All Chapters of Tempting My Dad’s Irresistible Best Friend (SSPG): Chapter 61 - Chapter 70

Inabot ni Andrea ang likod niya at tinanggal ang hook ng bra niya. Dumausdos pababa ang straps sa mga balikat niya. Bumagsak ang tela. Hubad na ang dibdib niya. Naninigas ang mga u***g niya dahil sa malamig na hangin, sa tensyon, at sa paraan ng pagtitig sa kaniya ni Luca. Napalunok si Luca nang makita ang u***g ni Andrea. Nakita na nito ang katawan niya noon. Noong gabing iyon sa hotel. Pero malabo ang alaala nito dahil sa gamot. Pakiramdam lang ang natatandaan nito, hindi ang detalye. Naalala nito ang init at lambot ng katawan niya at ang tunog ng boses niya. Pero hindi nito maalala kung paano magmukhang mamula-mula ang mga u***g niya sa mahinang ilaw ng lantern. Hindi nito maalala kung paano tila kumikinang ang balat niya. Hindi nito maalala kung gaano ka-perpekto ang dibdib niya sa mga kamay nito. “Touch me,” bulong ni Andrea. Dahan-dahang iniabot ni Luca ang mga kamay nito. Bahagyang nanginginig ang mga daliri nito habang hinahawakan ang dibdib niya. Mainit ang balat niya. Mal

Maliwanag ang sikat ng araw sa campsite. Nagkalat ang mga empleyado sa mahahabang wooden tables habang kumakain ng kanin, itlog, at pritong ulam. Maingay ang paligid dahil sa tawanan at kuwentuhan. May nagpapatugtog pa ng music mula sa portable speaker. Mukhang normal ang lahat. Hindi makatingin nang diretso si Andrea kay Luca habang kumakain sila ng breakfast dahil paulit-ulit niyang naaalala ang nangyari sa kanila kagabi. Nasa tapat siya ni Luca sa dulo ng mesa. Puno ang plato niya pero halos hindi niya iyon magalaw. Nakayuko lang siya, nakatingin sa kanin, sa tinidor, o sa baso ng tubig niya. Kahit saan, huwag lang sa mukha ni Luca. Dahil sa tuwing titingin siya rito, bumabalik sa isip niya ang nangyari kagabi. Pagkatapos nilang magtalik, bumalik si Andrea sa tent niya. Maya-maya'y pumunta si Luca sa tent niya nang hatinggabi na. Tulog na ang lahat noon. Humiga ito sa tabi niya at niyakap siya. Hindi dahil gusto nitong makipagtalik ulit. Gusto lang nitong makasama siya. Mahawakan

Napapikit si Andrea at doon tuluyang tumulo ang mga luha niya. Hindi niya alam kung bakit siya umiiyak. Dahil ba sa relief? Takot? Saya? O dahil pagod na pagod na siyang itago ang lahat? Basta kusa na lang tumulo ang mga luha niya. Nang mapansin iyon ni Luca, agad siya nitong pinaharap dito. Hinawakan nito ang mukha niya at marahang pinunasan ang mga luha niya gamit ang mga hinlalaki nito. “Hey, baby. Why are you crying? I’m not mad. I’m happy. Okay?” malambing nitong sabi habang pinupunasan ang mga mata niya. Napatingin si Andrea rito. Mabait ang mga mata nito. Walang galit at walang disappointment. “You’re not mad?” basag niyang tanong. Umiling si Luca. “I am not mad.” “But I kept this from you. For months. Alam ko na noon pa, pero hindi ko sinabi sa iyo.” “I understand why you didn’t.” “You do?” Tumango si Luca. “You were scared. Hindi mo alam kung paano ako magre-react. Ayaw mong masira kung anong meron sa atin. Ayaw mong isipin kong tine-trap mo ako.” Mas lalong napu

Kung puwede lang sana, ginawa na ni Luca na exempted si Andrea sa lahat ng activities. Pero napag-usapan nila kanina na hindi dapat mahalata ng iba ang relasyon nila. Boss at employee lang dapat ang tingin ng lahat sa kanila. Kaninang umaga, bago mag-breakfast, hinila pa ni Luca si Andrea sa likod ng mga tent. “Stay with me today,” mahina nitong sabi. “Sit with me. Eat with me. Let me take care of you.” Umiling si Andrea noon. “We cannot. People will notice. People will talk.” “Let them talk.” “Luca, your reputation. The company. Kapag nalaman ng mga tao na may relasyon ang CEO sa empleyado niya, magkakaroon ng scandal. Pati HR at board of directors mo magtatanong.” “I don’t care about any of that.” “But I do.” Mas lumambot ang boses ni Andrea. “I care about you. I care about your company. I care about the baby. Kailangan nating mag-ingat. Kailangan nating maging matalino.” Gusto sana siyang kontrahin ni Luca. Gusto niyang sabihin na kaya niyang sirain ang buong kumpanya kung

Pagod na pagod si Andrea nang makauwi sila sa bahay ni Luca. Parang naubos ng team building ang lahat ng lakas niya. Tatlong araw ng activities, games, at pagpapanggap na okay siya kahit hindi naman talaga. Tatlong araw na pinapanood si Lillian na paulit-ulit na sinusubukang mapalapit dito. Pero tapos na rin sa wakas. Nasa bahay na siya. Safe. At nasa lugar na mas pakiramdam pa niyang tahanan kaysa sa bahay ng ama niya. Sa wakas, natapos din ang team building at bukas ay balik-trabaho na naman siya bilang engineer. Pero ngayong gabi, gusto lang niyang matulog. Mahabang tulog. Dahan-dahan siyang umakyat ng hagdan. Naka-shorts lang siya at maluwag na shirt. Basa pa nang bahagya ang buhok niya mula sa mabilis na pagligo niya pagdating nila sa bahay. Papasok na sana siya sa kuwarto niya, na katabi lang ng silid ni Luca, nang bigla siyang harangan nito. Lumabas si Luca mula sa kuwarto nito. Naka-white undershirt lang ito at gray sweatpants. Magulo nang bahagya ang buhok nito. M