เลขาเจ้าของรีสอร์ตตกใจจนสะดุ้งเพราะเสียงเคาะประตู ดาหลาเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร คนที่อยู่อีกฝั่งของประตูกระจกทำหญิงสาวแปลกใจพอสมควร“ทำไมมาได้คะ” เที่ยงวันจันทร์ เมื่อก่อนที่พีกรุปเป็นวันที่ยุ่งที่สุด ทว่าผู้บริหารกลับมาโผล่ที่ปากช่อง“ทำอะไรอยู่”“โพสต์รูปลงเพจน่ะค่ะ พี่พายุเห็นรูปที่พายส่งให้ยังคะ”“รูปอะไร”“เปิดดูในไลน์สิคะ”คิ้วหนาเหนือดวงตาคู่คมเลิกขึ้น “จ้างช่างภาพมาถ่ายเหรอ สวยมาก”“ฝีมือพายเองค่ะ”“จริงดิ?” ไม่รู้มาก่อนเลยว่าดาหลามีฝีมือทางด้านถ่ายภาพด้วย“ค่ะ พายชอบถ่ายรูปน่ะ เมื่อก่อนตอนที่ยังอยู่สถานสงเคราะห์ พายเคยมีกล้องด้วยนะ เพื่อนที่สถานสงเคราะห์ชื่อเดลล่าให้เป็นของขวัญ” แต่กล้องตัวนั้น..ริมฝีปากแย้มยิ้มกว้าง ทว่าดวงตาดาหลากลับเศร้าจับหัวใจ เขาเคยได้ยินหญิงสาวพูดถึงเดลล่าหลายครั้ง แต่เขาไม่เคยเห็นกล้องที่ว่า และเธอไม่เคยเอ่ยถึงกล้องตัวนั้นให้ฟัง “แล้วของที่เพื่อนให้ ไปไหนแล้วล่ะ”“ช่างเถอะค่ะ” เธอถอนหายใจใส่เรื่องราวที่เป็นอดีตไปแล้ว เกิดเป็นดาหลานี่มีแต่เรื่องน่าเศร้าเต็มไปหมดเสียจริง“เล่ามา อย่าทำให้ค้างคาได้ไหม มันหงุดหงิด”เกิดเป็นพายุนี่ก็ขี้หงุดหงิดเหลือเกิน หน
Última actualización : 2026-04-05 Leer más