All Chapters of ภรรยามาเฟีย(ไม่)เต็มใจ: Chapter 21 - Chapter 30

ปัจจุบันคำตอบที่อวี่เฉินคอยเฝ้าถามตัวเองอยู่ตลอดด้วยความสงสัย ว่ามารดาของสามีที่เคยสนิทชิดเชื้อกันอย่างดีเมื่อครั้งอดีต บัดนี้หายหน้าหายตาไปไหน คราแรกนึกว่าจะหย่าร้างและแยกย้ายกันไปใช้ชีวิตเสียอีก แต่ที่ไหนได้…ใบหน้าสวยอดที่จะร้องไห้ออกมาด้วยความเสียอกเสียใจไม่ได้ เพราะไม่คาดคิดว่าเรื่องราวจะตาลปัตรออกมาในรูปแบบนี้เลยสักนิด“คนดี ไม่เอาไม่ร้องนะคะ”“...ฮึก” ร่างบางส่งเสียงสะอื้นไห้ ทันใดนั้นดวงตาแดงก่ำกลับช้อนมองใบหน้าของผู้เป็นสามี ทั้งที่นัยน์ตายังคงเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาคลอหน่วย“อย่างแรก ฉันต้องขอโทษแทนเตี่ยด้วย สำหรับเรื่องราวทั้งหมด และฉันเชื่อว่าไม่มีใครอยากให้ผลลัพภ์ของมันออกมาเป็นแบบนี้หรอก”“น้อง”“อะไร” ดวงตาคู่สวยพลันขมวดคิ้วถามด้วยสีหน้ายุ่งเหยิง“หากเรารู้สึกผิดจริง และอยากเป็นตัวแทนของตระกูล ก็แทนตัวเองด้วยคำว่าน้องกับเฮีย” ครั้นได้คำตอบ อวี่เฉินก็ผ่อนลมหายใจออก ใบหน้าสวยถึงกับเม้มปากแน่น เพราะก็นานมากแล้วที่ไม่เคยเอ่ยสรรพนามนี้กับคนตรงหน้า นับตั้งแต่วันที่ห่างหายกันไป“อย่างแรก นะ...น้องต้องขอโทษแทนเตี่ย สำหรับเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้ด้วยนะครับ สุดท้ายในฐานะที่

เวลาผ่านไปไม่นาน สะโพกของคนที่กำลังยืนค้ำหัวกลับเร่งเร้าถี่ ๆ ราวกับต้องการบอกให้คนเบื้องล่างรู้ว่ากำลังใกล้ถึงฝั่งฝันเต็มทีแล้ว“อึก…อ้า!” น้ำกามสีขาวขุ่นพลันไหลล้นทะลักโพรงปากอิ่ม อวี่เฉินไม่คิดจะคายออกมา กลับกันยังกลืนมันเข้าไปจนหมดสิ้นอีกต่างหากอวี่เฉินรับรู้ได้ถึงรสคาวติดปลายลิ้น ก่อนจะถูกเรียวนิ้วของคนที่กำลังยืนค้ำหัวอยู่โนัมตัวลงมาเช็ดคราบน้ำกามตรงมุมปากที่ยังคงหลงเหลือค้างอยู่ออกอย่างแผ่วเบา...บนเตียงคิงไซส์หรูหราสองร่างเปลือยเปล่า นอนกอดก่ายกันพูดคุยสัพเพเหระไปเรื่อยเปื่อย หลังจากกิจกรรมจบสิ้นลง“เฮีย น้องอยากรู้เรื่องคุณหวังไป๋หลันน่ะ เธอเข้ามาอยู่ในตระกูลเฟิงได้ยังไงเหรอ? อีกอย่างอาเหยียนก็ใช่ว่าจะชอบเพศตรงข้ามกันนี่นา” อวี่เฉินเปล่งเสียงถาม ขณะช้อนกายหนุนอยู่บนอ้อมแขนแกร่ง“ก็ไม่มีอะไรหรอก เพียงแค่เธอช่วยท่านเอาไว้ในวันที่เสียใจมากเท่านั้นแหละ ส่วนจื่อหานก็ต้องพามาด้วย จะปล่อยเขาไว้คนเดียวได้ยังไงล่ะ อีกอย่างด้วยอุปนิสัยของเธอเองก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรด้วย จึงไม่ใช่เรื่องเหลือบ่ากว่าแรงอะไรที่จะรับเลี้ยงเพิ่มอีกสักคนสองคน” คนเด็กกว่าครั้นได้ฟังก็กระจ่างแจ้ง แม้ถ้อยคำบา

“หิวมั้ย?”“เมื่อกี้ก็เพิ่งทานข้าวเช้าไปเองนะ”“เฮียหมายถึง เราสองคนออกไปหาอะไรทานเล่นด้วยกันข้างนอกดีมั้ย?”“โด่ว แล้วก็ไม่บอกมาตรง ๆ งั้นเรารีบไปกันเถอะ”“เร็วขนาดนั้นเลย”“อื้อ แล้วจะมัวรออะไรล่ะ” ไม่ว่าเปล่าคนเด็กกว่ายังยื่นมือเข้าไปคว้าหมับท่อนแขนแกร่งของสามีให้ลุกตามออกมาด้วยกันย่านเมืองใหญ่มีร้านกาแฟท้องถิ่นเล็ก ๆ อยู่ไม่ไกลจากปากซอยคฤหาสน์เท่าไหร่นัก ทั้งอวี่เฉินและจื่อรุ่ยจึงเดินจูงมือเข้ามากันข้างใน พร้อมกับคนคอยอารักขาราวสองคนรออยู่ตรงหน้าประตู“รับอะไรดีคะ?” พนักงานหญิงสวมใส่เสื้อเชิ้ตขาวกางเกงสีดำยาวยืนรอรับเมนูอยู่ตรงหน้า“เอาขนมปังแซนด์วิชแล้วก็กาแฟร้อนอย่างละหนึ่งที่” เสียงของเฟิงจื่อรุ่ยสั่งขึ้นก่อน เพราะเห็นคนตรงหน้ายังคงตัดสินใจเลือกไม่ได้“งั้นผมเอาชิฟฟอนเค้ก บิสกิต คุกกี้ แล้วก็นมสดร้อนใส่น้ำผึ้งนะครับ” ผู้เป็นสามีได้ยินเช่นนั้นก็อดที่จะหัวเราะออกมาเบา ๆ ไม่ได้ เมื่อได้ยินชื่อเมนูที่เจ้าตัวสั่งไป ซึ่งมันเข้ากับบุคลิกของตัวเองเหลือเกิน“ขำอะไรอ่ะเฮีย” ใบหน้าติดสงสัยเอ่ยถาม“ก็ดูเมนูที่เราสั่งสิ แต่ละอย่างหวาน ๆ ทั้งนั้น”“ก็คนมันชอบนี่นา ทำไงได้ล่ะ อีกอย่างนาน ๆ ท

20.00 น.เฟิงจื่อรุ่ยมองผ่านช่องเลนส์ประตู เมื่อมองเห็นว่าพนักงานคนเดิมกำลังเดินผ่านไปมาราวกับต้องการสอดส่องเส้นทาง ขณะเดียวกัน หยงอี้เองก็ปรับเปลี่ยนการแต่งกายให้ดูอ่อนวัยลง เสื้อเชิ้ตเผยแผงอกสีชมพู และกางเกงลำลองขาสั้นสีขาว“นายครับ ผมรู้สึกไม่ค่อยชินเลย”“ทน ๆ ไปก่อนแล้วกัน ผ่านคืนนี้ไปก็จบแล้ว”“แต่ผมว่าดูหล่อดีนะครับ ไม่ค่อยเห็นคุณหยงอี้ใส่แบบนี้เท่าไหร่เลย” เสียงใสเอ่ยแทรก ขณะเดินวนเวียนอยู่ตรงหน้าคนทั้งคู่พอดี“แล้วนั่นเราเป็นอะไรน่ะ” เฟิงจื่อรุ่ยถามขึ้น ขณะเห็นคนเป็นภรรยากำลังอยู่ในท่าทีลุกลี้ลุกลนไม่อยู่กับเนื้อกับตัว“เครียดสิเฮีย หวังว่าคืนนี้จะผ่านมันไปได้ด้วยดีนะ”“แน่นอนอยู่แล้ว ไม่ต้องห่วงหรอก”เคร้ง!“เวรเอ๊ย! เจ็บฉิบ!!” เสียงสบถหยาบดังเล็ดลอดออกมาจากบริเวณด้านนอก เฟิงจื่อรุ่ยได้ยินดังนั้นก็รีบตามสอดส่องตรงเลนส์ช่องประตูอีกครั้ง มองเห็นหลี่เหว่ย พร้อมพรรคพวกมันอีกสองคนกำลังเดินตรงมายังหน้าประตูห้องของหยงอี้ ก่อนทำการไขกุญแจที่คาดว่าพนักงานเป็นคนสำรองไว้เข้าไปเวลานี้เฟิงจื่อรุ่ยก็ได้แต่รอสัญญาณส่งมาจากหยงอี้ เพราะก่อนไปก็ได้วางแผนกับลูกน้องคนสนิทเอาไว้แล้วว่า หากทุกอย่

“ไม่เป็นไร อั๊วแค่ทำสิ่งที่ควรทำเท่านั้นเอง” แม้ว่าคำพูดจะดูสวนทางกับความรู้สึกในใจ แต่ทว่าทุกอย่างในตอนนี้มันลงตัวดีที่สุดแล้ว จึงไม่ควรไปขุดหรือรื้อฟื้นอดีตมันกลับขึ้นมาอีกครั้ง“ถึงอย่างนั้น อั๊วก็ยังต้องขอบคุณพวกลื้ออีกครั้งอยู่ดีนั่นแหละ” กล่าวจบ อดีตผู้นำตระกูลหานก็รีบลุกยืนขึ้นเต็มความสูง ก่อนรีบโค้งกายลงเพื่อเป็นการขอบคุณอีกครั้ง แต่ใครจะรู้ว่าอีกนัย หานเจี๋ยนกั๋วทำเพื่อต้องการขอโทษกับรูปภาพตรงหน้าของเจิ้งเหม่ยฮวาที่ติดอยู่บนผนังด้านหลังห้องรับแขกต่างหากณ กว่างโจวเช้าตรู่สองสัปดาห์ต่อมา อวี่เฉินเดินทางกลับสู่บ้านเกิดอีกครั้ง หลังจากพาครอบครัวมาอยู่ในความดูแลของตระกูลเฟิงเรียบร้อยแล้ว พอเรื่องราวในวันนี้จบลง ต่อยพาทั้งสามคนกลับมาที่นี่อีกครั้ง“แล้วทนายล่ะครับเฮีย” เสียงเล็กเอ่ยถามขณะชะเง้อใบหน้ามองหาทนายที่สามีเป็นคนจัดหามาให้“เดี๋ยวก็มาแล้ว รออีกหน่อยแล้วกัน”ทว่าพูดได้เพียงไม่นาน รถยนต์คันสีเทาเข้มทะเบียนเรียบง่ายก็ค่อย ๆ เคลื่อนมาจอดลงตรงหน้าโรงแรมหรูใจกลางเมืองของกว่างโจว ก่อนชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมจะก้าวลงจารถดังกล่าว พร้อมหอบกองเอกสารจำนวนไม่น้อยถือมาด้วย“สวัสดีครับค