Todos los capítulos de หย่าพ่ายรัก: Capítulo 81 - Capítulo 90

“พี่มันเลวเอง”“ใช่ค่ะ” เธอไม่เคยบอกเลยว่าพายุไม่ได้เลว เขาสารเลว ต่ำช้า และระยำที่สุด “พายไม่เข้าใจเลยว่าถ้าพี่ไม่อยากคบกับคุณหลิน หรือคุณหลินไม่อยากไปต่อกับพี่แล้ว ทำไมพวกพี่สองคนถึงไม่บอกเลิกกันดีๆ”“สำหรับพี่ ความรักของพี่กับหลินมันเริ่มต้นจากคำว่าเพื่อน และเพราะเริ่มต้นจากคำว่าเพื่อนนี่แหละ จะเลิกกันมันเลยไม่ใช่เรื่องง่าย” ส่วนว่าทำไมปรียาดาไม่ยอมบอกเลิกเขาตามตรง ดาหลารู้เหตุผลดีในโลกของผู้ใหญ่ความรักไม่ใช่แค่เธอรักฉัน ฉันรักเธอ แต่มันซับซ้อนซ่อนเงื่อนกว่านั้นมาก เรารักอีกคน แต่สุดท้ายเราอาจลงเอยกับอีกคนด้วยเหตุผลหลายประการที่มนุษย์เรายกขึ้นมาอ้าง“พี่พายุเคยรักคุณหลินบ้างไหมคะ” เป็นคำถามที่เธอสงสัยมานาน อาจไม่ได้ผุดขึ้นในหัวตลอด แต่โผล่มาเป็นพักๆ ไม่บ่อย แต่ไม่เคยหายไป“อาจจะเคย” แต่ความรักที่เขามีให้ปรียาดาบางเบาจนสัมผัสไม่ได้“อาจจะ?”งานคือชีวิต ชีวิตคืองาน เขาไม่ได้ให้ค่าเรื่องส่วนตัวเท่าการนำพาพีกรุปไปข้างหน้า เขาในช่วงอายุหนึ่งมีความคิดที่ว่าหากต้องสร้างครอบครัวกับใครสักคน คนคนนั้นต้องเป็นคนที่คิดว่ารู้จักดี คุยกันรู้เรื่อง อยู่กันแบบเพื่อน มีลูกเพื่อสืบวงศ์ตระกูลต่อไป ซึ

ขอโทษ.. ไม่ว่ามาจากใจจริงหรือพูดส่งๆ สำหรับดาหลามันไม่มีประโยชน์ ไม่ว่าประธานวงศ์ ปรียาดา หรือแม่ครู ทุกคนในอดีตหญิงสาวอยากฝังกลบไปให้หมด ทุกภพทุกชาติอย่าได้มาพบกันอีก“แล้วไปทำงานที่ไหน”คนที่หนังตาจะปิดอยู่รอมร่อพยายามดันประตูปิดแทนที่จะเอ่ยปากตอบคำถามที่พายุถาม “พายจะนอนแล้วค่ะ”“บอกพี่ก่อนว่าพายทำงานที่ไหน”“ที่โรงแรมแถวทองหล่อค่ะ”“โรงแรม?”“ค่ะ” โรงแรมห้าดาวของภรรยาสาวนักการเมืองรุ่นลายคราม“ไม่อยากกลับมาทำงานกับพี่เหรอพาย มาเป็นเลขาให้พี่สิ”กลั้นไม่ไหวจนได้ระเบิดเสียงหัวเราะใส่หน้าพายุ “เลขาพี่พายุเหรอคะ อย่าพูดให้พายขำหน่อยเลยค่ะ พายไม่อยากถูกเจ้านายพาเข้าโรงแรมแล้วมีรูปหลุดอีกเป็นครั้งที่สองหรอกนะคะ”“โถ.. พาย” หากเปรียบดาหลาเหมือนอะไรสักอย่าง เธอคงเป็นผีทวงแค้นที่พูดเรื่องคราวก่อนหนหลังไม่มีวันเลิกรา มั่นใจเลยว่าเขาคงถูกกระทบกระเทียบเสียดสีไปทั้งชีวิตแน่แพนเตอร์ช่วยพ่อด้วย“ขอร้องอย่าล้ำเส้นพายค่ะพี่พายุ เราอยู่บ้านเดียวกันก็จริง แต่เราแค่อยู่เพื่อทำหน้าที่พ่อแม่ ไม่ใช่ผัวเมีย เพราะฉะนั้นอย่ามายุ่มย่ามกับชีวิตพาย”ประตูบานใหญ่เกือบกระแทกหน้าเขา ดาหลาไม่ใช่คนเก่าที่อะไรก็ยอ

เห็นแม่ของลูกนั่งเหม่อ พายุจึงเดินเข้าไปถาม “พายมีอะไรให้พี่ช่วยหรือเปล่า” “นั่งลงสิคะ กินแตงโมด้วยกัน”“มาอารมณ์ไหน” ปกติหน้าเขาดาหลายังไม่อยากจะมอง นี่ชวนกินแตงโม “ให้อภัยพี่แล้วเหรอ”“ไม่รู้สิคะ” เธอเองไม่รู้เหมือนกันคิดไม่ตกเลยว่าจะเอายังไงกับชีวิตดี วางทุกอย่างลงเหมือนอย่างที่เดลล่าว่า หรือปล่อยให้เป็นอย่างที่เป็นอยู่ต่อไป ความสัมพันธ์แบบพ่อแม่ของลูกที่อยู่บ้านเดียวกัน ต่างคนต่างอยู่ อยู่ใครอยู่มันเธอมีความสุขจริงหรือดาหลาได้แต่ถามตัวเอง“เดลล่าบอกพายว่าเรื่องที่มันเกิดขึ้นแล้ว เราเก็บไว้เป็นบทเรียนได้ แต่อย่าเอาตัวเองไปจมอยู่กับมัน เดลล่าบอกให้พายปล่อยวางค่ะ”“หมายถึงเรื่องพี่เหรอ” ดาหลาพยักหน้า “ไม่ว่าพายจะเอายังไง ปล่อยวางหรือโกรธเกลียดพี่ต่อไป พี่เข้าใจพายนะ พี่เข้าใจความรู้สึกพายดีเลยล่ะ คนเราน่ะไม่ใช่จะปล่อยวางกันได้ง่ายๆ หรอก แค้นต้องชำระ”คำพูดพ่อพิพัฒน์ทำดาหลาลั่นขำ “แต่คนที่พายต้องชำระแค้นเหลือแค่พี่พายุแล้วนะคะ ไม่กลัวเหรอ”ปรียาดาได้รับบทเรียนที่สมควรแล้ว อินฟลูเอนเซอร์ชื่อดังกลายเป็นแค่อดีต ปัจจุบันผู้หญิงคนนั้นน่ะ ถูกสังคมประณามยิ่งกว่าเธอเมื่อครั้งมีข่าวเป็นมือ

พอดาหลาไป คุณหญิงส่องศรีจึงได้พูดเรื่องที่อุตส่าห์ถ่อมาถึงที่นี่กับหลานชายคนเดียวของนาง “ย่าอยากให้แกแต่งงาน หาแม่มาดูแลแพนเตอร์”“ทำไมต้องหาครับ ในเมื่อแพนเตอร์มีแม่อยู่แล้ว”“หมายถึงนังนั่นน่ะเหรอ เฮอะ! น้ำหน้าอย่างมันไม่มีวันได้มาเป็นแม่เหลนฉันหรอก ไม่มีทาง ย่าไม่ยอมนะพายุ ย่าบอกกี่ครั้งแล้วว่าถ้าแกชอบมันก็ให้เก็บมันไว้เหมือนที่พ่อแกซ่อนแม่แกไว้ แกหัดเอาอย่างพ่อหน่อยไม่ได้หรือไง ยกย่องผู้หญิงที่ควรยกย่อง ไม่ใช่นังคนชั้นต่ำไร้หัวนอนปลายเท้า”เจริญรอยตามเจ้าสัวดุสิตหรือไม่มีทาง!“พายเป็นแม่แพนเตอร์ เป็นผู้หญิงคนเดียวที่ผมจะยอมรับเป็นเมียครับ สำหรับผม ไม่มีใครมาแทนที่พายได้ บ้านผมจะมีพายเป็นแม่ มีผมเป็นพ่อ ไม่ใช่คนอื่น ย่าล้มเลิกความคิดที่จะให้ผมแต่งงานกับผู้หญิงที่ย่าจับคู่ให้เถอะครับ เพราะย่าจะไม่มีวันสมหวัง”“แกพูดบ้าอะไรออกมา แกไม่เห็นตัวอย่างหรือไงว่า พ่อแกแต่งงานกับกิ่งมาลา สองตระกูลส่งเสริมกันแค่ไหน ถ้าสมมติพ่อแกเลือกแม่แกมาเป็นเมียแต่งล่ะ เฮอะ! ฉันไม่อยากจะคิด พงศ์กฤตกุลคงย่อยยับเพราะนังกมลเนตร นังผู้หญิงชั้นต่ำแน่”ผู้หญิงสองคนที่คุณหญิงส่องศรีกำลังจิกด่า ล้วนเป็นคนที่เขารัก

ดาหลามองอมยิ้มในมือที่ลูกยื่นให้ เธอไม่ได้รับไว้แต่กระซิบบอกลูกชายแทนว่า “แม่มีความลับจะบอกแพนเตอร์”“อะไรฮะ” หนูน้อยทำหน้าตื่นเต้นตาโตรอฟัง“พ่อแพนเตอร์น่ะชอบกินอมยิ้มมาก ถ้าแพนเตอร์เอาไปให้พ่อ ไม่แน่นะ พ่ออาจจะใจดีพาแพนเตอร์ไปกินไอติมก็ได้”“จริงเหรอคะ”พยักหน้าปุ๊บ เจ้าหมาน้อยของดาหลาก็วิ่งดุ๊กดิ๊กนำหน้าแม่ไปที่รถพ่อ ทว่าก็ยังต้องเป็นแม่อยู่ดีที่อุ้มลูกขึ้นนั่งเบาะหลัง เพราะพิพัฒน์ขาสั้นเกินกว่าจะปีนขึ้นเองได้“พ่อฮะๆ” พิพัฒน์ที่นั่งอยู่บนคาร์ซีตเรียกพ่อ“ว่าไงฮึ”“แพนเตอร์มีของจะให้ด้วย”“โอ้.. แพนเตอร์มีอะไรจะให้พ่อหนอ”เด็กอนุบาลสามขวบยิ้มแฉ่ง ไม่ใช่อะไร แพนเตอร์จินตนาการถึงไอติมรสชาติอร่อย “อมยิ้มฮะ แพนเตอร์ให้”“หืม” พายุหันมองแม่พิพัฒน์ ดาหลาต้องรู้เรื่องแน่ว่าทำไมลูกเอาอมยิ้มให้เขา ปกติแพนเตอร์เคยเอาของพวกนี้ให้เขาเสียที่ไหน“มาแพนเตอร์ ส่งมาให้แม่ เดี๋ยวแม่ยื่นให้พ่อครับ” ดาหลารับอมยิ้มจากมือน้อยมา เธอยื่นมันไปตรงหน้าคุณพ่อที่กำลังขับรถพาเรามุ่งตรงกลับบ้าน “ลูกให้ค่ะคุณพ่อ คุณพ่อจะได้ยิ้มเยอะๆ”โถ.. หมาน้อยของพ่อ “ขอบคุณนะครับแพนเตอร์ รักลูกที่สุด”“อย่าลืมไอติมแพนเตอร์นะ”