All Chapters of รุ่นพี่วิศวะจอมโหดกับรุ่นน้องบริหาร: Chapter 11 - Chapter 20

“ตอนเที่ยงก็เฮดว๊ากวิศวะ ตอนเย็นก็น้องรหัสเขา ยังไงจ๊ะ แม่คนเนื้อหอม” ปลาทองถามขึ้น“เอ๋ น้องรหัสเหรอ” ฉันทำหน้าสงสัยแล้วถามขึ้นน้องรหัสพี่ครามงั้นเหรอว่าแต่ คนไหนกันนะ???“เฮ้อ แม่ชี แกนี่นะ” เซรีนถอนหายใจใส่ฉันอย่างปลงๆ“นั่นน่ะกลุ่มน้องรหัสพี่คราม คนที่ใส่เสื้อช็อบน่ะพี่ภูเขา เรียนปีสอง เป็นน้องรหัสพี่คราม” ปลาทองพูดขึ้นพร้อมกับพยักหน้าไปทางโต๊ะพี่ๆ เขาฉันพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ“แล้วเขามาทักทำไม จะจีบแกหรอ” ปลาทองถามขึ้น“เขามาทักว่าพายหน้าคุ้นๆ แล้วก็บอกว่าพายเป็นซ้อ” ฉันตอบไป“ซ้อ???” ข้าวหอมทวนคำพูดฉันอย่างงงๆ“ก็พวกพี่เขาเรียกพวกพี่ครามว่าเฮีย พี่ครามจีบแม่ชี แม่ชีก็เป็นซ้อไง” ปลาทองตอบ“บะ บ้า เรายังไม่ใช่แฟนพี่ครามซะหน่อย” ฉันเถียงขึ้นทันที“เราเถียงพี่เขาแล้ว พี่ๆ เขาก็เรียกเราใหม่แล้วด้วย” ฉันพูดขึ้นอย่างอวดๆ ว่าฉันก็สู้คน ฉันกล้าเถียงรุ่นพี่วิศวะด้วยแหละ“หื้ม แล้วเขาเรียกแกใหม่ว่าไง” เซรีนหันมาเลิกคิ้วใส่ฉันแล้วถาม“ว่าที่ซ้อ” ฉันตอบกลับไปแล้วยิ้มแหยๆ ให้เพื่อนไปมันไม่ได้ต่างอะไรกันเลยเนอะแฮร่ๆ“ซื่อๆ แบบนี้จะรอดมั้ยเนี่ย” ข้าวหอมส่ายหน้าแล้วพูดขึ้นอย่างเป็นกังวล“นั

“เป็นไงบ้างคะลูก อาหารอร่อยมั้ย” เสียงหวานของคุณแม่เอ่ยถามทันทีที่ฉันตักอาหารสูตรใหม่ของแม่เข้าปากตอนนี้ฉันกำลังนั่งกินข้าวกับคุณพ่อ คุณแม่ คุณอาขิม คุณอาแม็ค และพิพลอยพี่สาวฉันเอง อ้อ ฉันลืมบอกไปใช่มั้ยว่าบ้านของข้างหอมนี่อยู่ข้างฉันเลย และอยู่ในรั้วเดียวกัน บ้านฉันเป็นบ้านทรงโมเดิร์นหลังใหญ่ ที่มีบ้านแยกออกไป 2 หลัง หลังหนึ่งเป็นบ้านของคุณปู่คุณย่า บ้านทรงไทย แต่ตอนนี้มีแค่คนดูแล เพราะปู่ย่าฉันย้ายไปอยู่บ้านสวนที่จันทบุรี ส่วนอีกหลังเป็นบ้านทรงโมเดิร์นคล้ายๆ กัน เป็นของครอบครัวน้ำหอม เป็นความฝันของปู่น่ะว่าอยากให้ลูกอยู่ใกล้กัน เลยสร้างบ้านหลังใหญ่ให้ลูกทั้งสองอย่างพ่อฉันแล้วคุณอาขิม และฉันก็ชอบมากๆ เพราะมันทำให้เราทั้งสองครอบครัวนั้นสนิทกันที่สุด แต่ที่ไม่ชอบคือ พอลูกๆ แต่งงานมีหลานอย่างพวกฉันแล้ว ปู่กับย่าก็พากันปลีกวิเวกไปอยู่ที่บ้านสวนกันสองคน นานๆ ทีจะมาหา หรือว่าจนกว่าพวกฉันจะไปหาพวกท่านเอง“อร่อยค่ะ คุณแม่ทำอะไรก็อร่อย” ฉันทำตาโตแล้วหันไปยกนิ้วโป้งให้คุณแม่แล้วเอ่ยชมอย่างเอาใจ“อร่อยก็กินเยอะๆ นะคะ เรียนหนักรึป่าววันนี้” คุณแม่ถามไถ่อย่างเช่นทุกวัน“ไม่เหนื่อยค่ะวันนี้ ตอนเย

12.17 น.“หนูจะไปดูห้องตอนบ่ายนะคะ”หลังจากจากที่ได้คุยกับพี่ครามเมื่อคืน สรุปว่าเขาบอกว่าจะพาไปดูที่คอนโดเขาก่อน เพราะมีห้องว่างอยู่ แถมเป็นห้องใหม่ที่ฉันต้องการ พี่ครามบอกว่าคอนโดนี้พึ่งสร้างเสร็จและปล่อยให้จองไม่นาน น่าจะยังมีห้องว่าง ทำให้ฉันรีบถามเขาทันทีว่าที่ไหน เพราะฉันตั้งใจเอาไว้ว่าจะซื้อห้องที่เป็นห้องใหม่ ฉันไม่ชอบอะไรที่มันเก่าๆ น่ะ แล้วพอเขาตอบว่าที่ไหนฉันก็รู้ทันทีว่าคอนโดที่ว่านั้นคือคอนโดอะไร เพราะมันไม่ได้อยู่ห่างจากคอนโดข้าวหอมซักเท่าไหร่ ข้าวหอมเองก็ชอบบ่นให้ฉันฟังว่าเสียดาย น่าจะรอให้โครงการนี้เสร็จแล้วค่อยซื้อคอนโด จะได้ไปอยู่คอนโดนี้ แต่ฉันยังไม่ได้บอกข้าวหอมนะว่าจะไปดูคอนโด เดี๋ยวค่อยไปอวดตอนได้ห้องจะรอดูรีแอคว่ายัยนั่นจะคลั่งเสียดายแค่ไหนยิ้มร้ายยยย ฮ่าๆๆ“ไปยังไง” พ่อหันมาถามฉัน“เอ่อ รุ่นพี่มารับค่ะ” ฉันตอบไปแล้วทุกคนบนโต๊ะก็หันมามอง ซึ่งวันนี้อาทั้งสองไม่ได้มากินข้าวเช้าที่บ้านฉัน เลยมีแต่ครอบครัวฉันที่อยู่ตรงนี้“หื้ม รุ่นพี่หรือแฟน เอาให้แน่” พิพลอยหันมาแซวฉันแล้วยิ้มกรุ้มกริ่ม“ระ รุ่นพี่สิ” ฉันตอบแล้วก้มหน้ากินข้าว“คบใครก็ดูดีๆ อย่าไว้ใจใครง่ายๆ นะพะพ

มหาวิทยาลัย Kลานใต้ตึกคณะบริหารธุรกิจ16.36 น.“ปีหนึ่ง เงียบ” เสียงตะโกนที่ดังขึ้นทำให้ฉันที่กำลังมองปลาทองกับเซรีนตีกันอยู่ข้างๆ อย่างขำๆ รีบหันไปข้างหน้าแล้วก้มหน้าลงพี่ว๊ากลงใช่ค่ะ นั่นเสียงพี่ว๊ากคณะฉันเองตอนนี้ฉันกำลังอยู่ที่ลานกิจกรรมของคณะบริหาร ซึ่งเป็นคณะของฉันเอง วันนี้มีกิจกรรมรับน้องในช่วงเย็น ทำให้ตอนนี้ฉันและเพื่อนๆ ปีหนึ่งได้มานั่งรวมกันที่ลานแห่งนี้ แต่วันนี้พี่ๆ แค่บอกว่ามีเรื่องจะมาชี้แจงเองนะ แต่ไม่ได้บอกว่าพี่ว๊ากจะลง หรือว่ามีเด็กปีหนึ่งไปทำอะไรผิดมากัน เพราะปกติถ้าพี่ว๊ากจะลง พี่สันจะบอกก่อนเสมอ แต่มีครั้งหนึ่งที่พี่ว๊ากลงโดยไม่ได้แจ้งล่วงหน้า เพราะเด็กปีหนึ่งทำความผิด นั่นก็คือการทะเลาะวิวาทกับเด็กต่างคณะ ทำให้พี่ว๊ากต้องลงมาอบรมฉันก้มหน้ากำมือแน่นอย่างกลัวๆ เพราะวันนั้นจำได้ว่าถูกลงโทษให้รับผิดชอบร่วมกันด้วยลุกนั่ง 200 ครั้งวันนั้นฉันแทบจะต้องเข้าโรงพยาบาลเพราะขาไม่มีแรงแล้วก็ได้หยุดเรียนไปตั้งวันนึงแหนะ วันนี้ฉันไม่เอาแล้วนะพอเสียงของพวกเราปีหนึ่งเงียบลง พี่ว๊ากก็เดินแยกย้ายกันไปยืนตามจุด ซึ่งพี่ว๊ากคณะฉันมีกันทั้งหมด 5 คน พี่แทนไท พี่ฟีนิกซ์ พี่แมส พี

“เอ๊ะ นั่นพี่ครามนี่” เสียงปลาทองทำให้ฉันหันไปมองหน้าเพื่อนทันที แล้วเพื่อนก็ชี้ไปอีกทางทำให้ฉันหันไปมองตามเห็นพี่ครามที่อยู่ในชุดช็อปคณะของเขายืนอยู่กับพี่ว๊ากคณะฉัน และกำลังยืนคุยกันอยู่แสดงว่าพี่ๆ เขารู้จักกัน และน่าจะสนิทด้วย เพราะพี่ครามพูดด้วยนี่คงจะไม่ได้รู้จักกันแค่ผ่านๆ“ชัวร์เลย” ปลาทองพูดขึ้น ทำให้ฉันหันไปมองหน้าเพื่อน“ชัวร์อะไร” ฉันทำหน้างงใส่เพื่อน“ก็ที่แกได้กลับมานั่งตรงนี่เนี่ย เพราะพี่ครามชัวร์” ปลาทองพูดขึ้นอย่างมั่นใจ ฉันหันไปมองที่พี่ครามอีกครั้งก็เห็นว่าตอนนี้พี่แทนไทกับพี่ฟีนิกซ์เดินไปหาเขาแล้วกำลังบืนคุยกันอยู่ซึ่งฉันก็คิดเหมือนกันกับปลาทองนั่นแหละแต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ พี่พีพีก็เดินมาที่กลุ่มฉันอีกครั้งแล้วเดินมาลากข้าวหอมไปย้ำค่ะว่าลากเพราะพี่แกไม่ได้พูดบอกอะไรเลย เดินมาแล้วจับมือเพื่อนฉันลุกเลยทันทีและที่สำคัญ ก่อนจะเดินพ้นไปยัยปีศาจข้าวหอมหันมาจ้องที่ฉันตาเขม็งปีศาจโกรธแล้ว“ตายแล้ว เพื่อนฉันได้เป็นดาวทั้งสองคนเลย ส่วนอีกคน ผู้หวง ลำไย” ปลาทองพูดขึ้นอย่างดีใจแล้วหันมามองฉันจิกๆหลังจากที่พี่พีพีมาลากข้าวหอมไปก็เป็นอันสรุปได้ว่า เขาให้ข้าวหอมไปเป็