All Chapters of ภรรยามาเฟีย(ไม่)เต็มใจ: Chapter 11 - Chapter 20

“เอาใหญ่แล้วนะ อาหาน” ไป๋หลันวางตะเกียบลง ก่อนเอ่ยเสียงปรามลูกชายที่พูดจาลามปาม“ก็จริงนี่ม้า!”“จริงหรือไม่ ก็ไม่ใช่เรื่องที่ลื้อควรจะแส่”“ม้า!”“กินข้าว แล้วเคี้ยวปากของลื้อไป ไม่งั้นอั๊วจะบอกอาเฟิงให้หักค่าขนมลื้อออกซะ!”“ม้าอ่ะ!”“อ่ะ พอ ๆ กินข้าวกันสักทีเถอะ มัวแต่ถกเถียงกันอยู่นั่น อาหารเย็นหมดแล้วเนี่ย เห็นไหม”เสียงอดีตผู้นำตระกูลเฟิงพูดติเตียนสองแม่ลูกอย่างไม่จริงจังนัก ก่อนดวงตาชราจะแหงนมองขึ้นไปด้านบนสุด ด้วยความคาดหวังเอาไว้อย่างเปี่ยมล้น ว่าอีกไม่นานคงมีหลานตัวน้อยเข้ามาคอยเติมเต็มหัวใจที่เหี่ยวเฉาของคนแก่นี้สักทีนะภายในห้องนอนใหญ่บนเตียงคิงไซส์หรู อวี่เฉินที่ลืมตาตื่นขึ้นมาเป็นคนแรก บัดนี้กลับพบว่าตัวเองกำลังนอนหนุนแขนคนตัวใหญ่กว่าเอาไว้ ก่อนรีบผละกายออก จนเป็นเหตุทำให้ก้นล้มจ้ำเบ้า“อ่ะ โอ๊ย!!” เสียงร้องของใครบางคนทำให้เฟิงจื่อรุ่ยจำต้องลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ ก่อนพบร่างขาวกำลังนั่งหน้าเบ้เอามือกุมสะโพกอยู่ตรงปลายเตียง “ปากเราอมอะไรไว้อยู่เหรอ ทำไมถึงไม่เรียกเฮีย”“แล้วที่เป็นแบบนี้เพราะใครกันล่ะ!” หานอวี่เฉินรีบสวนกลับทันควันอย่างไม่ยอมแพ้“แต่ดูเหมือนเมื่อคืนเร

“รู้ไหมอาเจ๋อความรักของลื้อจะเป็นไปไหนรูปแบบไหน อั๊วไม่เคยว่าเลย แต่กับลูกชายตระกูลหลี่ อั๊วเคยเตือนลื้อซ้ำ ๆ ว่าไม่ควรไปยุ่งเกี่ยว แล้วทีนี้เป็นยังไง ลื้อกลับพลาดท่าให้มันหลอกจนได้ เห็นหรือยัง!”“เตี่ย…อั๋วขอโทษ” เสี่ยงสั่นเครือดังลอดออกมาจากลำคอของอวี่เจ๋อ ที่ไม่กี่วันก่อนเพิ่งได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้นำตระกูลหานคนต่อไป ควบกับหนึ่งในคณะกรรมการบริหารและถือหุ้นรายใหญ่ของบริษัท แต่กลับสร้างเรื่องงามหน้าทำให้ตระกูลหานต้องเผชิญวิกฤติจนล่มสลายลงไป ภายในพริบตาเดียว“อาเจ๋อ ลื้อทำให้ม้าผิดหวังจริง ๆ เลยนะ เตี่ยของลื้อก็อุตส่าห์ไว้ใจยกทั้งหมดให้ลื้อดูแล แล้วดูสิ่งที่ลื้อตอบแทนสิ!”“อั๊วขอโทษ...” อวี่เจ๋อนึกคำพูดอื่นไม่ออกแล้ว นอกจากเอ่ยขอโทษซ้ำ ๆ อยู่แบบนั้น“ขอโทษแล้วมันได้อะไร! มีทางเดียวคือลื้อต้องไปหาทางเอาเอกสารผู้ถือหุ้นนั่นกลับคืนมาให้ไวที่สุด ก่อนพวกมันจะประกาศยึดอำนาจในบริษัท ส่วนเรื่องอื่นค่อยมาว่ากันทีหลัง”เสียงของผู้เป็นพ่อเอ่ยออกมาอย่างมีความหวัง แม้จะริบหรี่มากก็ตาม แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีทางหลงเหลือให้แก้ไขอีกแล้ว“อั๊วจะพยายาม...”“ไม่ใช่จะพยายาม แต่ลื้อต้องทำให้ได้เลยต่างหาก!

“อยากให้เฮียเข้าไปสำรวจมันหน่อยไหม” เฟิงจื่อรุ่ยเตรียถอดกางเกงตัวเองลง ทว่าเจ้าของใบหน้าสวยกลับเบี่ยงหลบ เมื่อเห็นผู้พูดกำลังเตรียมโน้มกายลงมาจุมพิตอีกครา“คนอย่างนาย ครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว” ถ้อยคำแผ่วเบาที่ถูกเอื้อนเอ่ยออกมา ล้วนสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายนั้นพูดจริง เฟิงจื่อรุ่ยนิ่งงัน ก่อนค่อย ๆ ผละกายใหญ่เพื่อปล่อยร่างบางตรงหน้าให้เป็นอิสระ“...”“เราสองคนไม่ควรกลับมาอยู่ด้วยกันเลย” หลังกายบางเป็นอิสระ แต่ยังคงพูดต่อไป แม้ครั้งนี้ความสัมพันธ์จะมีการแต่งงานเข้ามาเป็นเครื่องผูกมัด ซึ่งแตกต่างจากหลายปีก่อนอย่างชัดเจน แต่ทว่าสุดท้ายจะมีอะไรยืนยัน หรือทำให้เขามั่นใจได้ล่ะ ว่ามันจะไม่กลับไปซ้ำรอยเดิมเฉกเช่นอดีตอีกครั้ง“เฮียรู้มาตลอดว่าในใจเราคิดอะไรอยู่ แต่ตอนนี้เฮียยังบอกอะไรเรามากไม่ได้…อย่าโกรธกันเลยนะ”ทว่าคนใต้อาณัติกลับผลักอีกฝ่ายให้ออกห่าง พร้อมหยัดกายลุกยืนขึ้นเต็มจนความสูง ไม่สนว่าตอนนี้ทั้งตัวเองและอีกคนจะอยู่ในสภาพแบบไหน อวี่เฉินเหลือบมองกางเกงและชั้นในที่ตกอยู่บนพื้น ก่อนหยิบมันขึ้นมาสวมใส่อย่างลวก ๆ แล้วเดินออกจากห้องไป“อาเฉิน เฮีย...” ฝ่ามือใหญ่เตรียมหมายเข้าเกี่ยวรั้งเอาไว้ ทว่

บัดนี้ร่างของขายหนุ่มสองคนนั้นกลับเปลือยเปล่า ดวงตาสีรัตติกาลจรดมองร่างขาวบางของคนรักจนถ้วนทั่ว หัวใจของหานอวี่เฉินพลันเต้นระส่ำอยู่ในอก เมื่อรับรู้ว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น ฝ่ามือใหญ่ของเฟิงจื่อรุ่ยผลักกายขาวให้ล้มลงแนบสนิทกับบนเตียง ก่อนตามทาบทับร่างอันหนักอึ้งของตัวเองบดเบียดลงไป“ถ้าเจ็บก็บอก” อวี่เฉินพยักหน้ารับ ก่อนค่อย ๆ แยกขาออกกว้างอย่างกล้า ๆ กลัว ๆเฟิงจื่อรุ่ยเมื่อสัมผัสได้ว่าคนใต้อาณัติพร้อมแล้ว ก็ยกตัวขึ้นสูงฉีดปากถุงฟอยล์อนามัยเพื่อสวมใส่ลำท่อนเอ็นที่แข็งขืนจนขึ้นเป็นเส้นเลือดปูดโปน“อึก…” ใบหน้าสวยเชิ่ดขึ้น เมื่อรู้สึกได้ถึงช่องทางที่เริ่มขยายกว้างขึ้น พร้อมสิ่งแปลกปลอมกำลังสอดใส่อย่างค่อย ๆ เป็นไป“อย่าเกร็ง เดี๋ยวจะเจ็บ” ทว่าคำพูดของคนตรงหน้ากลับไร้ประโยชน์ เมื่อกายขาวกลับสั่นระริก ทั้งที่เพิ่งถูกล่วงล้ำเข้าไปได้เพียงครึ่งของมันเท่านั้นเอง“อ๊า!” ฉับพลันท่อนแข็งขืนกลับจู่โจมเจ้ามาจนมิดด้าม อวี่เฉินส่งเสียงร้องอย่างคนอดกลั้นไว้ไม่อยู่ กายบางผวาเฮือกเกี่ยวรั้งร่างสูงใหญ่เอาไว้ ก่อนหลับตาลงเพื่อหัดให้คุ้นชินกับสัมผัสที่อีกฝ่ายกำลังมอบให้หานอวี่เฉินพยายามซึมซับความอึดอ

คำเตือนจากผู้เป็นพ่อถึงลูกชายคนเดียวของตระกูล ทำให้จื่อรุ่ยเริ่มคิดหนักถึงเส้นทางความรักของตัวเองและคนน้องในวันข้างหน้า เพราะหากว่ากันตามจริง ถ้อยคำที่เอ่ยกล่าวออกมาทั้งหมดนั้น มันก็ไม่มีอะไรผิดไปเลยแม้แต่ประโยคเดียวโดยเฉพาะอย่างยิ่งกลุ่มคนรสนิยมเดียวกัน ตรงนี้ทุกคนต่างก็ตระหนักรู้ได้ถึงข้อนี้ดี นั่นก็คือกฎหมายที่ไม่ว่าผ่านมานานแค่ไหน ก็ยังคงไม่อาจก้าวข้ามความเท่าเทียมต่อพวกเขาเหล่านี้ได้เลยสักที เพราะไม่ว่าอย่างไรก็ยังเป็นคนประหลาดอยู่วันยังค่ำ18.00 น.กายสูงใหญ่พาตัวเองออกมานั่งพักผ่อนย่อนใจอยู่ตรงลานสวนย่อมเลี้ยงปลาคาร์ป ใบหน้าหล่อเหลาชะเง้อมองหลังคาสูงลิ่วพลันขบคิดถึงเรื่องราวที่เพียงแค่วันเดียวก็ได้ตระหนักรู้ถึงข้อเทจจริงหลาย ๆ อย่างคิดอย่างนั้นวน ๆ อยู่สักพักใหญ่ ๆ ทว่าเมื่อเห็นท้องฟ้าข้างนอกเริ่มเปลี่ยนสี จึงถกปลายแขนเสื้อขึ้นมองดูนาฬิกาบนข้อมือก็พบว่าใกล้ได้เวลาอาหารมื้อค่ำอีกแล้ว เฟิงจื่อรุ่ยพรูลมหายใจออกอย่างหนักใจ เนื่องจากเวลานี้ยังไม่อาจหาญสู้หน้าบิดาได้สักเท่าไหร่นัก แต่หากไม่ไปเดี๋ยวผู้เป็นแม่ก็เกิดสงสัยหรือตั้งคำถามขึ้นมาด้วยความไม่สบายใจอีกร่างสูงเมื่อก้าวเข้ามาถึ