All Chapters of หย่าพ่ายรัก: Chapter 51 - Chapter 60

‘ไม่รับปาก อาจจะได้เจอ หรืออาจจะไม่ ขึ้นอยู่กับว่าพายเชื่อฟังพี่แค่ไหน’‘ได้ค่ะ วันศุกร์หลังเลิกงานพายจะนั่งรถตู้เข้ากรุงเทพนะคะ’‘ไม่ต้อง พี่ไปรับเอง’‘อย่าเลยค่ะ พี่พายุจัดการงานเถอะ พายไปเองได้’‘ไม่อยากเจอแพนเตอร์เหรอ’‘อยากค่ะ’‘ก็เชื่อฟังพี่สิ’ทำได้แค่บ่นพ่อของลูกในใจว่าจอมบงการส่วนคำที่ปากพูดออกไปคือ ‘ค่ะ’‘ดีมาก อีกสองวันเจอกัน เก็บเสื้อผ้ารอเลย สักบ่ายสามพี่น่าจะถึงปากช่องแล้ว’ เสียงเคาะประตูทำให้พายุจำต้องวางสายจากดาหลา ‘ไว้พี่โทร. หาใหม่นะ’เพราะคิดว่าคนที่อยู่อีกฝั่งของประตูคือธนกร พายุจึงเอ่ยอนุญาต “เชิญครับ”“สวัสดีค่ะ”“คุณมินนี่” ผู้บริหารพีกรุปมองไปที่ประตู ทว่ากลับไร้เงาเลขา“ข้างนอกไม่มีใคร มินนี่เลยถือวิสาสะเดินเข้ามา ไม่ว่ากันใช่ไหมคะ”มารยาทขั้นพื้นฐานพอมีอยู่บ้าง เขารู้ว่าอะไรควรทำหรือไม่ควรทำ “คุณมินนี่มาหาผม มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ”“วันก่อนคุณย่าคุณพายุบอกมินนี่ว่าคุณพายุชอบกินอาหารไทยรสจัดจ้าน บังเอิญมินนี่มีธุรกิจร้านอาหาร เลยเอาปิ่นโตมาให้คุณพายุลองชิมน่ะค่ะว่าฝีมือเชฟประจำร้านใช้ได้หรือเปล่า”“ขอบคุณครับ” เขาไม่ได้มองของที่มนฤดีเอามาฝาก “ถ้าไม่มีธุระแล้ว

รอยยิ้มกระจ่างตากระตุกหัวใจคนมอง ประธานวงศ์รู้จักดาหลาตอนหญิงสาวอายุสิบห้า เฝ้ารอจนกระทั่งเธอเรียนจบมหาวิทยาลัย รอคอยอย่างใจเย็น แต่สุดท้ายปลายทางกลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า “พายมีธุระต่อไหม”“ไม่นะคะ พายมาซื้อของน่ะค่ะ ซื้อเสร็จก็จะกลับห้องเลย”“ถ้าผมจะชวนไปกินข้าวด้วยกัน พายสะดวกหรือเปล่า”ประธานวงศ์คิดยังไง แล้วพายุระแวงพวกเราทั้งคู่แค่ไหน ดาหลารู้ทุกอย่าง “ขอโทษด้วยนะคะ พายไม่สะดวกค่ะ”“ไม่เป็นไรครับ” ความผิดหวังแผ่ไปทั้งความรู้สึก“พายขอตัวก่อนนะคะ”“เดี๋ยวสิพาย”“คะ”“พายดูมีความสุขขึ้นนะ” ดาหลาเป็นคนสดใส แต่ใช่จะไม่มีช่วงชีวิตที่เศร้าหมอง หลังเธอแต่งงานกับพายุแค่หนึ่งเดือน ดาหลาดอกน้อยที่เขาเฝ้าถนอมมาหลายปีเหี่ยวเฉาจนน่าใจหาย เขาอยากให้เธอหย่ากับมันซะ พยายามทุกวิถีทาง ทว่าไอ้พายุมันหน้าด้าน มันบอกเขาว่าให้ตายยังไงก็ไม่ยอมหย่ากับเธอสี่ปีต่อมา เขาสมปรารถนาในเรื่องที่รอคอย ดาหลากับพายุยุติสถานะสามีภรรยา ทั้งคู่จดทะเบียนหย่า เขาไม่สนใจว่าเจ้าหล่อนเป็นแม่ม่าย มีลูกติด หรืออะไรก็ช่าง เขาสนใจแค่เธอ แค่นั้น..ทว่าหลังจากวันที่ไปหย่า หญิงสาวที่เขารักกลับหายไปโดยไม่มีใครรู้ว่าเธอไปอยู

ชาไปทั้งร่างเมื่อเห็นว่าใครที่ยืนอยู่ข้างพายุปรียาดา..“ไม่เจอกันนานนะพาย” ริมฝีปากยิ้ม ทว่าแววตาไม่ใช่“หลินพาลูกมาเที่ยวน่ะ เราบังเอิญเจอกัน”ไหนว่าหย่ากันไปแล้ว แล้วนังดาหลามาเสนอหน้าที่นี่ได้ยังไง ที่เมื่อกี้พายุบอกมันว่าบังเอิญเจอเธอเข้า คงเพราะกลัวเมียเก่าเข้าใจผิดสินะ เฮอะ! ไอ้สวะชาติชั่วเอ๊ย คบกับเธออยู่แท้ๆ แต่กลับไปคว้าผู้หญิงไร้หัวนอนปลายเท้ามาทำเมีย “พี่ขอร่วมโต๊ะด้วยได้ใช่ไหม ยังไงพวกเราก็คนกันเอง พายไม่ว่าหรอกเนอะ”“เชิญค่ะ” เธอจะว่าอะไรได้ ต่อให้เกลียดปรียาดาแล้วยังไง จะให้แสดงออกด้วยการกระทำและคำพูดงั้นหรือ ไม่หรอก จะทำอย่างนั้นไปทำไม เธอมาที่นี่เพราะอยากใช้เวลากับลูกชาย อยากทำหน้าที่แม่ให้แพนเตอร์ ไม่ได้มาเพราะเรื่องอื่นอินฟลูเอนเซอร์สาวยิ้มกว้าง ปรียาดาเลือกนั่งข้างพายุ และหลังจากนั้น บทสนทนาบนโต๊ะก็กลายเป็นของคนสองคน คนที่ไม่ได้ชื่อดาหลาดาหลานั่งฟังปรียาดาคุยกับพายุ ทั้งคู่สนิทสนมกันเหมือนเดิมเหมือนเดิม.. ไม่เปลี่ยนแปลง“พี่พายฮะ แพนเตอร์มีเพื่อนมาเพิ่ม” พิพัฒน์ที่กลับโต๊ะหลังไปเลือกเค้กที่ตู้กระจกตรงเคาน์เตอร์ รีบแนะนำเพื่อนของตนให้พี่พายรู้จักพี่พาย..ตื้นลึก

แววตาประธานวงศ์ทำปรียาดานึกหวั่น เมื่อก่อนเพียงเฉยชา ทว่าตอนนี้.. เหมือนเขาโกรธอะไรเธอ “คุณดลคะ คุณรู้ใช่ไหมว่าหลินคิดยังไงกับคุณ” “คุณหลิน” เขาวางแก้วบรั่นดีที่ยังไม่ดื่มลงบนโต๊ะ “ถ้าผมทำอะไรให้คุณเข้าใจผิด ผมขอโทษด้วยนะครับ” ประธานวงศ์จากไปพร้อมความหวัง ชายหนุ่มตอบแทนเธอด้วยเงินก้อนใหญ่ที่นำมาแลกที่ดินผืนงาม หลังจากนั้นเขาไม่ยุ่งเกี่ยวกับเธออีกเลยเบื้องหน้าคือประมุขบ้านพงศ์กฤตกุล แม้ชราภาพมากแล้ว ทว่าคุณหญิงส่องศรียังสง่างามสมกับที่สืบเชื้อสายมาจากตระกูลผู้ดีเก่า“แกไปไหนมา”“ย่ามีอะไรหรือเปล่าครับ”“เมื่อวานแพนเตอร์บอกว่าแกพาเหลนย่าไปเที่ยวสวนสนุกกับผู้หญิงที่ชื่อพาย ไม่ใช่พายเดียวกันหรอกใช่ไหม” พายุเงียบไป หลานชายไม่ปฏิเสธ ซึ่งนั่นเท่ากับยอมรับ “แกกลับไปหาแม่นั่นจริงเหรอพายุ ทำไมแกถึงได้โง่ซ้ำโง่ซากอย่างนี้!”“นั่นแม่แพนเตอร์นะครับ”คุณหญิงส่องศรีระเบิดเสียงหัวเราะ ราวกับนางได้ฟังเรื่องตลก “แกรู้ดีกว่าใครว่าผู้หญิงเกือบทุกคนท้องได้ คลอดลูกได้ แต่ไม่ใช่ทุกคนจะเป็นแม่ให้ลูกได้ ยกตัวอย่างก็เช่นกมลเนตร”ความเจ็บปวดจากปมในวัยเด็กแทรกซึมไปทั่วทุกอณูความรู้สึก “ถ้าย่าไม่มีเรื่องสำคัญ

ไม่มีใครมากำหนดชีวิตเขาได้ เช่นเดียวกัน ไม่มีผู้หญิงคนไหนจะมาเป็นแม่แพนเตอร์นอกจากดาหลา เขาไม่ได้ต้องการผู้หญิงเลอเลิศมาดูแลลูกชาย ที่เขาอยากได้คือคนที่รักลูกจากใจจริง“จำไว้นะพายุ เหลนของฉันต้องมีแม่ที่ดีพร้อม ไม่ใช่นังพาย ไม่ว่าเมื่อก่อนหรือต่อไป ฉันไม่มีวันยอมรับมันเป็นหลานสะใภ้และแม่ของเหลนฉัน ไม่มีวัน” สามีนางเป็นลูกชายคนโตครอบครัวคหบดี ส่วนนางคือลูกสาวผู้รากมากดี การแต่งงานระหว่างเราไม่ได้เกิดขึ้นเพราะความรัก หากแต่เป็นเพราะคำว่าเหมาะสมและเห็นควรของผู้ใหญ่สองฝ่ายหลังอยู่กินกันได้ประมาณสามปี พวกเรามีลูกชายคนแรกและคนเดียวคือดุสิต ดุสิตแม้มีกมลเนตร ทว่าสุดท้ายก็ยอมแต่งงานกับกิ่งมาลาตามที่นางสั่ง แล้วพายุจะแหกคอกไม่ยอมทำตามที่ผู้ใหญ่อาบน้ำร้อนมาก่อนบอกได้อย่างไร“ย่าอยากได้ผู้หญิงที่ดีพร้อมมาเป็นหลานสะใภ้ แต่ผมต้องการแค่ผู้หญิงที่รักแพนเตอร์ครับ”คุณหญิงส่องศรีแค่นยิ้ม หัวเราะเยาะหยันหลานชาย “คลอดมาไม่ได้หมายความว่าจะรักหรอกนะ ดูอย่างแม่ที่คลอดแกสิ ถ้านังกมลเนตรรักแกจริง มันจะทิ้งแกไว้ที่นี่เหรอ”“เมื่อก่อนผมก็เคยตั้งคำถามเหมือนกัน จนผมอายุเก้าขวบ ผมถึงได้รู้ว่าอะไรเป็นอะไร” ทุกการ