บททั้งหมดของ Tempting My Dad’s Irresistible Best Friend (SSPG): บทที่ 31 - บทที่ 40

Pagpasok ni Luca sa loob ng opisina niya, napahilamos siya ng mukha. Dumiretso siya sa private bathroom niya at binuksan ang malamig na tubig. Ipinagsalok niya ang mga kamay niya sa gripo at isinaboy ang tubig sa mukha niya. Malamig ang tubig. Dapat nakatulong iyon. Dapat nabigla ang sistema niya, luminaw ang isip niya, at nakapag-isip siya nang maayos. Pero hindi. Tumingala siya sa salamin sa ibabaw ng lababo. Tumutulo ang tubig sa mukha niya. Maitim ang mga mata niya. Namumula ang pisngi. Bahagyang nakabuka ang labi. Para siyang lalaking ilang araw nang walang tulog. Para siyang lalaking may giyerang nilalabanan sa loob ng sarili niyang isip. Hanggang ngayon, hindi pa rin mawala sa isipan ni Luca ang mukha ni Andrea. Ipinihit niya ang mga mata niya, at heto na naman siya. Ang mapulang labi nito. Ang maitim na mga mata. Ang hubad na mga binti sa ilalim ng maikling palda. Ang paraan ng pagtitig nito sa kanya habang nasa presentation. Ang paraan ng pagyuko nito at pagbulong s

“I have been trying not to want you,” sabi ni Luca, mababa ang boses. Halos bulong lang iyon, kaya napilitan si Andrea na lumapit pa nang kaunti para marinig siya. Madilim ang opisina maliban sa maliit na ilaw sa mesa niya. Nakababa pa ang blinds. Nakasara ang pinto. Tinitigan niya si Andrea. Ilang taon na niyang nakikita si Andrea—iba’t ibang version nito. Nakita niya itong sanggol sa bisig ng nanay niya. Nakita niya itong batang tumatakbo sa damuhan. Nakita niya itong teenager na pabalang sumagot sa biro ng tatay niya. Pero ngayon lang niya ito nakita ng ganito. Vulnerable. Umaasa. Natatakot. “Sinasabi ko sa sarili ko na masyado ka pang bata,” patuloy niya, garalgal ang boses. “Na anak ka ng best friend ko. Na empleyada kita. Paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko ang daan-daang dahilan kung bakit dapat umiwas ako sa iyo.” Huminto siya sandali. Humigpit ang panga niya. Para bang may hinahanap siya sa mukha ni Andrea. “Sinasabi ko sa sarili ko na sobrang bata mo para sa akin d

Andrea looked down at their hands. Magkadikit ang mga daliri nila. Parang ayaw bitawan. “Then huwag mo akong itulak palayo,” sabi niya. “Pinipilit ko,” sagot agad ni Luca. “Then mas pagbutihin mo.” Napatawa si Luca. “I like everything about you,” he admitted, almost frustrated. “That’s the problem.” Tumahimik sila sandali. Hawak pa rin ang kamay ng isa’t isa. Parang lahat ng hindi nila nasabi ay nakasiksik sa hangin sa pagitan nila. Dinala ni Luca ang kamay niya sa labi at h******n ang mga buko ng daliri ni Andrea—isa-isa, dahan-dahan, parang pinipigilan pa niya ang sarili pero hindi na niya kaya. Biglang nanghina ang tuhod ni Andrea. “Gusto kitang yayain lumabas,” sabi ni Luca, malapit sa kamay niya. “A real date. Dinner. Somewhere nice. Kung saan walang nakakakilala sa atin.” “A real date?” ulit niya, halos hindi makapaniwala. Pumintig ng mabilis ang puso niya sa sobrang saya. “Oo.” “May flowers? Candles? Ganoon?” Tumingin si Luca sa kanya. Seryoso ang mata niya, pero may

Kabado si Luca habang hinihintay si Andrea na lumabas sa silid nito. Nakatayo na siya sa hallway nang halos sampung minuto, tinitingnan ang relo niya kada tatlumpung segundo. Dalawang beses na siyang nagpalit ng suit. Tatlong beses na niyang inayos ang kurbata niya. Paulit-ulit na niyang sinuklay ang buhok niya hanggang sa nagsisimula nang sumakit ang anit niya. Pakiramdam niya parang isang teenager na pupunta sa first prom. Magkatabi lang sila ng kwarto ni Luca sa bahay ni Luca. Siya mismo ang nagpaayos noon, years ago, bago pa nangyari ang lahat—no’ng si Andrea ay anak lang ng best friend niya na bumibisita tuwing weekends. Ngayon, pakiramdam niya ‘yung parehong pinto ay parang sinusunog ang dibdib niya. First time niya ulit magyaya ng babaeng ide-date after 20 years. The last time na nagyaya siya ng maayos na date, nasa twenties pa siya. Ang babaeng iyon si Bea—nanay ni Andrea. Pero si Antonio ang pinili nito noon. Hindi na talaga siya nakipag-date pagkatapos noon. Para kay Luc

Mabilis niyang binasa ang mga mensahe. May panibagong screenshot na naman mula sa hotel CCTV. Parehong malabong larawan na ilang linggo na niyang tinititigan. Isang babaeng naka-pulang damit. Mahaba ang maitim na buhok. Nakayuko kaya hindi makita ang mukha. Ang parehong babaeng nawala bago pa siya magmulat ng mata. Ang parehong babaeng hindi niya alam ang pangalan, hindi niya maalala ang mukha, pero hindi niya makalimutan ang katawan. Dismayado si Luca dahil malabo pa rin ang kuha sa CCTV ng hotel. Hanggang ngayon, hindi pa rin niya alam kung sino ang babaeng iyon. Ibinaba niya ang phone nang nakataob sa mesa. Ayaw niyang isipin ang gabing iyon. Ayaw niyang isipin ang misteryosong babaeng matagal nang bumabagabag sa kanya. Nandito siya kasama si Andrea ngayon. Si Andrea ang kasama niya. Andrea was real. Andrea was the one he wanted. Not some ghost from a hotel room. “Is everything okay?” tanong ni Andrea, maingat ang tingin sa kanya. Halata ang pag-aalala sa mga mata niya. “Yes,”