ภรรยามาเฟีย(ไม่)เต็มใจ

ภรรยามาเฟีย(ไม่)เต็มใจ

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-04-29
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
32Bab
381Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ลูกชายคนเล็กของตระกูลหานจำต้องแต่งงานกับผู้นำมาเฟียอันดับหนึ่งเพื่อสร้างพันธมิตร พร้อมกับคำพูดแสนหยาบคายในคืนเข้าหอ"โตขึ้นขนาดนี้แล้วเหรอ ขอเฮียสำรวจดูหน่อยสิ ว่าข้างในมีอะไรเปลี่ยนไปบ้าง"

Lihat lebih banyak

Bab 1

อารัมภบท

今日もまたアンドリューと結婚式を挙げた。

私を迎える誠意を見せるために、アンドリューはたくさんのゲストを招待した。

式の準備で私はずっと忙しくて、一晩中なにも食べずに動き続け、胃が痛くてまっすぐ立つのもやっとだった。

でもアンドリューはそんな私に気づきもしない。今はセレナと笑いながら楽しそうに話している。

私は何も言わず、ただ心の中で「今度こそ無事に終わってほしい」と祈った。

その時、セレナが突然顔色を失って、焦った様子でアンドリューの手を掴んだ。

「アンドリュー、ピーナッツバター食べちゃったかも……」

アンドリューはすぐに私の方を睨んできた。怒りと非難を込めた声で言った。

「どういうことだ?セレナがピーナッツアレルギーだって前に言ったよな?なんでピーナッツバターなんか用意したんだ?」

私は黙ってセレナの演技を見ていた。だって、ピーナッツバターなんか準備してないから。

アンドリューはセレナの様子を確認すると、すぐに彼女を抱き上げた。

「ダメだ、病院に連れて行く」

私は彼の腕を掴んで、かすれた声で言った。

「今度だけは行かないでくれない?」

アンドリューは私の顔を見て、それから腕の中のセレナを見下ろし、少しだけ迷ったあとで言った。

「式は中止にしよう。セレナの状態はかなり深刻だ。彼女は孤児で、家族も友達もいない。俺が面倒を見なきゃいけない」

両親は歯を食いしばって怒りを抑え、友達は罵声を吐き、ゲストたちも小声でささやいていた。

「お嫁さんはほんとに可哀そう。私、65回も式に出たけど、毎回彼女が後片付けしてる」

「そうだよ、毎回あんなに綺麗に飾り付けしてるのに。あれだけ我慢できるって、どれだけ新郎を愛してるんだろうね」

私が手を離そうとしないのを見て、アンドリューは苛立った声で言った。

「アイビー、空気読んでくれよ。アレルギーって死ぬんだぞ!次の式には絶対出るから!」

そんな約束、何度聞いたかわからない。

これが、セレナのせいで式をキャンセルする六十六回目。

昔は式を中止すると言われるたびに、私は泣いてすがった。怒って責めたりもした。

でも今はもう慣れた。どれだけ泣いても怒っても、彼は振り返らない。

私はアンドリューの手をそっと離した。

胃がねじれるように痛くても、なんとか微笑んで言った。

「セレナを早く病院に連れて行って。つらそうだから」

アンドリューは一瞬動きを止めた。

こんなに素直な私を見たのは初めてだったのか、少し焦ったような顔をした。

「アイビー、ごめん。セレナを病院に連れて行ったらすぐ戻る」

「うん」

私は彼の背中を静かに見送った。

でもわかってた。彼は戻ってこない。これまでの六十五回と同じように。

胃が痛くて立っていられず、私はそのまま人前で倒れてしまった。

私の胃が弱いこと、アンドリューはずっと知ってた。

付き合い始めた頃、彼は毎日私の食事を見守ってくれて、一食抜いただけで「胃、大丈夫か?」と心配してくれた。

ストレスで胃が痛くなることも知っていて、自分で料理を作ってくれたし、私の嫌いな食べ物もちゃんと覚えていてくれた。

「一生守るよ。あなたが一番大事だから」

そう言ってくれた。

でも全部、セレナが会社に入ってきた日で終わった。

彼はセレナのために、私を六十六回捨てた。

もう疲れた。もう彼にチャンスを与えるつもりはない。

目を覚ましたとき、そばにいたのは両親だけだった。

二人は言った。

「式は中止になったよ。アンドリューは一日中戻ってこなかった」

私が倒れたことを知らせようとしても、彼の携帯はずっと繋がらなかった。

私は苦笑した。

セレナに何かあるたびに、アンドリューは私を後回しにする。

ただ、彼女が孤児で可哀そうだからという理由だけで。

私はウェディングドレスを見つめた。

真っ白で神聖なそのドレス。私はアンドリューのために六十六回もそれを着た。

よろけながら起き上がり、そのドレスをゴミ箱に投げ捨てた。

母が涙を拭きながら言った。

「アイビー、今度こそ一緒に帰ろう。アンドリューなんて、あなたにふさわしくない」

六十五回目の式が中止になった時、両親は無理やり私を家に連れて帰った。

アンドリューは家の前で一晩中跪いて、もう一度だけチャンスをくださいと懇願した。

両親は心を動かされて、最後の結婚式を許した。

でも次は?

もし三日三晩跪いたら?

私はもう、また捨てられるあの絶望を受け止める力なんて残ってない。

「ごめん、パパ、ママ。私は帰らない。三日後、ナーニアへ飛ぶ」

ずっと国境なき医師団に入りたかった。

でも、アンドリューと一緒にいたくて、その誘いを断った。

今のわたしはただ彼のことを完全に終わらせたいだけ。

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
32 Bab
บทที่ 1 พบพานที่ไม่ได้แปลว่าอยากพบเจอ
นครเซี่ยงไฮ้23.00 น.การเดินทางครั้งนี้ดูรีบร้อนและหุนหันพลันแล่นไปเสียหมด หากไม่ใช่เพราะคำสั่งเร่งรัดของตระกูลเฟิงผู้ยิ่งใหญ่ เวลานี้อวี่เฉินคงนอนหลับอยู่บนเตียงอย่างสบายใจไปแล้ว“ถึงแล้วครับคุณเฉิน” เสียงบอดี้การ์ดของตระกูลเฟิงเอ่ยบอก “ขอบใจ” ร่างบอบบางในชุดสูทสีดำก้าวฝีเท้าลงจากเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัว ก่อนจะชะโงกหน้าลงมาจากดาดฟ้าด้วยความตกตะลึง เมื่อมองเห็นผืนที่อันกว้างใหญ่ไพศาลของตระกูลเฟิง ณ เวลานี้กลับขยายอาณาเขต จนกลายเป็นคฤหาสน์หลังใหญ่โตมโหฬาร แทบไม่เหลือเค้าโครงเดิมในอดีตหลายปีก่อนอยู่เลยอวี่เฉินถูกพาเข้ามาในลิฟต์หลายสิบชั้น ก่อนลงมาจนถึงชั้นสิบห้า ครั้นเมื่อจะก้าวฝีเท้าเดินต่อไปกลับถูกบอดี้การ์ดนับสิบกรูกันออกมาจากทิศทางไหนก็ไม่รู้ยืนรุมล้อมเพื่อตรวจสอบหาอาวุธรอบกาย“ใครให้พวกนายมาแตะต้องตัวฉัน ห้ะ!” เสียงของอวี่เฉินตะโกนขึ้นมาอย่างเดือดดาล เพราะไม่ชอบให้ใครมาจับเนื้อต้องตัว“พวกเราต้องทำตามหน้าที่ ขอโทษด้วยนะครับคุณเฉิน”“เรียบร้อยครับ เดี๋ยวผมจะพาคุณเฉินไปยังห้องพักของนายท่าน” กล่าวเพียงแค่นั้น บอดี้การ์ดตรงหน้าก็ทำการผายมือไปยังอีกฟากฝั่งทันทีนายท่าน?“พวกนายกำลังพูดถึง
Baca selengkapnya
บทที่ 2 อย่าคิดลองดีกับเฮีย
“ชอบแบบไหน เราก็บอกพนักงานเอาแล้วกัน” ทันทีที่ก้าวเหยียบหน้าร้านพรีเวดดิ้งที่นัดจองเอาไว้ เฟิงจื่อรุ่ยก็ออกปากตามใจอีกฝ่ายทันที“ได้หมดเลยงั้นเหรอ?” “อืม” เมื่อแน่ใจแล้ว อวี่เฉินก็ไม่รอช้าเดินเข้าไปในร้านต่อทันที ก่อนเหล่าพนักงานหญิงที่คาดว่าคงยืนรออยู่ก่อนหน้านั้นแล้ว จะวิ่งกรูเข้ามาต้อนรับกันเนืองแน่นเต็มไปหมด“เดินไปดูสิ เดี๋ยวเฮียจะรอเธอตรงนี้” ร่างสูงใหญ่นั่งลงบนโซฟา พลางหันมองไปดูรอบ ๆ ร้านราวกับต้องการเลือกชุดให้ตัวเองไปด้วยระหว่างหานอวี่เฉินกำลังเดินเลือกเสื้อผ้าอยู่นั้น สายตาก็เหลือบไปเห็นชุดสีแดงกี่เพ้าตัวหนึ่งทั้งเว้าหน้าและหลัง ดูแล้วสวยสะดุดตา แต่ไม่รู้ว่าตระกูลเฟิงจะรับได้หรือเปล่านะสิ เพราะมันค่อนข้างวาบวามพอสมควร ยิ่งคนหัวเก่าคงไม่ชอบใจเท่าไหร่นัก แต่ใครจะแคร์กันล่ะ“คะ…คือ คุณเฉินจะใส่ชุดนี้เหรอคะ?” เสียงพนักงานถามขึ้นอย่างตกใจ เมื่อเห็นลูกค้าเลือกชุดดังกล่าวขึ้นมาถือเอาไว้ ก่อนทาบทับมันและนำไปลองโดยไม่สนคำทัดทานใดไม่นานนักร่างบางในชุดที่ตั้งใจคัดเลือกสรรเพื่อเจ้าบ่าวอย่างดีก็แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว และปรากฏอยู่ตรงหน้าพรึ่บ!ม่านสีขาวทึบที่ถูกบดบังเอาไว้ถูกเปิดอ
Baca selengkapnya
บทที่ 3 ต่อล้อต่อเถียง
เดิมทีเฟิงจื่อรุ่ยตั้งใจจะพาอีกฝ่ายออกไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาสักหน่อย เพราะตั้งแต่มาอยู่เซี่ยงไฮ้ก็ไม่เคยได้ออกไปไหนเลย นอกจากอุดอู้อยู่ในคฤหาสน์ ครั้นเมื่อเหตุการณ์ทุกอย่างกลับกลายเป็นแบบนี้ก็จำต้องพากลับเท่านั้นบรรยากาศภายในรถเงียบสนิท ไม่มีแม้แต่เสียงของใครเล็ดลอดออกมา ถ้าจะมีก็คงแค่เสียงแอร์แผ่วเบาเท่านั้นแหละ ไม่นานล้อก็พลันหยุดหมุนอยู่ตรงหน้าคฤหาสน์ตระกูลเฟิงอีกครั้ง หลังจากออกมาจัดการธุระเกือบหนึ่งวันเต็ม ๆ ร่างบางไม่รอช้ารีบพาตัวเองก้าวพ้นออกมาจากบรรยากาศอันน่าอึดอัดในรถคันหรูนี้ทันที โดยไม่คิดรอให้หยงอี้เปิดประตูให้เหมือนทุกครั้งดวงตาสีรัตติกาลจ้องมองแผ่นหลังบางของคนที่เดินออกไปแล้วด้วยความหนักใจ ก่อนจะเหลือบไปเห็นเสื้อสูทของตัวเองที่ถูกถอดถอดทิ้งเอาไว้บนเบาะนั่งข้างหลังประหนึ่งสิ่งของไร้ค่าไม่จำเป็นอย่างไรอย่างนั้นอวี่เฉินเมื่อกลับถึงห้องก็เขวี้ยงกระเป๋าลงบนเตียงพลางนั่งทรุดกายลงแนบชิดติดกับประตูทันที เพราะตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ก็แทบไม่เคยมีวันไหนได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขสักที ทั้งที่ไม่เคยขออะไรมากมาย อย่างน้องก็เพียงที่พึ่งพิงยามเหนื่อยล้าให้กันสักหน่อยเท่านั้นดวงตาคู่งามเจือหย
Baca selengkapnya
บทที่ 4 คู่รักใหม่
ในที่สุดก็มาถึงวันแห่งฤกษ์งามยามดี วันมงคลของกลุ่มตระกูลเฟิงถูกจัดขึ้นอยู่ภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ บรรยากาศการแต่งงานเช้านี้ยังคงมีพิธีสืบทอดตามวัฒนธรรมจีนดั้งเดิม หากจะต่างก็คงแขกที่ได้รับการเชื้อเชิญอาจจะเยอะเป็นพิเศษสักหน่อยเท่านั้น เรียกว่ามีอีกหนึ่งนัยยะสำคัญแฝง เพราะมันคือรวมตัวของเหล่าผู้มีอิทธิพลทั้งสาม และถือเป็นการเจอหน้ากันในรอบหลายปีด้วยเจ้าบ่าวเจ้าสาวคนสำคัญของงานคล้องแขนกันเดินออกมายลโฉมสู่สายตาเครือญาตินับหลายชีวิต โดยทั้งคู่ต่างอยู่กันในชุดกี่เพ้าแดงงามสง่า หากแต่ต่างกันตรงของอวี่เฉินจะเป็นชุดปกคลุมยาวจนถึงปลายข้อเท้า ส่วนเฟิงจื่อรุ่ยจะสวมกางเกงสีดำหรูหราเอาไว้อยู่ตรงช่วงล่างแทนทั้งคู่ต่างหยุดยืนอยู่ตรงกึ่งกลาง ก่อนต่างฝ่ายจะไหว้คับนับฟ้าดินและผู้ใหญ่จากทั้งสองฝั่ง ถึงแม้ว่าทางที่นั่งตระกูลหานจะว่างเปล่า ไม่มีทั้งเตี่ย มาม้าและเกอ แต่ยังดีที่มีเสี่ยวอัน บอดี้การ์ดของตระกูลหานซึ่งถือเป็นตัวแทนสำคัญของในครั้งนี้ทุกอย่างถูกดำเนินต่อไป กระทั่งเจ้าบ่าวเจ้าสาวโค้งคำนับให้แก่กัน เรียกว่าเป็นอันเสร็จสิ้นพิธียามเช้าอย่างสมบูรณ์ “เฮ้อ เหนื่อยจัง นี่ขนาดแค่พิธีเช้านะ” เสียงบ่นปนห
Baca selengkapnya
บบที่ 5 สงครามคืนวันส่งตัว
ตรงหน้าประตูห้องหอถูกตกแต่งอย่างสวยงามด้วยโคมไฟอักษรสีแดง ซึ่งหมายถึงความรักยั่งยืนและการเริ่มต้นของชีวิตคู่ จากนั้นก็ได้เวลาทางฝั่งตระกูลเฟิงเริ่มเอ่ยคำอวยพรเพื่อส่งคู่รักใหม่เข้าห้องหอยามค่ำคืนนี้“อั๊วขอให้ลื้อสองคนรักกันนาน ๆ มีอะไรก็หันหน้าคุยกันนะ ถึงอย่างไรก็เป็นคนในครอบครัวเดียวกันแล้ว”“ขอบคุณครับอาป๊า / ขอบคุณครับ คุณอาเหยียน” อดีตผู้นำตระกูลเฟิงถึงกับขมวดคิ้ว เมื่อได้ยินประโยคตอบกลับของสะใภ้หมาด ๆ“ไม่ใช่สิ ตอนนี้ลื้อต้องเรียกอั๊วใหม่ได้แล้ว” ร่างบางที่กำลังนั่งพับเพียบท่ามกลางวงสนทนาที่รายล้อมไปด้วยสายตาคอยจับจ้องอยู่ทุกสารทิศ จึงจำต้องเอ่ยออกมาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้“ขอบคุณครับ...อาป๊า” อวี่เฉินเอ่ยเสียงติดขัด แม้จะค่อนข้างแผ่วเบาเพราะยังไม่ชินกับสรรพนามเปลี่ยนแปลงภายในข้ามคืน แต่นั่นก็มากพอที่จะทำให้สองพ่อลูกตระกูลเฟิงหันมายิ้มกริ่มให้กันในรอบหลายปี“คนแก่แบบอั๊ว ได้ยินแบบนี้ก็ชื่นใจแล้วล่ะ” เสียงชราว่า ก่อนทอดสายตามองตรงไปยังลูกชายคนโตที่นานมากแล้วไม่เคยเห็นรอยยิ้มของเด็กตรงหน้าเลย“ส่วนฉันก็ขอให้พวกเธอทั้งสองคนมีความสุข และอย่าลืมมีหลานตัวน้อยคอยให้พวกเราวิ่งไล่จับเร็ว
Baca selengkapnya
บทที่ 6 วันแรกของสามีและภรรยา
ยามเช้าของนครเซี่ยงไฮ้ อวี่เฉินจำต้องลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เมื่อถูกปลุกด้วยแสงอาทิตย์ที่สาดส่องเข้ามาผ่านช่องว่างหน้าต่าง ร่างบางขยับกายเล็กน้อยเพื่อเตรียมลุกขึ้นจากเตียง ทว่าจังหวะนั้นความทรงจำจากภาพเหตุการณ์เมื่อคืนทั้งหมดก็พลันหลั่งไหลย้อนกลับเข้ามาในสมองเป็นฉาก ๆ จนแทบอยากจะแทรกหน้าหนีจากตรงนี้ไปให้พ้น ๆ“ตื่นแล้วก็ลุกขึ้นมาอาบน้ำ จะได้กินข้าวด้วยกัน” เสียงดุดันคุ้นเคยพร้อมกับแผ่นหลังกว้างเต็มไปด้วยรอยสักน่าเกรงขามพูดขึ้นมาขณะถือจานข้าววางลงบนโต๊ะ“ก็กินไปก่อนสิ จะรอทำไม” เสียงเล็กติดแหบพูดพลางเหลือบมองอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะ ก่อนจะพบว่าในนั้นมีทั้งเสี่ยวหลงเปา โจ๊กข้าวใส่หมูเค็ม และนมถั่วเหลือง“ถ้าไม่ให้รอเหล่าผอ งั้นจะให้รอใครล่ะ”“ใครเหล่าผอของนายพูดให้มันดี ๆ นะ”“อดีตก็เคย ปัจจุบันก็เป็นเหล่ากงของเราเต็มตัวแล้ว คิดว่าไงล่ะ”“ไอ้คนบ้า !” อวี่เฉินว่าพลางปาหมอนอิงปาอัดใส่หน้าอีกคน ก่อนรีบหมุนกายหนีซุกเข้าไปอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาด้วยความหงุดหงิด...วันนี้จื่อรุ่ยต้องกลับเข้าบริษัท เนื่องจากมีนายหน้าคนสำคัญจากเกาะฮ่องกงติดต่อเพื่อทำการค้าธุรกิจขนส่งร่วมกัน ร่างสูงใหญ
Baca selengkapnya
บทที่ 7 อาเฉินน้อยหยุดซุกซนได้ไหม
อวี่เฉินเดินทอดน่องเลยออกมาจากบริษัทเฟิงซื่อกรุ๊ปไม่ไกล แค่เพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงย่านการค้าของท่าเรือในผู่ตงแล้ว ซึ่งตรงนี้คงไม่ต้องเดาว่าเป็นของใคร เพราะดูจากความวุ่นวายของลูกเรือเช้านี้คงทำรายได้มูลค่าสูงต่อปีได้เป็นกอบเป็นกำทีเดียวส่วนอีกฟากฝั่ง ก็จะเป็นแหล่งการค้าแข็งขันเต็มรูปแบบ โดยมีตั้งแต่ผู้ประกอบการรายน้อย กระทั่งรายใหญ่ต่างก็มาสร้างตั้งรกรากการค้าแข่งอยู่บริเวณโดยรอบเต็มไปหมด ไม่ว่าจะเป็น ภัตตาคาร ห้างสรรพสินค้าหรือแหล่งช็อปปิ้งอื่น ๆ ซึ่งก่อนหน้าจำได้ว่าเฟิงจื่อรุ่ยเคยพามาที่นี่ครั้งหนึ่งแล้ว หากไม่ใช่เพราะวันนั้นมีทะเลาะกับอีกฝ่ายเสียก่อน ก็คงได้มาที่นี่แล้วดวงตาคู่งามทอดสายตามองออกไปยังร้านชาโบราณแห่งหนึ่ง จากป้ายที่เขียนเป็นภาษาของกวางตุ้งที่อยู่ในมณฑลเดียวกันกับบ้านเกิด ก็ไม่รีรอที่จะเข้าไปสำรวจทันที ก่อนมองเห็นขนมขึ้นชื่อที่ตัวเองชอบกินและค่อนข้างหายากในเซี่ยงไฮ้ถูกวางขายอยู่ตรงนี้หลายอย่าง“ขอซุปหอยเป๋าฮื้อ แล้วก็ชาอู่หลงหนึ่งเหยือกครับ” เสียงเล็กตะโกนบอกเถ้าแก่ของร้านทันทีที่เข้ามารอไม่นานเถ้าแก่ก็ยกของที่สั่งเอาไว้ทั้งหมดวางลงบนโต๊ะถึงที่ ก่อนตามด้วยชาอู่หลงบรรจุอ
Baca selengkapnya
บทที่ 8 งานเลี้ยงแสนวุ่นวาย
ช่วงบ่ายสองวันต่อมา อวี่เฉินถูกแม่บ้านของตระกูลเฟิงเดินขึ้นมาปลุกถึงภายในห้องนอนใหญ่ จากที่ง่วงงุนอยู่ถึงกับต้องตกใจ เมื่อเห็นจำนวนผู้คนมากหน้าหลายตาจากที่ไหนบ้างก็ไม่รู้ต่างกรูเข้ามารุมล้อมกันจับตัวเขา พร้อมเปลื้องผ้าจับกายยัดลงในถังไม้แช่ตัวอยู่นานสองนาน แถมยังถูกขัดผิวกายจนแสบหนังกำพร้าไปหมด จนอีกนิดผิวหนังก็แทบจะหลุดติดออกมาด้วยอยู่แล้ว“สวัสดีค่ะนายหญิง นี่คือเสื้อผ้าของงานค่ำคืนนี้นะคะ” อวี่เฉินเหลือบมองชุดที่ว่าแวบหนึ่ง ตอนนี้ไม่ได้สนใจอะไรทั้งนั้น นอกจากงานค่ำคืนนี้…งานอะไร?แล้วทำไมเฟิงจื่อรุ่ยถึงไม่ได้บอกเขาก่อนล่วงหน้าเลยล่ะ นึกอยากจะพาไหนก็พาไปโดยไม่คิดจะบอกกล่าวกันสักหน่อยเหรอระหว่างอวี่เฉินกำลังหงุดหงิดหัวเสียอยู่กับตัวเองอยู่นั้น รู้ตัวอีกทีตัวเองก็แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว วันนี้กายขาวอยู่ในชุดสูทจีนคอตั้งสีดำสนิท ส่วนท่อนล่างก็เป็นกางเกงผ้าไหมยาวแบบทิ้งตัวสีเดียวกันก๊อก ๆ ๆ เสียงเคาะประตูดังขัดขึ้น ก่อนร่างคุ้นเคยของบอดี้การ์ดอย่างหยงอี้จะเดินเข้ามา พร้อมกับโค้งตัวรออยู่ตรงหน้า“นายหญิง นายท่านรออยู่ข้างล่างแล้วครับ” คนฟังครั้นได้ยินก็พยักหน้าตอบรับทันที“อือ นำทา
Baca selengkapnya
บทที่ 9 เด็กดื้อต้องโดนอะไร
“ผม…ในนามผู้ถือหุ้นรายใหญ่และประธานบริหารของเฟิงซื่อกรุ๊ป ขอประกาศจบงานเพียงเท่านี้ และหวังว่าทุกท่านจะไม่มีใครแพร่งพรายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ หรือส่งต่อจนทำให้เกิดความเสียหายในวันรุ่งขึ้นนะครับ” น้ำเสียงทรงอำนาจประกาศก้อง แต่ใครบ้างเล่าจะไม่รู้ว่ามันคือถ้อยคำที่แฝงเร้นไปด้วยคำข่มขู่แทบทั้งสิ้น จนแขกเหรื่อในงานได้ยินก็ต่างรีบทยอยกันถอยกันออกไปจากงาน ขืนอยู่ต่อเกรงว่าคงจะไม่เป็นผลดีแน่“ไม่คิดเลยนะครับ ว่าผู้นำตระกูลเฟิงจะลำเอียงขนาดนี้” เมื่อเห็นว่าบนเรือไร้ซึ่งผู้คนแล้วจ้าวหลงจึงกล้าเปิดประเด็นขึ้นมา“แน่ใจเหรอ ?” น้ำเสียงห้วนตอบกลับเพียงสั้น ๆ ทั้งที่คราแรกอุตส่าห์ปรานีและคิดว่าอดีตเลขาตรงหน้าอาจได้รับบทเรียนในวันนั้นมากพอแล้ว สุดท้ายก็เหมือนจะไม่ใช่สักนิด หนำซ้ำยังกำเริบเสิบสานไม่เจียมตัวเองอีก“ตกลงที่จ้าวถาม ท่านประธานว่าไงละครับ” ร่างสูงใหญ่ก้าวฝีเท้าเข้ามาใกล้ยังอดีตพนักงาน พร้อมกับประโยคที่ทำให้จ้าวหลงต้องถอยร่นออกไป“นายคงไม่คิดว่า ฉันจะปล่อยให้ภรรยาต้องเดินไปไหนมาไหนโดยไม่มีคนตามหรอกใช่มั้ย” สีหน้าของคนฟังซีดลงถนัดตา ริมฝีปากที่เตรียมจะโต้แย้งกลับ บัดนี้กลับแข็งค้
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status