บททั้งหมดของ ภรรยามาเฟีย(ไม่)เต็มใจ: บทที่ 1 - บทที่ 10

นครเซี่ยงไฮ้23.00 น.การเดินทางครั้งนี้ดูรีบร้อนและหุนหันพลันแล่นไปเสียหมด หากไม่ใช่เพราะคำสั่งเร่งรัดของตระกูลเฟิงผู้ยิ่งใหญ่ เวลานี้อวี่เฉินคงนอนหลับอยู่บนเตียงอย่างสบายใจไปแล้ว“ถึงแล้วครับคุณเฉิน” เสียงบอดี้การ์ดของตระกูลเฟิงเอ่ยบอก “ขอบใจ” ร่างบอบบางในชุดสูทสีดำก้าวฝีเท้าลงจากเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัว ก่อนจะชะโงกหน้าลงมาจากดาดฟ้าด้วยความตกตะลึง เมื่อมองเห็นผืนที่อันกว้างใหญ่ไพศาลของตระกูลเฟิง ณ เวลานี้กลับขยายอาณาเขต จนกลายเป็นคฤหาสน์หลังใหญ่โตมโหฬาร แทบไม่เหลือเค้าโครงเดิมในอดีตหลายปีก่อนอยู่เลยอวี่เฉินถูกพาเข้ามาในลิฟต์หลายสิบชั้น ก่อนลงมาจนถึงชั้นสิบห้า ครั้นเมื่อจะก้าวฝีเท้าเดินต่อไปกลับถูกบอดี้การ์ดนับสิบกรูกันออกมาจากทิศทางไหนก็ไม่รู้ยืนรุมล้อมเพื่อตรวจสอบหาอาวุธรอบกาย“ใครให้พวกนายมาแตะต้องตัวฉัน ห้ะ!” เสียงของอวี่เฉินตะโกนขึ้นมาอย่างเดือดดาล เพราะไม่ชอบให้ใครมาจับเนื้อต้องตัว“พวกเราต้องทำตามหน้าที่ ขอโทษด้วยนะครับคุณเฉิน”“เรียบร้อยครับ เดี๋ยวผมจะพาคุณเฉินไปยังห้องพักของนายท่าน” กล่าวเพียงแค่นั้น บอดี้การ์ดตรงหน้าก็ทำการผายมือไปยังอีกฟากฝั่งทันทีนายท่าน?“พวกนายกำลังพูดถึง

เดิมทีเฟิงจื่อรุ่ยตั้งใจจะพาอีกฝ่ายออกไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาสักหน่อย เพราะตั้งแต่มาอยู่เซี่ยงไฮ้ก็ไม่เคยได้ออกไปไหนเลย นอกจากอุดอู้อยู่ในคฤหาสน์ ครั้นเมื่อเหตุการณ์ทุกอย่างกลับกลายเป็นแบบนี้ก็จำต้องพากลับเท่านั้นบรรยากาศภายในรถเงียบสนิท ไม่มีแม้แต่เสียงของใครเล็ดลอดออกมา ถ้าจะมีก็คงแค่เสียงแอร์แผ่วเบาเท่านั้นแหละ ไม่นานล้อก็พลันหยุดหมุนอยู่ตรงหน้าคฤหาสน์ตระกูลเฟิงอีกครั้ง หลังจากออกมาจัดการธุระเกือบหนึ่งวันเต็ม ๆ ร่างบางไม่รอช้ารีบพาตัวเองก้าวพ้นออกมาจากบรรยากาศอันน่าอึดอัดในรถคันหรูนี้ทันที โดยไม่คิดรอให้หยงอี้เปิดประตูให้เหมือนทุกครั้งดวงตาสีรัตติกาลจ้องมองแผ่นหลังบางของคนที่เดินออกไปแล้วด้วยความหนักใจ ก่อนจะเหลือบไปเห็นเสื้อสูทของตัวเองที่ถูกถอดถอดทิ้งเอาไว้บนเบาะนั่งข้างหลังประหนึ่งสิ่งของไร้ค่าไม่จำเป็นอย่างไรอย่างนั้นอวี่เฉินเมื่อกลับถึงห้องก็เขวี้ยงกระเป๋าลงบนเตียงพลางนั่งทรุดกายลงแนบชิดติดกับประตูทันที เพราะตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ก็แทบไม่เคยมีวันไหนได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขสักที ทั้งที่ไม่เคยขออะไรมากมาย อย่างน้องก็เพียงที่พึ่งพิงยามเหนื่อยล้าให้กันสักหน่อยเท่านั้นดวงตาคู่งามเจือหย

ตรงหน้าประตูห้องหอถูกตกแต่งอย่างสวยงามด้วยโคมไฟอักษรสีแดง ซึ่งหมายถึงความรักยั่งยืนและการเริ่มต้นของชีวิตคู่ จากนั้นก็ได้เวลาทางฝั่งตระกูลเฟิงเริ่มเอ่ยคำอวยพรเพื่อส่งคู่รักใหม่เข้าห้องหอยามค่ำคืนนี้“อั๊วขอให้ลื้อสองคนรักกันนาน ๆ มีอะไรก็หันหน้าคุยกันนะ ถึงอย่างไรก็เป็นคนในครอบครัวเดียวกันแล้ว”“ขอบคุณครับอาป๊า / ขอบคุณครับ คุณอาเหยียน” อดีตผู้นำตระกูลเฟิงถึงกับขมวดคิ้ว เมื่อได้ยินประโยคตอบกลับของสะใภ้หมาด ๆ“ไม่ใช่สิ ตอนนี้ลื้อต้องเรียกอั๊วใหม่ได้แล้ว” ร่างบางที่กำลังนั่งพับเพียบท่ามกลางวงสนทนาที่รายล้อมไปด้วยสายตาคอยจับจ้องอยู่ทุกสารทิศ จึงจำต้องเอ่ยออกมาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้“ขอบคุณครับ...อาป๊า” อวี่เฉินเอ่ยเสียงติดขัด แม้จะค่อนข้างแผ่วเบาเพราะยังไม่ชินกับสรรพนามเปลี่ยนแปลงภายในข้ามคืน แต่นั่นก็มากพอที่จะทำให้สองพ่อลูกตระกูลเฟิงหันมายิ้มกริ่มให้กันในรอบหลายปี“คนแก่แบบอั๊ว ได้ยินแบบนี้ก็ชื่นใจแล้วล่ะ” เสียงชราว่า ก่อนทอดสายตามองตรงไปยังลูกชายคนโตที่นานมากแล้วไม่เคยเห็นรอยยิ้มของเด็กตรงหน้าเลย“ส่วนฉันก็ขอให้พวกเธอทั้งสองคนมีความสุข และอย่าลืมมีหลานตัวน้อยคอยให้พวกเราวิ่งไล่จับเร็ว

อวี่เฉินเดินทอดน่องเลยออกมาจากบริษัทเฟิงซื่อกรุ๊ปไม่ไกล แค่เพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงย่านการค้าของท่าเรือในผู่ตงแล้ว ซึ่งตรงนี้คงไม่ต้องเดาว่าเป็นของใคร เพราะดูจากความวุ่นวายของลูกเรือเช้านี้คงทำรายได้มูลค่าสูงต่อปีได้เป็นกอบเป็นกำทีเดียวส่วนอีกฟากฝั่ง ก็จะเป็นแหล่งการค้าแข็งขันเต็มรูปแบบ โดยมีตั้งแต่ผู้ประกอบการรายน้อย กระทั่งรายใหญ่ต่างก็มาสร้างตั้งรกรากการค้าแข่งอยู่บริเวณโดยรอบเต็มไปหมด ไม่ว่าจะเป็น ภัตตาคาร ห้างสรรพสินค้าหรือแหล่งช็อปปิ้งอื่น ๆ ซึ่งก่อนหน้าจำได้ว่าเฟิงจื่อรุ่ยเคยพามาที่นี่ครั้งหนึ่งแล้ว หากไม่ใช่เพราะวันนั้นมีทะเลาะกับอีกฝ่ายเสียก่อน ก็คงได้มาที่นี่แล้วดวงตาคู่งามทอดสายตามองออกไปยังร้านชาโบราณแห่งหนึ่ง จากป้ายที่เขียนเป็นภาษาของกวางตุ้งที่อยู่ในมณฑลเดียวกันกับบ้านเกิด ก็ไม่รีรอที่จะเข้าไปสำรวจทันที ก่อนมองเห็นขนมขึ้นชื่อที่ตัวเองชอบกินและค่อนข้างหายากในเซี่ยงไฮ้ถูกวางขายอยู่ตรงนี้หลายอย่าง“ขอซุปหอยเป๋าฮื้อ แล้วก็ชาอู่หลงหนึ่งเหยือกครับ” เสียงเล็กตะโกนบอกเถ้าแก่ของร้านทันทีที่เข้ามารอไม่นานเถ้าแก่ก็ยกของที่สั่งเอาไว้ทั้งหมดวางลงบนโต๊ะถึงที่ ก่อนตามด้วยชาอู่หลงบรรจุอ

“ผม…ในนามผู้ถือหุ้นรายใหญ่และประธานบริหารของเฟิงซื่อกรุ๊ป ขอประกาศจบงานเพียงเท่านี้ และหวังว่าทุกท่านจะไม่มีใครแพร่งพรายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ หรือส่งต่อจนทำให้เกิดความเสียหายในวันรุ่งขึ้นนะครับ” น้ำเสียงทรงอำนาจประกาศก้อง แต่ใครบ้างเล่าจะไม่รู้ว่ามันคือถ้อยคำที่แฝงเร้นไปด้วยคำข่มขู่แทบทั้งสิ้น จนแขกเหรื่อในงานได้ยินก็ต่างรีบทยอยกันถอยกันออกไปจากงาน ขืนอยู่ต่อเกรงว่าคงจะไม่เป็นผลดีแน่“ไม่คิดเลยนะครับ ว่าผู้นำตระกูลเฟิงจะลำเอียงขนาดนี้” เมื่อเห็นว่าบนเรือไร้ซึ่งผู้คนแล้วจ้าวหลงจึงกล้าเปิดประเด็นขึ้นมา“แน่ใจเหรอ ?” น้ำเสียงห้วนตอบกลับเพียงสั้น ๆ ทั้งที่คราแรกอุตส่าห์ปรานีและคิดว่าอดีตเลขาตรงหน้าอาจได้รับบทเรียนในวันนั้นมากพอแล้ว สุดท้ายก็เหมือนจะไม่ใช่สักนิด หนำซ้ำยังกำเริบเสิบสานไม่เจียมตัวเองอีก“ตกลงที่จ้าวถาม ท่านประธานว่าไงละครับ” ร่างสูงใหญ่ก้าวฝีเท้าเข้ามาใกล้ยังอดีตพนักงาน พร้อมกับประโยคที่ทำให้จ้าวหลงต้องถอยร่นออกไป“นายคงไม่คิดว่า ฉันจะปล่อยให้ภรรยาต้องเดินไปไหนมาไหนโดยไม่มีคนตามหรอกใช่มั้ย” สีหน้าของคนฟังซีดลงถนัดตา ริมฝีปากที่เตรียมจะโต้แย้งกลับ บัดนี้กลับแข็งค้