หย่าพ่ายรัก のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 48

บ้านที่พายุว่า สำหรับดาหลามันคือ ‘โรงแรมม่านรูด’สะเทือนในอก ปวดร้าวไปทั้งความรู้สึก ทว่าไม่มีทางเลือก พิพัฒน์อยู่กับพ่อย่อมมีความเป็นอยู่ที่ดีกว่า ที่สำคัญดาหลาไม่อยากเปิดศึกแย่งลูกกับพายุ เพราะสุดท้ายคนที่ได้รับผลกระทบที่สุดไม่ใช่ใคร แต่เป็นลูกชายของเราสองคน“เอางั้นก็ได้ ครีมเดินไปเป็นเพื่อนพายเอาของไปเก็บนะ ป้าจัดการที่ฟรอนต์เอง”อยู่กันสองคน กนกนุชจึงถามเรื่องที่สงสัย “ตกลงแกกับคุณพายุนี่ยังไงกันแน่พาย”“หมายความว่าอะไรพี่ครีม”“แกกับคุณพายุมีซัมติงกันใช่ไหม”“ไม่มีหรอก” ดาหลาหลบตากนกนุช“ไม่มีแต่ฝากลูกไว้กับป้านุจแล้วไปนอนเฝ้าไข้แกเนี่ยนะ อย่ามาโกหกกันหน่อยเลยพาย แกกับคุณพายุมีอะไรในกอไผ่แน่ๆ”เรื่องเธอกับอดีตสามี ต่อให้เป็นกนกนุช ดาหลาก็ไม่อยากให้รู้ “ไม่มีอะไรจริงๆ พี่ครีม”“โอเค แกยังไม่อยากเล่าก็ไม่เป็นไร แต่ถ้ามีอะไรให้ช่วยบอกพี่ได้นะ คิดซะว่าพี่เป็นพี่สาวแก” ความสัมพันธ์ระหว่างดาหลากับพายุไม่ธรรมดาแน่ แต่ในเมื่อดาหลาไม่พร้อมเปิดปาก เธอจะไปบีบบังคับได้ยังไง“ขอบคุณพี่ครีมมากนะ”“ขอบคงขอบคุณอะไรกัน แต่ถ้าอยากขอบคุณจริงๆ ต่อไปถ้ารู้ว่าที่ไหนมีเลขเด็ด เอามาบอกพี่หน่อย พี่อยากร

รูปถ่ายงานวิวาห์ ทะเบียนสมรส คือสองอย่างที่เขานำไปยืนยันกับดาหลาว่าเธอเป็นภรรยาของพายุ ทว่าตลอดสามปีที่หญิงสาวความจำเสื่อม ประธานวงศ์ก็ไม่ได้ละความพยายามที่จะเข้าหาเมียชาวบ้าน แต่มันได้แค่พยายาม เพราะหลังจากความจำเสื่อม แม่พิพัฒน์ไม่เคยคลาดสายตาเขาเลยสามปีผ่านไป นึกไม่ถึงว่าพอดาหลาจำทุกอย่างได้ เธอกลับลืมเรื่องราว ณ ช่วงเวลาหนึ่ง ลืมสิ้นไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น หญิงสาวจำพิพัฒน์ไม่ได้จำไม่ได้สักอย่างว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้าง ซึ่งนั่นเป็นทั้งเรื่องดีและไม่ดี มีบางอย่างที่เขาต้องการให้อดีตภรรยาลืมไปซะ ทว่าก็มีหลายอย่างที่เขาอยากให้เธอจำได้“พายเป็นเมียพี่พายุจริงเหรอคะ” “จริงสิ แถมยังเป็นแม่ของลูกพี่ด้วย” พายุแนบศีรษะกับหน้าท้องป่องนูน เขาหลับตาพริ้ม ริมฝีปากเผยรอยยิ้มแห่งความสุข ในท้องดาหลามีเลือดเนื้อเชื้อไขของเรา เธอเป็นแม่ของลูก เป็นผู้หญิงที่เขาอยากใช้ชีวิตด้วยตราบลมหายใจสุดท้ายของชีวิต มือบางลูบศีรษะสามี “พายจำอะไรไม่ได้ แต่พายจะเชื่อที่พี่พายุบอกทุกอย่างนะคะ เพราะพี่คือสามีพาย” “พี่รักพายนะ” ในเมื่อดาหลาลืมอดีตไปแล้ว เขาก็ควรจะลืมทุกอย่างเหมือนกัน ลืมเพื่อเริ่มต้นใหม่ไปกับผู้หญิงที

คุณหญิงส่องศรีหัวเราะเสียงดังลั่นห้องพักฟื้น สมเพชเวทนาในความโง่เขลาของหลานชายคนเดียวจนไม่รู้จะพูดยังไงดี “อย่าบอกนะว่าแกยังอาลัยอาวรณ์นังผู้หญิงชั้นต่ำนั่นอยู่ แกนี่มันได้เลือดพ่อมาจริงๆ”“คุณย่าเป็นยังไงบ้างครับ หมอว่าไงบ้าง” คร้านจะพูดกับส่องศรีเรื่องที่ย่าพยายามแต่ไม่เคยสำเร็จ และไม่มีวันสำเร็จ ย่าอยากทำอะไรก็ทำไป อยากหาผู้หญิงมาให้เขาดูตัวสักกี่คนก็แล้วแต่ แต่เขาไม่เอาด้วย พิพัฒน์จะไม่มีแม่เลี้ยง ผู้หญิงคนเดียวที่เป็นแม่ของลูกชายเขาคือดาหลา ไม่มีวันเป็นคนอื่น“ย่าไม่ตายง่ายๆ หรอก จนกว่าจะได้เห็นแกแต่งงานกับผู้หญิงที่คู่ควร แต่ย่าต้องตายแน่ ถ้าแกไปคว้าเอาพวกนังชั้นต่ำมาร่วมวงศ์ตระกูลเรา นะพายุ ไปเดตกับหนูมินนี่สักครั้งเพื่อย่า แกไม่อยากให้ย่าหายดีหรือไง หรือแกอยากเห็นย่าตายจริงๆ”นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่คุณหญิงส่องศรีแสร้งทำเป็นว่าไม่สบายเพื่อใช้อาการป่วยบีบบังคับให้เขาทำในสิ่งที่ท่านต้องการ “อย่าให้เรื่องของผมไปกระทบกระเทือนอาการป่วยของย่าเลยนะ ย่าพักผ่อนเถอะ ผมจะไปคุยกับหมอว่าอาการย่าเป็นยังไงบ้าง”“หยุดเดี๋ยวนี้นะพายุ!” คุณหญิงส่องศรีตะโกนสั่งหลานชายที่ก้าวขาเดินไปยังประตูทางออก “ถ

ร่างแบบบางถูกยกขึ้นจากตัก พายุวางดาหลาลงบนโซฟา เขาคุกเข่าลงแล้วจัดการถอดกางเกงเธอออก เหลือไว้เพียงแพนตีสีขาวตัวจิ๋วที่ปกปิดของสงวนสวยงามหญิงสาวพยายามหุบขา สายตาพายุที่มองจ้องกึ่งกลางกายทำเธอสะท้านอายจนตัวสั่นเทิ้ม“อย่ามองค่ะพี่พายุ” พายุไม่เพียงแต่ไม่ฟัง เขายังแยกขาเธอออกแล้วสอดตัวเข้ามา “พี่พายุจะทำอะ.. อะไรคะ”“พี่คอแห้ง ขอดื่มน้ำหน่อยครับ”น้ำที่พายุกระหายอยาก หาใช่น้ำจากขวด แต่เป็น ‘น้ำหวานที่คั้นเองด้วยปาก’ ต่างหากลิ้นสากตวัดสัมผัสจุดอ่อนไหวผ่านแพนตีตัวบางก่อนที่เขาจะแหวกปราการชิ้นสุดท้ายออกแล้วสอดปลายลิ้นเข้าไปแตะติ่งเนื้อสีหวานอืม.. อร่อย“พอ พอค่ะพี่พายุ” ปากว่าให้พอ แต่ดาหลากลับแอ่นสะโพกเข้าหาปากพายุ เธอกดศีรษะชายหนุ่มเอาไว้ราวกับกลัวเขาจะถอนตัวออก “อือ~ พี่พายุขา พายจะ จะเสร็จละ แล้ว”หญิงสาวถูกส่งจนถึงฝั่งฝัน ทว่าพายุไม่ยอมถอยห่างจากหว่างขา เขาดื่มน้ำหวานที่ไหลทะลักออกมา ทรมานดาหลาที่หวีดร้องเสียงดังเพราะเสียดเสียวจนแทบขาดใจ “อีกรอบนะพาย”“พี่พายุ พายเสียว”“หืม.. เสียวเหรอ” คนใจร้ายที่ไม่ยอมปล่อยหญิงสาวไป จัดการเธอด้วยลิ้นและนิ้วอีกรอบ ใช้ปากดูดดึงเนื้อตรงนั้นจนน่ากลัว