Todos los capítulos de หย่าพ่ายรัก: Capítulo 71 - Capítulo 80

ริมฝีปากสั่นระริกพยายามแย้มรอยยิ้ม น้ำใสหลั่งรินลงมา ดาหลาโผเข้ากอดประธานวงศ์ เธอสะอื้นไห้ในอ้อมกอดผู้ชายที่รู้จักมานับสิบปี ผู้ชายที่ปรียาดารัก ซึ่งเป็นคนเดียวกันกับที่ทำลายครอบครัวเธอ “คุณดลคะ พายไม่เหลือใครแล้ว”“พายยังมีผม” เขาโอบกอดดาหลา กอดแรกของเราในวันที่หญิงสาวอ่อนแอและต้องการที่พึ่ง ไม่ว่าจะด้านใด แต่เขาช่วยเธอได้ทุกอย่าง“พายยื่นใบลาออกที่รีสอร์ต พี่พายุบอกว่าจะให้พายเป็นพี่เลี้ยงแพนเตอร์ พี่พายุให้พายกลับมาอยู่กรุงเทพด้วยกัน แต่พายคงไปอยู่กับลูกไม่ได้แล้ว พายไม่มีงาน ไม่มีที่ไป พายจะทำยังไงดีคะคุณดล”อ้อมแขนที่กอดดาหลาไว้คลายออก ประธานวงศ์เช็ดน้ำตาให้หญิงสาวตรงหน้า หลากความรู้สึกตีวนในอก ทั้งรู้สึกผิดและต้องการครอบครอง “บอกแล้วไง ผมจะช่วยพายทุกอย่าง ขอแค่พายบอกมาว่าอยากให้ผมทำอะไรให้ อยากได้อะไร แค่พายเอ่ยปาก ผมจะทำให้”“พายอยากได้งานที่กรุงเทพค่ะ พายอยากทำงาน” โกรธแค้นชิงชังแค่ไหน แต่การเอาคืนย่อมมีเวลาของมัน ประธานวงศ์ต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำ“ได้สิ มาเป็นเลขาผมนะ มาอยู่ข้างผม”“พายจะอยู่ข้างคุณดลค่ะ” ต้องมีใครสักคนเป็นบันไดให้เธอปีนป่ายขึ้นไปสู่จุดที่ต้องการ เงินทอง หน้าที่

“คุณพายแน่ใจนะคะว่าไม่รู้จริงๆ ว่าไฮโซพายุเป็นแฟนกับคุณหลิน” ชั่วโมงนี้ไม่มีข่าวไหนที่เป็นกระแสมากไปกว่าอินฟลูเอนเซอร์ชื่อดังบุกตบพนักงานหญิงในห้องน้ำบริษัท อะไรที่นำไปปั่นต่อได้ มีหรือที่นักข่าวจะพลาด“ตอนนั้นพายพึ่งเรียนจบ พายอยากทำงานมาก พอคุณหลินบอกว่าสามารถแนะนำเพื่อนให้ได้ พายเลยตอบตกลงค่ะ ระหว่างที่ทำงานกับคุณพายุ พายไม่ทราบเลยว่าคุณพายุกับคุณหลินเป็นแฟนกัน พายเข้าใจว่าคุณหลินเป็นแฟนกับผู้ชายอีกคน เพราะการกระทำของเธอบอกพายแบบนั้นค่ะ ประกอบกับคุณหลินพูดกับพายหลายครั้งว่าคุณพายุคือเพื่อน พายเลยเข้าใจไปตามนั้น” ไม่มีสักคำที่เธอโกหก หากไม่เพราะไม่รู้ว่าปรียาดาคบหาอยู่กับพายุไม่ใช่ประธานวงศ์ ต่อให้ชอบพายุแค่ไหน เธอไม่มีวันยุ่งกับผู้ชายมีเจ้าของเสียงฮือฮาดังเซ็งแซ่ นักข่าวจ่อไมค์เข้าใกล้คู่กรณีอินฟลูเอนเซอร์ เรื่องที่ดาหลาพูด ไม่ตรงกันสักอย่างกับที่ปรียาดาออกมาให้สัมภาษณ์“ก่อนอื่นหลินต้องกราบขออภัยสังคมกับเรื่องที่ตัวเองกระทำลงไป หลินยอมรับค่ะว่าคนในคลิปคือหลิน หลินบันดาลโทสะจึงทำอย่างนั้น ผู้หญิงคนนั้นน่ะ.. คือคนเดียวกันกับที่เข้าหาแฟนเก่าหลินแล้วแย่งเขาไป พอเราได้เจอกันอีก เรื่อง

แค่เจอหน้ากันยังไม่ถึงวินาที พายุก็เริ่มจิกกัดเธอเสียแล้ว ดาหลาส่งเสียงเฮอะใส่หน้าอดีตสามี เธอคงไม่มาเจอหน้าเขา หากไม่ใช่เพราะอยากตกลงกับพายุเรื่องพิพัฒน์ “พายไปหาพี่ที่บ้าน ที่บริษัท แต่พี่ไม่ยอมให้พายเจอพี่เลย ทำไมคะ เกลียดกันมาก?”“ถ้าเธอยังพอมีสำนึกอยู่บ้าง เธอคงไม่โผล่หน้ามาหาพวกเรา”“แล้วพี่พายุล่ะคะ มีสำนึกบ้างหรือเปล่า แพนเตอร์เป็นลูกพาย ใจคอพี่คิดจะพรากลูกพรากแม่เหรอคะ”“แม่อย่างเธอไม่มียังดีกว่า” ดาหลาทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอไม่มีสำนึก ไม่ว่าในฐานะแม่หรือเมียแววตาที่มองมาหลากหลายความรู้สึกจนดาหลาแยกไม่ออกว่าอะไรคืออะไร บางครั้งมันฉายถึงความผิดหวัง ทว่าบางคราปรากฏความชิงชัง ผสมปนเปอยู่ในนั้นจนเธอไม่อาจทนมอง “แพนเตอร์มีความสุขมากตอนที่มีพายอยู่ด้วย ให้สิทธิ์พายได้เลี้ยงดูลูกเถอะนะคะ พายไม่อยากให้พวกเราไปจบกันที่ศาล”“ศาล?” พายุเหยียดยิ้ม “น้ำหน้าอย่างเธอจะมีปัญญาทำอะไรได้”“อย่าลืมสิคะว่าพายมีใคร” ในเมื่อพายุอยากยัดเยียดข้อหาใส่เธอนักว่าเธอมีชู้ เธอจะรับไว้ “วันนั้นพี่พายุก็ได้ยินที่คุณดลพูดนี่คะ คุณดลจะช่วยพายดูแลแพนเตอร์ ถ้าพายคิดจะฟ้องขอสิทธิ์เลี้ยงดูและปกครองลูก พายว่าพายท

“เวรเอ๊ย!” ทั้งโกรธทั้งดีใจ “แล้วที่ผมเห็นพายเดินเข้าห้องนอนพร้อมคุณล่ะ”“สี่ปีก่อนใช่ไหม ตอนนั้นผมรู้ว่าคุณปีนเข้าบ้านมา ผมต้องการให้คุณเข้าใจผิดนี่หว่า ถ้าไม่เนียนคนอย่างคุณจะเชื่อเหรอ ส่วนที่พายเดินเข้าห้องพร้อมผมน่ะ ความจริงห้องนั้นไม่ใช่ห้องนอนผมหรอก ห้องหมาผม”ประธานวงศ์ว่ายังไงนะห้องหมา?“ผมเลี้ยงหมาไว้ตัวนึง พายชอบมันมาก มันชื่อคอนเน่ วันนี้ที่พายมาหาผมที่บ้านก็เพราะคอนเน่ป่วย”เรื่องที่ประธานวงศ์เล่า ทำพายุหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มองหน้าคนที่ทำให้ครอบครัวเขาไม่เป็นสุขตลอดหลายปี “มึงนี่มัน!”พลั่ก!หมัดพายุซัดเข้าที่หน้าประธานวงศ์หลายครั้ง คู่กรณีอดีตสามีดาหลายอมถูกกระทำโดยไม่คิดสู้“มึงทำบ้าอะไรลงไปรู้ตัวไหม” เขาดึงคอเสื้อประธานวงศ์ขึ้นมา หลายปีที่เขากับดาหลาจมอยู่ในทะเลทุกข์ ชีวิตคู่พวกเราไม่มีความสุขเพราะไอ้สารเลวนี่ “มึงรู้ไหมว่าบ้านพวกกูเป็นยังไง มึงรู้ไหม!”ไม่มีอะไรจะพูดนอกจากคำว่า “ผมขอโทษ”“ขอโทษ ขอโทษแล้วเอาเวลา เอาความเสียใจของพวกกูคืนมาได้งั้นเหรอ”“พายุ”“อะไร!”“ผมว่าพายจำทุกอย่างได้แล้ว”มือที่กำคอเสื้อประธานวงศ์ไม่เหลือเรี่ยวแรง พายุซวนเซ

“พาย” เขาไม่รู้จะเริ่มต้นตรงไหนดี ถ้าดาหลาจำทุกอย่างได้อย่างที่ประธานวงศ์บอก นั่นแปลว่าเรื่องระยำที่เขาทำไว้ เธอเองคงจำได้เหมือนกัน“อย่าใช้ลูกบีบพาย”อดีตสามีดาหลาปลดเข็มขัดนิรภัย เขาคลายเนกไทที่ให้ความรู้สึกรัดจนหายใจไม่ออก ชายหนุ่มเอนกายพิงเบาะรถ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ดลมาบอกพี่ว่าพายกับมันไม่ได้มีอะไรกัน”“พี่พายุเชื่อเหรอคะ” เธอพยายามอธิบายกับพายุตั้งหลายหน ทว่าเขาไม่เคยฟัง เขาเอาแต่คิดว่าเธอกับประธานวงศ์เล่นชู้กัน“พายรู้จักคอนเน่ไหม”“คอนเน่เหรอคะ พี่พายุหมายถึงลุงคอนเน่ของคุณดลเหรอคะ”ประธานวงศ์บอกเขาว่าดาหลาไปที่บ้านเพราะสุนัขที่ชื่อคอนเน่ “ใช่ พายรู้จักเหรอ”“คุณดลเคยพาลุงคอนเน่ไปที่บ้านเด็กกำพร้าหลายครั้งค่ะ” คอนเน่เป็นสุนัขพันธุ์โกลเดนรีทริฟเวอร์ อายุน่าจะสิบปีได้แล้วกระมัง “พายเจอลุงคอนเน่ตั้งแต่เป็นลูกสุนัขค่ะ ตอนนี้ลุงแก่มากแล้ว”“คุณเคยไปที่บ้านไอ้ดลเพื่อเยี่ยมลุงคอนเน่หรือเปล่า” ปกติเขาไม่ใช่คนรักสัตว์ ไม่เคยเรียกสุนัขว่าน้อนหรือลุงเหมือนที่ใครหลายคนเรียกกัน แต่พอดาหลาพาเรียก จึงเรียกตาม“ค่ะ”“แล้วไอ้ดลมันเลี้ยงหมายังไง”ประธานวงศ์เป็นคนรักสัตว์ ยิ่งกับลุงคอนเน่ยิ่งรักไ