพราวมุกและพฤกษ์แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นกันเองมากขึ้นเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศที่ตึงเครียด“คุณปู่” พราวมุกหันขวับไปมองคนเป็นปู่ด้วยความดีใจ“ผมสัญญาครับ ผมจะดูแลมุกให้ดีที่สุดเท่าที่คนอย่างผมจะทำได้ ผมจะทำให้เห็นว่าผมสามารถปกป้องเธอได้โดยที่เธอไม่ต้องร้องขอ” พฤกษ์พูดด้วยรอย

เตโซยังคงเงียบและเอาแต่มองหน้าปิ่นอนงค์ที่มองมาด้วยความไม่เข้าใจว่าชายหนุ่มกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ถึงได้พูดเรื่องคดีความขึ้นมาและโยงคนในครอบครัวของหญิงสาวเช่นนี้“คุณโซคะ ปิ่นเข้าใจว่าคุณเป็นห่วง แต่ปิ่นคิดว่าไม่ว่าจะเป็นพี่น้องคนไหนหรือญาติผู้ใหญ่ ไม่มีทางที่จะทำร้ายปิ่นได้ค่ะ” หญิงสาวคลี่ยิ้มให้ชายหนุ่มคลายความกังวลพลางพูดออกไป“ทำไมจะไม่ได้กันล่ะ เยอะแยะไปที่คนในทำร้ายกันเองเพราะเงิน อำนาจหน้าที่” เขาพูดเสียงเครียด“ก็เพราะปิ่นมีคุณโซคอยปกป้องดูแลยังไงล่ะคะ ใครจะกล้ามาทำร้ายปิ่นกันล่ะ สามีปิ่นช่างสงสัยช่างระแวงขนาดนี้” เธอพูดพลางยื่นมือไปบีบแก้มสากของเขาก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง “เย็นนี้ปิ่นโกนนวดเคราให้นะคะ เริ่มขึ้นอีกแล้ว”“ขอบคุณครับ…ปิ่น ผมพูดจริงๆ นะ คนในบางทีก็อันตราย ยิ่งปิ่นไม่มีศัตรูที่ไหนตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ สงสัยกับระแวงเอาไว้หน่อยก็ดี” เตโซยิ้มพลางพูดก่อนจะยกมือขึ้นมากอบกุมมือของปิ่นอนงค์เอาไว้ก่อนจะพาเดินไปจึ้นรถเมื่อเคนขับมาจอดที่หน้าประตูทางออกพอดี“ขอบคุณนะคะที่ใส่ใจกันแบบนี้ ปิ่นจะลองคิดดูค่ะ” ปิ่นอนงค์ยิ้มขอบคุณก่อนจะเดินตามขึ้นรถทว่า ภายในใจของหญิงสาวกลับรู้สึกไม่สบา