Tempting My Dad’s Irresistible Best Friend (SSPG) のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

Papasok na si Lillian Delgado sa kompanya ni Luca upang mag-apply ng trabaho nang narinig niya itong may kausap sa telepono. Nakatayo siya sa labas ng glass doors ng Romanov Structural & Development Corporation building nang mga limang minuto, inaayos ang makeup niya at pina-practice ang ngiti niya. Suot niya ang hapit na black skirt at low-cut na white blouse. Perpektong kulot ang buhok niya. Sapat ang taas ng heels niya para humaba ang mga binti niya, pero hindi naman sobrang taas na matitisod siya. Gusto niyang gumawa ng magandang impression. Kailangan niya ang trabahong ito. Hindi dahil kailangan niya ng pera—ikakasal na ang nanay niyang si Issa kay Antonio, at maraming pera si Antonio. Pero gusto ni Lillian ng sarili niyang income. Sarili niyang career. Sarili niyang pangalan. And she wanted to be close to Luca. She had seen him at her mother's birthday party months ago. Tall. Broad. Handsome. Rich. He was exactly the kind of man she wanted to marry. And now, with her mother e

Tumayo si Lillian at inayos ang palda niya. Inabot niya ang resume niya. “I am applying for a position in your marketing department. I have a degree in business administration. I have three years of experience in advertising. I think I would be a good fit for your company.” Kinuha ni Luca ang resume niya. Sandali niya itong sinulyapan. Maayos naman ang qualifications—katamtaman ang grades, at ang mga kumpanyang pinanggalingan niya ay maliliit at hindi niya kilala. Pero konektado ito kay Antonio. At si Antonio ay best friend niya. At ang anak ng soon-to-be wife ni Antonio ay nasa lobby niya ngayon, humihingi ng trabaho. He could not say no. “I will have HR review your application,” sabi ni Luca habang ibinabalik sa kanya ang resume. “If they approve, someone will call you for an interview.” “Thank you, Mr. Romanov.” Ngumiti si Lillian. “I really appreciate this.” Tumango lang si Luca at tumalikod na para umalis. Pero hindi pa siya tapos. Nagkunwari ulit si Lillian na nasaktan an

Ibinaba ni Luca ang papel. Tiningnan niya ang tatlong lalaki sa kabilang side ng mesa. Gusto niyang paalisin sila sa building niya. Gusto niyang maghanap sila ng ibang contractor. Gusto niyang sabihing hindi niya kailangan ang pera nila. Pero hindi 'yun totoo. Kailangan niya ang pera nila. Kailangan ng kompanya ang pera nila. "Give me until tomorrow," Luca said. "I will review your demands and get back to you." "Tomorrow is too late," said Mr. Reyes Junior. "We need an answer today. By five o'clock." Tumingin si Luca sa orasan sa dingding. Alas dos y media na. Dalawa at kalahating oras na lang ang natitira. "Fine," he said. "By five o'clock." Tumango ang mga lalaki. Tumayo sila at naglakad paalis ng conference room. Nanatiling nakaupo si Luca sa kanyang upuan. Buong meeting, si Andrea ang laman ng isip ni Luca. Nag-aalala siya. He could not focus on the contract. He could not focus on the demands. He could not focus on anything except the image of Andrea walking out of the buil

Nang nakauwi si Luca sa bahay, tulog na si Andrea sa silid nito. Ilang oras siyang nagmaneho paikot sa lungsod, hinahanap siya. Pumunta siya sa dating apartment nito. Pumunta siya sa paborito nitong coffee shop. Pumunta siya sa parke kung saan mahilig siyang maglakad. Wala. Wala siya kahit saan. Kaya umuwi siya. Doon niya naabutan si Andrea. Matagal siyang tumayo sa pintuan, pinapanood lang ang dalaga. Ang pagtaas-baba ng dibdib nito. Ang paraan ng pagkakalat ng buhok nito sa unan. Ang bahagyang pagkakahiwalay ng mga labi ni Andrea kapag humihinga. Mukha siyang payapa. Mukha siyang anghel. May hawak siyang bulaklak. Pulang rosas. Kapareho no’ng ibinigay niya sa restaurant. Binili niya ito kanina, bago pa masira ang lahat. Plano niyang ibigay sa kanya pagkatapos ng hapunan. Kaya ngayon niya ibibigay. Maingat na inilagay ni Luca ang bulaklak sa bedside table. Inilagay niya mismo sa tabi ng lampara, kung saan makikita niya agad paggising sa umaga. Naglagay din siya ng maliit na kah

Namuo ang luha sa mata ni Andrea. Maluluhang luha ngayon. Hindi malulungkot. "As far as I remember, nililigawan kita, Andrea. Nag-a-apply lang ng trabaho si Lillian. Okay?" Niyakap niya ang dalaga at hinalikan ang buhok nito. "You're the only apple of my eye. Hindi ako gagawa ng bagay na ikakaselos mo." Niyakap siya nito. Pinagdikit ang labi sa ibabaw ng ulo niya. Inilibing ni Andrea ang mukha sa dibdib nito. Pumulupot ang mga braso sa baywang nito. Kumapit siya na para bang ito lang ang matibay na bagay sa mundong masyadong mabilis ang ikot. "Sorry," bulong niya sa balat nito. "Sorry kung nagseselos ko. Sorry sa pagtakas ko kahapon. Sorry sa pagpatay ko ng phone. Sorry sa pag-aalala mo." "Wala kang dapat na ipag-sorry, baby." "Meron. Imature ako. Nakita kitang binubuhat siya kahapon, at hindi na ako tumigil para mag-isip. Inisip ko agad ang pinakamasama. Inisip kong pinipili mo na siya kaysa sa akin." Umatras si Luca. Tumingin sa mukha niya. Hinawakan ang baba niya at itinaas