Tempting My Dad’s Irresistible Best Friend (SSPG) のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 56

Pagdating sa malaking lugar na pagmamay-ari pa rin ni Luca kung saan gaganapin ang team building, agad naagaw ng atensiyon ni Andrea ang magandang tanawin. The property was enormous. Rolling hills. Tall trees. A wide clearing in the center where the tents had been set up. There was a makeshift kitchen near the trees. A bonfire pit in the middle of the clearing. Ropes and poles and equipment for the games. Bumaba si Andrea ng kotse ni Luca at tumingin sa paligid. Sariwa ang hangin. Maaliwalas ang langit. Luntian ang damo. Dapat ay maganda ang araw na ito. But she saw her. Lillian. Standing near the kitchen. Wearing a tight white shirt and short denim shorts. Her blonde hair was tied in a high ponytail. Her makeup was perfectly done. She was smiling at everyone who walked past her. Isa siya sa mga taong maghahanda ng kakainin ng empleyado. Mismong si Antonio raw ang nagsabi kay Lillian na tumulong sa kompanya bilang future employee. Nakaramdam si Andrea ng init ng ulo. Naglakad siy

Inanunsyo ni Luca ang mga activities ngayong araw lalo na ang palaro. Hindi maiwasan ni Andrea ang kabahan dahil lahat ng gagawin ay kailangan nilang tumakbo.Inanunsyo niya ang unang laro. Relay race. Kailangang tumakbo ng bawat team sa kabilang dulo ng field, kumpletuhin ang sunod-sunod na tasks, at tumakbo pabalik. Ang team na may pinakamabilis na oras ay makakakuha ng puntos para sa overall team building competition.Tinawag ang team ni Andrea. Pumila siya kasama ang ibang babae mula sa tent niya. Si Dona ang katabi niya. Si Kaori ang nasa likuran."Parang kinakabahan ka," sabi ni Dona. "Okay ka lang?""Ayos lang ako," sabi ni Andrea. "Ayoko lang tumakbo.""Mula kailan? Dati kang takbuhan sa college.""Mula ngayon. Wala na ako sa kondisyon."Kakaiba ang tingin ni Dona sa kanya. Pero bago pa siya makapagsalita, pumutok ang whistle. Nagsimula na ang karera.Nag-aalala siya baka mapano siya at ang bata sa sinapupunan niya. Baka bigla siyang himatayin.Mabagal siyang tumakbo. Maingat.

Pagmulat ni Andrea, nasa pinakamalapit na clinic na siya. Maliit at puti ang kwarto. May kama, isang upuan, maliit na mesa, at bintanang nakatanaw sa madidilim na puno sa labas. May nakakabit na IV sa braso niya. Dahan-dahang dumadaloy ang likido papasok sa ugat niya. Napakurap siya. Mabigat ang ulo niya. Tuyong-tuyo ang bibig niya. Pakiramdam niya parang nasagasaan siya ng truck. Sa tabi niya ay si Luca at ang mga kaibigan niyang halatang nag-aalala. Nakaupo si Luca sa upuan sa tabi ng kama. Nakasandal ang mga siko niya sa tuhod, magkahawak ang mga kamay, at nakayuko ang ulo—parang nagdadasal. Nakatayo si Dona sa paanan ng kama. Si Kaori naman ay nasa may bintana. Hawak ni Alex ang isang baso ng tubig. Si Joanna, hawak ang isa niyang kamay. “Andrea,” sabi ni Dona, mahina ang boses. “Thank God. Gising ka na. You scared us.” “What happened?” tanong ni Andrea, paos ang boses. “You fainted,” sabi ni Kaori. “During the three-legged race. Bigla ka na lang bumagsak. Si Luca ang nagbuh