ผู้โพสต์อินสตาแกรมมองผ่านคอมเมนต์ประธานวงศ์ไปที่ดาหลา เขาโกรธเกลียดไอ้ดล แต่ในขณะเดียวกันก็เข้าใจมันว่าเวลาที่เราอยากครอบครองใครสักคน เราไม่สนใจหรอกว่าต้องใช้วิธีใดเพื่อให้ได้มา ขอแค่ได้ในสิ่งที่ปรารถนามาไว้ในอุ้งมือเป็นพอ“พี่พายุไม่กินเหรอคะ อร่อยนะ”“เอาของพี่ไปแบ่งกับลูกไป” เขาเลื่อนถ้วยไอติมให้ดาหลาจำได้ว่าวันนั้นที่สวนสนุก พายุเคยแบ่งเค้กให้เธอเหมือนอย่างวันนี้ที่เขาใจดีอีกแล้ว “พี่พายุจำร้านที่เคยพาพายกับลูกไปกินได้ไหมคะ วันที่เราไปเที่ยวสวนสนุกกันน่ะค่ะ ร้านอาหารที่แพนเตอร์เกือบตกบ่อปลา”“อ้อ!” พายุหัวเราะ เขานึกถึงความซุกซนตามประสาเด็กของลูกชายแล้วอดขำไม่ได้ “เกือบไปแล้วนะแพนเตอร์ เกือบได้ไปว่ายน้ำป๋อมแป๋มแข่งกับพี่ปลาแล้ว ว่าแต่ขาสั้นๆ จะว่ายน้ำได้ไหมน้อ”แพนเตอร์เงยหน้าขึ้นจากถ้วยไอติม ทำปากยื่นปากยาวใส่พ่อที่ว่าแพนเตอร์ขาสั้น “ไม่ใช่ซะหน่อย แพนเตอร์สูง”พ่อแม่แพนเตอร์หัวเราะขึ้นพร้อมกัน ดาหลาลูบศีรษะลูก แต่เธอไม่ป้อนไอติมให้ลูกหรอกนะ เธอจะแย่งกิน“ขอแม่กินหน่อยนะแพนเตอร์ ไอติมอร่อยมาก”“แง้~ แม่คร้าบ แบ่งแพนเตอร์บ้าง”ระหว่างระอากับเอ็นดู สำหรับพายุมีเส้นบางๆ กั้นอยู่ครอ
Last Updated : 2026-04-06
LOGIN
