“แมะ” “ว่าไงฮึเจ้าตัวเล็ก”“ป้อ” เจ้าของแขนอวบป้อมชี้นิ้วไปด้านหลัง ดาหลาจึงได้หันไปมอง แค่ได้เห็นใบหน้าของคนที่เด็กชายเรียกว่า ‘ป้อ’ ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของคนที่พึ่งป้อนนม ‘ลูก’ ไปก็เต้นไม่เป็นส่ำ เหงื่อเม็ดเล็กซึมผุดตามไรผม เธอกลัว..เจ้าของร่างสูงใหญ่แย่งลูกชายจากอกของผู้หญิงที่เขาเกลียดที่สุด “เธอไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับลูกพี่ เธอไม่ใช่แม่ ไม่ใช่เมีย เธอมันก็แค่ผู้หญิงไร้ยางอาย”“พี่พายุ” น้ำใสไหลออกจากดวงตาหยดลงกระทบบนอกเหนือดวงใจ ดาหลาไม่รู้ว่าตนทำผิดอะไร ทำไมตลอดมาพายุถึงได้เกลียดเธอนัก แล้วยิ่งไม่เข้าใจว่าในเมื่อชังน้ำหน้ากันถึงเพียงนี้จะมาแต่งงานกับเธอทำไม“เลิกบีบน้ำตาซะที!” ผู้ชายที่อุ้มลูกไว้เค้นเสียงลอดไรฟัน เขาเกลียดน้ำตาผู้หญิง และยิ่งเกลียดเมื่อมันไหลออกจากดวงตาดาหลา “หน้าที่ของเธอคือให้นมแพนเตอร์ อย่าสะเออะมาทำตัวเป็นแม่”“แต่แพนเตอร์ก็ลูกพาย”“ผู้หญิงหน้าด้านอย่างเธอ มีสิทธิ์อะไรมาเรียกแพนเตอร์ว่าลูก” ผู้หญิงที่คลอดเด็กออกมา ใช่ว่าทุกคนควรค่ากับการให้ลูกเรียกว่าแม่ “ไสหัวไปซะ ถ้าไม่ได้เรียกอย่าเสนอหน้ามาให้เห็นอีก”ไม่รู้หรอกว่าทำไมพายุถึงได้เกลียดเธอนัก แต่เขาไม่มีสิท
Dernière mise à jour : 2026-03-05
Se connecter
