Tempting My Dad’s Irresistible Best Friend (SSPG) のすべてのチャプター: チャプター 71 - チャプター 80

Ramdam ni Andrea ang paggalaw ni Luca sa kama. Ramdam niya ang init ng hininga nito sa balat niya at ang marahang pagdampi ng labi nito malapit sa tainga niya. “You are mine tonight,” paos nitong bulong. “All mine. And I’m going to take my time with you.” Napakagat-labi si Andrea habang mas lalong bumibilis ang tibok ng puso niya. Hindi niya makita si Luca dahil sa pagkakatali sa mga mata niya gamit ang kurbata nito, pero mas lalo lang iyong nagpalala ng excitement na nararamdaman niya. Bawat dampi, bawat galaw, bawat paghinga nito ay mas matindi niyang nararamdaman. Dahan-dahang dumaan ang mga daliri ni Luca sa hita niya habang patuloy itong nakadikit sa kaniya. “And you’re not allowed to hide from me tonight,” dagdag pa nito. “I want every sound. Every reaction. Every moan.” Napasinghap si Andrea nang marahang humalik si Luca sa leeg niya bago bumaba sa balikat niya. “L-Luca…” “Hmm?” mahina nitong tugon habang patuloy siyang hinahalikan. “I love you.” Sandaling tumigil si L

“Luca…” “What?” “Behave.” “Why?” “Because we’re in your office. Ibalik mo ang panty ko!” “They know better than to enter without permission. Mamaya mo na kunin. Aamuyin lang naman. Ang damot mo, baby.” “Kailangan ko ang panty ko. Baka ginawin ang ano ko.” Napabuntong-hininga si Luca na parang batang pinapagalitan. “Fine. I’ll behave.” Tumaas ang kilay ni Andrea. Inayos ang skirt niya nang pumasok ang malamig na hangin sa gitna ng hita niya. “Promise?” “No.” Napatawa siya bago marahang tinulak ang dibdib nito. “Hopeless.” “I’m obsessed with you. There’s a difference.” Mas lalong uminit ang mukha ni Andrea sa sinabi nito. Hindi talaga siya sanay sa pagiging vocal ni Luca pagdating sa kaniya. Dati, tahimik lang ito. Reserved. Cold. Pero ngayong sila na, pakiramdam niya ay lahat ng tinagong lambing nito noon ay sabay-sabay lumalabas. “Anyways,” sabi niya habang inaabot ang cellphone nito, “nag-swap tayo ng phone.” Kinuha agad ni Luca ang cellphone niya at ibinalik naman

Kinuha ni Antonio ang kaniyang cellphone at tinawagan ang anak, ngunit nakapatay ang cellphone nito. Kaya nagpasya siyang puntahan na lang ito sa kompanya ng kaibigan niyang si Luca at doon ito komprontahin. Nagmaneho siya sa mga kalsada ng siyudad, mahigpit ang pagkakahawak ng kanyang mga kamay sa manibela. Nagkakagulo ang kanyang isip. Sino ang gumawa nito? Sino ang naglakas-loob na galawin ang anak niya? Binalaan na niya ito. Sinabihan niya itong mag-ingat. Sinabihan niya itong mag-focus sa kanyang kinabukasan. And now this. A baby. A child. A responsibility she was not ready for. He thought about calling Luca. Luca always knew what to do. Luca always had the answers. But this was not a business problem. This was personal. This was family. He would handle this himself. Samantala, katatapos lang nina Luca at Andrea maligo. Sabay silang naliligo mula noong naging sila na. Mabagal ang naging takbo ng umagang iyon. Si Luca ang unang nagising, gaya ng lagi niyang ginagawa. Nagtim

"Answer me!" sigaw ni Antonio. "Sino ang ama?! Sino?!" Namumula na sa galit si Antonio. Para na siyang sasabog. Tiningnan ni Andrea ang kanyang ama. Baluktot sa galit ang mukha nito. Mahigpit na nakakuyom ang mga kamao nito. Nangangatog ang buong katawan nito. Nais niyang sabihin ang totoo. Nais niyang banggitin ang pangalan ni Luca. Nais niyang malaman nito na ang sariling matalik nitong kaibigan ang ama ng batang dinadala niya. Pero hindi niya magawa. Dahil kapag sinabi niya iyon, papatayin ni Antonio si Luca. Mawawalan siya ng Luca. Mawawalan siya ng pamilya. Umawang ang labi ni Andrea. Nanlambot ang mga tuhod niya. Hindi niya pwedeng amining ang sariling best friend ng ama niya ang nakabuntis sa kaniya. Ayaw niyang mapahamak pati si Luca. Huminga siya nang malalim. Itinuwid niya ang kanyang likod. Direkta niyang tiningnan ang ama sa mga mata. “Yes! Buntis ako at wala ka nang pakialam doon kasi mula nang mamatay si Mommy Bea ay wala ka na rin naman pakialam sa akin!” balik

Nakatitig si Luca sa kanya. Bumuka ang bibig nito. Pagkatapos ay muling nagsara. At muling bumuka. "Andrea, I do not care about my friendship with your father. I care about you. I care about our baby. I care about keeping you safe." "You do not understand. My father is not reasonable. He is not calm. When he gets angry, he does things. Terrible things. I have seen it before. When my mother was still alive, he used to—" Natigilan siya. Napaiwas siya ng tingin. "It does not matter. What matters is that he cannot know. Not yet. Not until he calms down. Natakot ako. Ayokong mawala ang pagkakaibigan ninyo nang dahil sa akin. Matagal na kayong magkaibigan ni Daddy. Ayokong masira iyon." Hinawakan ni Luca ang kanyang mga kamay. Binalot niya ang mga iyon sa sarili niyang mga palad. Malamig ang mga daliri ni Andrea. Mainit naman ang kanya. "Listen to me," sabi niya. "Your father and I have been friends for thirty years. Thirty years, Andrea. Do you know how many times we have fought? How ma